Sunday, July 30, 2017

Daniel 2: Life Of Jin - Chapter 86



"OKAY lang ako, sir Glen," wika niya. Parang nauntog siya sa isang matigas na bato dahil iba ang inakala niyang naghihintay sa kanya sa sasakyang iyon.

Tinitigan siyang maigi ni Glen kapagkuwa'y ngumiti ito sa kanya.

"Ang gwapo mo na lalo, Jin," puri nito na kinagat pa ang ibabang labi.

Ngiti lamang ang bukod tanging isinukli niya rito. Gusto na niyang umalis at bumalik sa mga kainuman subalit hindi niya alam kung paano iyon gagawin.

"Lasing ka na ba?" tanong ni Glen.

"Hindi pa naman," tipid niyang tugon.

"Jin, puwede ka bang makasama ngayon?"

Nabasa ni Jin ang uri ng titig na pinupukol ni Glen sa kanya. Hindi niya nagustuhan iyon.

"Sir, may mga ka-jam kasi ako. Ayoko namang magmukhang bastos sa kanila dahil iiwanan ko na sila kaagad."

"Maiintindihan nila 'yon lalo na 'pag nalaman nilang ako ang kasama mo," giit ni Glen.

Bumuntong-hininga siya, "Saan ka pala pupunta?" tanong niya rito.

"Sa bahay lang."

"Sa mansion?"

"Hindi. Sa bahay ko sa lungsod. Iyong pinuntahan natin noon."

Napalunok siya nang maraming laway. Alam na niya kung ano ang nais nitong mangyari.

"Sir, pista ngayon sa atin. Bakit naman tayo pupunta sa lungsod?"

"Sandali lang naman tayo, e. Ang tagal mo kasing nawala, Jin. Gusto lang kitang makasama. Iyong tayo lang dalawa," seryoso nitong tugon.

"Sir Glen, hindi na puwedeng mangyari ulit ang bagay na iniisip mo. May nobya na ako," prangka niyang sabi. Kating-kati ang dila niya noong sabihin na si Marian ang tinutukoy niyang nobya.

Nagbago ang ekspresiyon ng mukha ni Glen. May galit na mababasa sa mga mata nito.

"Ang landi talaga ng baklang maton na 'to!" sigaw niya sa isipan habang pinagmamasdan ang machong katawan ni Glen. Nakasuot ito nang hapit sa katawan na puting damit kaya halata ang naglalakihang laman nito sa braso at dibdib.

"Jin, minsan lang ako pumapansin nang kagaya ng katayuan mo sa buhay, alam mo ba 'yon?" mariing wika ni Glen.

Hindi siya tanga para hindi maintindihan ang ibig nitong sabihin. Ipinamumukha nito ang kayamanan na mayroon ito. Napangiti siya, "Ah, so ibig mong sabihin, sir, dapat pa akong magpasalamat dahil ang dukhang kagaya ko'y napansin mo? Gano'n ba?" sarkastiko niyang tanong dito.

"Jin, sandali lang tayo. Sumakay ka na."

Nagkibit-balikat siya kapagkuwa'y tumalikod. Hindi niya talaga ito pagbibigyan nang mga sandaling iyon.

"Jin, kung hindi ka sasama sa akin ngayon, magbalot-balot na kayo! Manong, tara!" galit na wika ni Glen.

Napahinto siya sa paglalakad. Noon lamang niya naisip ang bagay na iyon. Makapangyarihan ang mga ito at kaya nitong paalisin sila sa kanilang tinitirhan.

Narinig niya ang pag-andar ng sasakyan. Napaharap siyang muli sa sasakyan. Wala na siyang ibang pagpipilian kundi ang magpakumbaba nang mga oras na iyon. Hindi niya alam kung saan sila pupulutin ng pamilya niya kapag tinotoo ni Glen ang sinabi nito.

"Sandali!" sabi niya.

Pasara na sana ang bintana sa gawi ni Glen pero muli nitong ibinaba iyon. Nagtitigan sila. Punong-puno ng galit ang dibdib niya noon.

"Magpapaalam lang ako sa mga kaibigan ko," matigas niyang sabi.

Sumilay naman kaagad ang ngiti sa labi ni Glen. Animo'y ipinamumukha nito sa kanyang isa siyang talunan. Na kaya nitong paikutin ang mundo sa mga kamay nito. Sobrang bigat ng kanyang kalooban no'n pero wala nga siyang nagawa pa kundi ang sumama na lamang.

-----

"BAKIT ba medyo nangangayayat ka?" tinig na nagmula sa likuran ni Jin. Hindi siya nag-abalang lingunin pa si Glen. Nakatutok ang mga mata niya sa pornong palabas sa telebisyon. Batid niyang sinadya iyon ni Glen para buhayin ang libog niya sa katawan na noo'y epektibo naman. Nag-iinit siya at napakatigas na ng kanyang kargada.

Tumabi ito sa kanya sa sopa. Wala na siyang damit noon. Hinalikan siya nito sa braso kapagkuwa'y inamoy ang kanyang leeg. Hindi siya nagpakita ng anumang reaksiyon sa ginawa nito.

"Jin, ikaw naman," pabulong nitong sabi sa kanyang kanang tenga. Naramdaman niya ang mainit nitong hininga.

Napatingin siya sa hawak nitong toter. Kapagkuwa'y sa shabu naman na nasa foil. Alam ng Panginoon na isinumpa na niya ang bagay na iyon pero sa pagkakataong iyon ay wala siyang ibang pagpipilian kundi ang gumamit na rin. Kailangan niyang maging high para mawala ang inhibisyon at ma-enjoy kahit papaano ang pakikipagtalik kay Glen. Labag na labag talaga iyon sa kanyang kalooban lalo na't kapatid ito ni Marian.

Tinanggap niya ang toter kapagkuwa'y nagsimula na siyang papasukin sa sistema ang usok na nagmula sa natunaw na bato. Hindi tumigil si Jin hangga't 'di naubos ang nilagay ni Glen sa foil. Napasandal siya sa upuan pagkatapos. Inilagay niya sa likod ng ulo ang mga kamay. Tumingala siya sa kisame at pumikit.

Ilang sandali pa ay naramdaman na niya ang kamay ni Glen na hinimas ang harapan ng kanyang pantalon. Nanatili siyang nakapikit nang mga sandaling iyon. Medyo napaigtad siya nang maramdaman ang bibig ni Glen sa kanyang kilikili. Hinimod nito ang bahaging iyon. Bumaba ang labi nito at hinalikan ang kanyang malapad na dibdib. Hanggang sa salitan nitong sinuso ang kanyang mga utong. Napakagat siya ng ibabang labi.

"Ang sarap mo talaga, Jin. Hinding-hindi kita pagsasawaan," pabulong na sabi ni Glen habang dinama nito ang matipuno niyang katawan. Hinihimas. Hinahagod. Pinisil ang kanyang mga utong.

Hinayaan lamang niya ito. Walang kalaban-laban ang kanyang katawan. Muling bumaba ang labi ni Glen sa kanyang dibdib. Hanggang sa muli nitong sinipsip nang salitan ang kanyang mga utong. Nandoon talaga ang kanyang kiliti kaya kahit may galit at pandidiri ay hindi maitatatwang tinablan siya sa mainit at malikot na dila ni Glen.

Naramdaman niya ang kamay nitong muling hinagod at nilamas ang bukol na bukol na niyang harapan. Gumapang ang dila at bibig nito papunta sa nagtitigasan niyang laman sa tiyan. Tuluyan siyang nadarang. Napapaungol na rin siya sa sarap na dulot ng ginagawa ni Glen.

Nag-iba ng puwesto ang baklang maton. Lumuhod na ito noon sa kanyang harapan. Tuluyan nitong ibinaba ang kanyang pantalon at panloob. Nakabuyangyang na sa harapan nito ang napakatigas na niyang pagkalalaki. Wala itong sinayang na sandali, kaagad na sinamba iyon ni Glen. Dinilaan at binasa nito ng laway ang buong bahagi ng kanyang alaga.

"Ahhh..." mahina niyang ungol.

Mahigpit na hinawakan ni Glen ang tayong-tayo niyang pagkalalaki. Gumapang ang dila nito papunta sa kanyang pusod. Sinipsip nito ang bahaging iyon kapagkuwa'y hinimod ang makapal niyang karog. Basa. Mainit.

Parang bakal na sa tigas ang kargada ni Jin nang mga sandaling iyon. Naramdaman na lamang niya ang biglang pagsubo ni Glen sa kanyang laman sagad hanggang pinakapuno niyon. Impit siyang napaungol sa sarap. Napakainit sa loob ng bibig ni Glen. Ramdam niya ang dila nitong parang dalag na kumikiwal-kiwal at tumutukso sa katawan ng kanyang kargada. Naging todo ang pagsipsip nito na animo'y sumisipsip ng softdrink sa straw. Pakiramdam niya ay mahuhugot na ang kanyang pagkalalaki. Mabilis itong nagtaas-baba. Mas lalong sumisikip ang bibig nito sa bawat pagbaba at humahapit ang labi sa kahabaan nang pumipintig sa tigas na niyang kargada.

Mas lalong nauhaw si Glen nang makita ang hitsura ni Jin noon. Nakanganga. Pikit ang mga mata. Ungol nang ungol. Dagdagan pang tumutulo ang mga butil-butil niyang pawis sa katawan. Masyado siyang nainitan kahit malakas ang aircon.

Mas lalong pinag-igihan ni Glen ang ginagawang pagpapaligaya kay Jin. Nilamas nito ang mga bola ni Jin at mas binilisan pa ang pagtaas-baba sa naghuhumindig nitong pagkalalaki. Liyad siya nang liyad sa matinding sarap.

Hindi na napigilan pa ni Jin ang sarili. Hinawakan niya ang ulo ni Glen at kumadyot siya nang matitindi sa bibig nito. Namumuwalan ito pero wala na siyang pakialam. Hanggang sa nanigas ang buo niyang katawan at tumirik ang kanyang mga mata. Sumabog ang kanyang katas sa loob ng bibig nito. Sobrang haba ng kanyang pag-ungol nang marating ang rurok ng kaligayahan. Hingal-kabayo siya noon. Hindi pa rin siya matigil sa pag-ungol dahil patuloy pa rin si Glen sa pagsuso sa kanya.

Dahil siguro sa epekto ng shabu ay libog na libog pa rin siya pagkatapos niyang labasan. Sobrang tigas pa rin ng kanyang pagkalalaki noon na patuloy na sinusubo ni Glen. Hinayaan na lamang niya ito. Mga kalahating oras na pagsuso nito ay muli nga siyang nilabasan. Talagang ayaw paawat si Glen. Animo'y isa siyang baka na ginagatasan nito.

Akala niya ay magsasawa na si Glen. Pero bigla itong tumayo at ibinaba ang suot na pantalon at panloob. Dinura nito ang katas niya sa kamay kapagkuwa'y ipinahid sa butas ng puwet nito. Nakaramdam siya nang kaunting pandidiri nang makita ang matigas nitong kargada kaya ipinikit niya ang mga mata at naghintay sa susunod nitong gagawin. Muli nitong isinubo ang kanyang pagkalalaki na hindi pa rin napapagod. Napakatigas pa rin. Pinaliguan ni Glen ng laway iyon. Hanggang sa sumakay nga ito sa kanya. Naramdaman niya sa bandang tiyan ang napakatigas nitong pagkalalaki. Hinawakan nito ang kanyang alaga at itinutok sa lagusan nito. Hanggang sa bigla itong bumaba dahilan para tuluyan siyang nakapasok sa katawan nito.

Sarap na sarap si Jin sa ginagawa ni Glen. Napakasikip ng butas nito. Para itong hiniti sa pangangabayo. Mabilis itong nagtaas-baba sa kanyang kandungan.

"Ohhh... ang laki ng burat mo, Jin. Ang sarap..." ungol ni Glen.

Nanatili lamang siyang nakapikit. Sinabayan niya ang mga ungol at halinghing ni Glen. Hanggang sa pangatlong pagkakataon ay muli niyang narating ang langit sa piling ng kapatid ng kanyang minamahal.

Hinang-hina ang kanyang pakiramdam. Kung dati ay umaabot sa dalawang araw bago siya nakakatulog kapag gumagamit ng shabu, noo'y payapa siyang nakatulog sa matinding pagod pagkatapos. Plastado siyang nahiga sa sopa.

Nagising na lamang siya sa matitinding suntok at sapak na natanggap mula sa mga taong hindi niya kilala.

-----


 Bakit kaya nasuntok at nasapak si Jin? Abangan...


Itutuloy...

Tuesday, July 25, 2017

Daniel 2: Life Of Jin - Chapter 85



KINABUKASAN, alas dos pa lang nang madaling araw ay ginising na si Jin ng kanyang ama't ina. Pinatulong siya sa paglilitson ng baboy. Pista na sa kanilang bayan nang araw na iyon. Hindi na nila dinisturbo pa ang pagtulog ni Din. 

Hindi pa rin niya pinapansin ang kambal mga ilang araw na ang nakakaraan magmula nang gawan siya nito nang isang bagay na hindi pa rin niya matanggap. Hindi naman talaga katanggap-tanggap ang ginawa nito. Hindi niya sukat akalaing magagawa siyang kantutin ng sariling kambal. Sobrang sakit sa kalooban niya iyon dahil hindi naman siya bakla.

Ang ina niyang si Adela ay abala naman sa kusina sa pagluluto ng pansit at menudo. Tatlong putahe lamang talaga ang lulutuin nila. Wala rin naman silang masyadong bisita.

"Jin, napapansin kong parang lagi kang malungkot nitong mga nagdaang araw. Okay ka lang?" tanong ni Ryan sa kanya. Nasa likod ng bahay sila noon nakapwesto. Doon nila nilitson ang baboy.

Pilit siyang ngumiti sa ama. "Okay lang ako, tay. May namimiss lang ako sa Manila," sabi niya.

"May naging kasintahan ka ba roon, 'nak?" nanunuksong tanong ng ama.

"Wala po. Pero kaibigan marami. At saka namimiss ko si Daniel. Siya ang naging buddy ko roon." May bigla siyang naisip. Hindi kaya pinaalam na ng kanyang tito Rey at tita Lea ang kanyang paglisan sa bahay ng mga ito? Pero sa tingin niya'y mukhang hindi naman kasi wala namang sinabi ang kanyang mga magulang o kaya nag-usisa man lang.

"Buti naman naging malapit kayo ni Daniel," nakangiting sabi ni Ryan. Ilang sandali ay bigla itong sumeryoso. "Jin, ano naman ang pakikitungo ng tito Rey mo sa 'yo?"

Napalunok siya ng laway sa katanungan nito. Napansin kasi niyang napakaseryoso ng mukha ng kanyang ama. Bumuntong-hininga siya. Hindi niya dapat ipaalam na naging parausan siya ng kapatid nito.

"Okay naman, tay. Itinuring naman niya akong parang anak doon," sabi niya.

Ngumiti ang kanyang ama. "Buti naman kung ganoon."

Kumunot ang kanyang noo. Pansin niyang parang may gustong sabihin ang kanyang ama pero nagdadalawang-isip lamang ito.

"Tay, 'di ba tinanong mo na rin ako tungkol kay tito Rey? Bakit ano ba talaga ang meron sa kanya?" prangka niyang tanong.

Humugot nang malalim na hininga ang kanyang ama kapagkuwa'y seryosong tumitig sa kanya. "Jin, kaya mo bang magtago ng sekreto?" tanong nito.

Hindi alam ni Jin kung bakit bigla siyang kinabahan nang mga sandaling iyon. Nababasa kasi niya sa mukha ng ama na hindi biro ang gusto nitong sabihin.

"Oo naman, tay. Hindi naman ako madaldal, e," natatawa niyang sabi.

Humugot ulit nang malalim na hininga ang kanyang ama. "Kasi Jin. Si tito Rey mo, may ginawang malaking kasalanan sa 'kin," mayamaya ay sabi nito.

"Po? A-anong kasalanan niya sa 'yo, tay?"

"Jin, bakla ang kapatid ko at hindi ko sukat akalaing pati ako ay magagawa niyang gamitin," diretso nitong sabi.

Napanganga siya sa matinding rebelasyon nito. Pati pala ang ama niya ay kagaya niya ring biktima ng sariling kapatid.

"Tay, seryoso?"

"Oo, 'nak. Hindi lang isang beses nangyari. Maraming beses. Tinatakot niya akong magpapakamatay siya kapag hindi ko siya pinagbigyan," gumaralgal ang boses ng kanyang ama hanggang sa napaiyak na ito, "mahal na mahal ko 'yon, e. Kaya wala akong nagawa kundi ang magpaubaya na lang sa kanya. Pero matagal na 'yon, Jin. Bata pa kami no'n. Iyon ang rason kung bakit tinatanong kita kung paano ka niya tinatrato roon. Hindi ko siya mapapatawad, 'nak, kung pati ikaw ginamit niya."

Napalunok na naman siya nang maraming laway. Sa totoo lang ay sumagi na sa isip niya noon na ipagtapat ang mga nagpapabigat ng kanyang kalooban pero hindi niya magawa dahil takot siya.

"Tay, h'wag kang mag-alala. Anak ang turing niya sa akin doon," sabi niyang pilit na ngumiti. Isang malaking kasinungalingan pero naisip niyang mas mabuti nang hindi na muna malaman ng kanyang ama ang katotohanan.

"Buti naman, Jin," sabi ni Ryan na nagpahid ng mga luha. "Kaya ko sinasabi sa 'yo dahil matagal ko nang kinimkim ang tungkol sa bagay na ito. Nabibigatan na kasi ako."

"H'wag kang mag-alala, tay. Atin-atin lang ang tungkol dito. At saka gaya nga ng sabi mo, mga bata pa kayo no'n. Siguro naman nagbago na si tito Rey. Alam kong hiningi na niya ng tawad ang kasalanan niya sa 'yo."

"Sana nga, 'nak. Sana nga..."

Alas singko ng umaga ay tapos na ang paghahanda nila. Nauna nang naligo si Jin sa balon nila sa likod-bahay. Napatingin siya sa bintana ng kwarto ni Din. Hindi nga siya nagkakamali, nandoon na naman ito at pinagmamasdan siya habang naliligo. Tumalikod na lamang siya. Naka-boxer lamang siya noon.

Pasado alas siyete ay dumating na ang inimbita ng kanyang mga magulang. Malugod naman nilang tinanggap ang mga ito. Tatlong pamilya ang dumating. Nagdala rin kasi ng iba pang kakilala ang inimbitahan nila.

Sa totoo lang ay walang kilala si Jin sa mga ito. Sabi ng kanyang mga magulang, malayong kamag-anak na nila ang mga ito. Galing daw sa Davao at kakalipat lang sa bagong tinitirhan.

Matapos kumain at makipag-usap nang kunti sa mga bisita ay nagpaalam si Jin sa mga magulang. Gusto niyang maglakad-lakad sa labas. Tinawagan niya si Marian pero hindi talaga niya ito makontak. Naisip niyang pumunta na lang sa peryahan. Hindi na kagaya ng dati na napakaraming tao sa tuwing may pista sa lugar nila. Siguro natakot ang karamihan dahil sa nangyayari sa lugar nila.

"Jin, hintayin mo ako! Gusto kong sumama sa 'yo!"

Napahinto siya sa paglalakad. Nilingon niya si Din. Kagaya niya, suot din nito ang pulang damit na binili ng kanyang mga magulang. Kung hindi gaanong close sa kanilang dalawa, hindi talaga makikilala kung sino siya at kung sino si Din. Mas lalo na noon na pumayat din siya dahil sa pagkakalagnat. Parang iisang nilalang na lang talaga sila nang mga panahong iyon.

"Din, gusto kong mapag-isa!" matigas niyang sabi. Alam niyang maaari siyang saktan ni Din anumang oras nitong gustuhin dahil sa sinasabi nitong kapangyarihan na mayroon ito pero wala na siyang pakialam. Ayaw talaga niyang makasama ang kambal.

Nakita niya ang pagkadismaya sa mukha ni Din. Nagbaba ito ng paningin at tumalikod. Parang kinurot naman ang puso niya nang mga sandaling iyon. Lalo na at ang pagiging maamo ng kanyang kambal ang nakapinta sa mukha nito noon. Hindi ang Din na mabangis na animo'y demonyo.

Pero nagmatigas siya. Nagpatuloy siya sa paglalakad at hindi na ito ininda pa. Mga ilang metro ang kanyang nilakad ay napalingon siya. Hindi na niya nakita si Din kaya muli siyang nagpatuloy sa paglalakad.

"Jin, lalong pumogi, ah... kailan ka pa umuwi?"

Napangiti siya nang makita sina Robin at Manny. Mga kaibigan din niya ang dalawa pero hindi gaanong close. Namumula na ang mukha ng mga ito dahil nag-iinoman.

"Noong nakaraang linggo pa," tugon niya.

"Pasok ka muna rito. Sali ka sa amin," sabi ni Manny.

"Oo nga naman, dude," sabi naman ni Robin.

Nakita niyang wala namang masyadong bisita. Bahay nina Robin iyon pero magkapitbahay lang talaga sila ni Manny. Pumasok nga siya sa gate na yari din sa kawayan kagaya ng sa kanila.

"Kayo lang dalawa ang nag-iinoman?" tanong niya nang makalapit sa mga ito. Binigyan siya nang mauupuan ni Robin.

"Oo nga,e. Abala pa ang barkada. Mamayang gabi na ipagpapatuloy. Sana maka-jam ka pa rin namin mamaya, Jin," sabi ni Manny.

Naisip niyang imbitado ang lahat sa party na gagawin sa mansion nina Marian nang gabing iyon. "Hind ba kayo pupunta mamaya sa mansion?" tanong niya sa mga ito.

Natawa si Manny, "ano naman ang gagawin natin doon? Mabobored lang tayo. Sama ka na lang sa amin mamaya. May sasakyan si Gener. Mamakla tayo sa kabilang bayan," sabi nito sabay tawa. Nakitawa na rin siya sa mga ito.

"Punyetang serial killer kasi, ubos na tuloy ang mga bakla sa lugar natin. Wala na tayong mapaglilibangan lalo na't ang aarte ng mga babae rito. Buti pa ang mga bakla, pakitaan lang ng katawan, maglalaway na," sabi ni Robin at nagtawanan ulit sila.

Pero sa totoo lang ay may kakaibang kirot siyang naramdaman sa dibdib nang mga sandaling iyon. Medyo apektado siya kasi bakla rin si Din at isa ito sa mga pinagtatawanan nila noon.

"Pass na ako sa ganyan, dude. May nobya na ako," nakangisi niyang turan. Tinanggap niya ang basong may lamang gin na inilahad ni Manny at kaagad na tinungga.

"Gano'n? Aminin mo, dude, mas masarap chumupa ang mga bakla," sabi ni Robin at malakas na tumawa. Nakitawa pa rin siya no'n kahit labag na sa kanyang kalooban.

Hindi na lamang siya nagkomento pa. Nagpatuloy lang sila sa pag-iinoman. Naramdaman niya ang pag-iinit ng katawan dulot ng alak. Namula na rin siya noon at wagas na kung tumawa. Medyo tinamaan na nga siya sa nainom.

Ilang sandali lang ay may lumapit na lalaki sa kanila. Hindi nila iyon kilala.

"Ikaw ba si Jin?" diretsong tanong nito sa kanya.

"Opo, ako nga, bakit?" medyo nagtataka niyang tanong dito.

"May gustong kumausap sa 'yo, sandali lang daw," tugon nito at napatingin sa labas kung saan may sasakyang nakaparada.

Napangiti siya. Naisip niyang drayber ang lalaking kaharap at ang gustong kumausap sa kanya ay si Marian.

"Sino ho ang gustong kumausap sa 'kin?" paninigurado niya.

"Basta sumama ka na lang sa 'kin."

Kumunot ang kanyang noo sa inaasal ng lalaking iyon. Pero tumayo pa rin siya at nagpaalam kina Manny at Robin. Tinukso pa siya ng mga ito na baka baklang parokyano ang gustong kumausap sa kanya. Buo ang isipan niya noon na si Marian ang gustong kumausap sa kanya at nandoon nga sa sasakyan nito naghihintay.

Nang makalapit sila ay bumaba ang bintana ng sasakyan. Napaawang ang kanyang mga labi nang makita kung sino ang nandoon.

"Kumusta ka na, Jin?"

-----

To be continued...

Sino nga kaya ang gustong kumausap kay Jin? Alamin...


Sunday, July 23, 2017

Daniel 2: Life Of Jin - Chapter 84



"DIN, may mga panahon bang sinusundan mo ako kung nasaan ako?" tanong ni Jin sa kambal. Kakatapos lamang nila noong magniig. Hubo't hubad pa siya noong nakahiga. Nakaunan naman si Din sa kanyang tiyan at pinaglalaruan ng kanang kamay ang kanyang pagkalalaki. Hinding-hindi talaga nagsasawa ang kanyang kambal sa bahagi niyang iyon. Inunan niya ang mga kamay at napapikit sa ginagawa nito. Alam niyang muli na namang binubuhay ni Din ang libog niya sa katawan.

"Palagi naman, Jin. Madalas nasa likuran mo lang ako," tugon ni Din. Dinilaan nito na parang lollipop ang ulo ng kanyang alaga.

Nanlaki ang mga mata niya sa narinig. "Nagbibiro ka lang 'di ba?" Sa isip niya noon ay posibleng si Din nga ang kumitil ng buhay ni Amos. Hindi malayong totoo ang kanyang hinala.

Isinubo ni Din ang ulo ng kanyang pagkalalaki at sinipsip ang butas. Napaliyad siya sa ginawa nito. "Bakit ako magbibiro? Pasalamat ka, Jin, hindi pa ganap ang kapangyarihan ko. Hindi ko magawang saktan ang mga baklang pinagbigyan mo sa Manila," mayamaya ay tugon nito sa kanyang katanungan.

Napabangon siya sa labis na pagkagulat sa binunyag ni Din. Nabitawan nito ang kanyang pagkalalaki. "Ano'ng ibig mong sabihin? Anong kapangyarihan ang pinagsasabi mo?" naguguluhan niyang tanong dito.

Matiim siyang tinitigan ni Din kapagkuwa'y ngumisi ito. Naramdaman ni Jin ang pagtayo ng mga balahibo sa katawan. Natatakot siya sa ginawi ng kambal.

Ilang sandali pa ay tumalikod si Din at humakbang papunta sa pintuan. Ni hindi man lang nito sinagot ang kanyang katanungan.

"Din?" tawag niya rito.

Pero hindi pa rin ito tumugon. Sa halip ay humalakhak ito nang malakas. Narinig na naman niya ang boses na iyon. Napakalaking boses at masakit iyon sa kanyang pandinig. Sinundan niya ang kambal. Hinawakan ito sa braso at pahilang pinaharap sa kanya.

"Sagutin mo a-"

Hindi niya natapos ang sasabihin nang biglang sinakal siya ni Din at inangat sa ere.

"Di-din..." Napahawak siya sa kanang kamay nito at pilit inalis sa leeg pero sadyang napakalakas nito. Nahirapan na siyang huminga.

"Non me stulte!" sigaw ni Din sa kanya na hindi naman niya naintindihan kung ano ang ibig nitong sabihin.

Pakiramdam niya ay malalagutan na siya ng hininga. Para siyang napapaso sa mga titig ni Din. Puno ng poot at galit ang nakatanim sa mga mata nito.

Buong lakas pa rin niyang inaalis sa leeg ang kamay nito pero hindi talaga niya magawa.

"Non me stulte!"

Pagkasabi no'n ay parang nilamukos na papel na inihagis ni Din si Jin sa higaan. Ubo siya nang ubo at nahirapang huminga.

"Din, maawa ka sa 'kin..." nagmamakaawa niyang sabi. Gusto na niyang humingi ng tulong pero nanaig pa rin sa isipan niyang walang dapat makaalam sa mga nangyayari sa kanyang kambal. Nagkataon pang may pinuntahan noon ang kanilang mga magulang.

"Tu mihi, Jin!" sigaw ni Din na palapit na sa kanya.

"A-ano ba ang pinagsasabi mo, Din?" umiiyak niyang tanong. Hindi na naman niya kilala ang kambal nang mga sandaling iyon. Naging mabangis na naman ang hitsura nito.

Bigla siyang hinawakan ni Din sa balakang at pinatalikod. Pinatuwad siya nito. Bago pa siya nakaisip ng paraan para takasan ang kambal ay nagawa na nito ang hindi niya inaasahang mangyayari.

"Ahhhhh..." hiyaw niya sa matinding kirot nang maramdaman ang marahas na pagpasok nang napakatigas na pagkalalaki ni Din sa kanyang butas.

"Tu mihi, Jin! Tu mihi, Jin!"

Paulit-ulit na sigaw ni Din habang buong-buo siya nitong inangkin. Nagmakaawa siya pero tila hindi na siya naririnig pa ng kambal. Animo'y hinahabol ito sa mabilis na paglabas-masok sa kanyang katawan. Saksi ang bumahang luha ni Jin sa matinding sakit na nararanasan nang mga sandaling iyon sa kalupitan ng sariling kadugo.

-----

"TULUNGAN NI'YO AKO! TULUNGAN NI'YO AKO!"

"Shhhh... 'nak, ano ba ang nangyayari sa 'yo? Nandito lang kami sa tabi mo," umiiyak na sabi ni Adela.

Parang nawala sa katinuan si Jin no'n. Niyakap siya nang mahigpit nina Adela at Ryan. Nanginginig siya sa takot. Hindi na niya alam kung paanong nasa tabi na niya ang mga magulang. Kalat na ang dilim sa paligid. Naliligo siya sa pawis at humihingal.

"Jin, nagdedeliryo ka. Ang taas ng lagnat mo. Dadalhin ka na namin sa hospital," umiiyak ding sabi ni Ryan.

"Si... si Din?" parang wala sa sarili niyang tanong.

"Nasa labas. Naghahanap ng masasakyan natin. Kailangan ka na naming dalhin sa hospital, 'nak. Ang taas ng lagnat mo, e," garalgal ang boses na sabi ni Adela.

Impit na umiyak si Jin. Niyakap niya nang mahigpit ang mga magulang. Takot na takot siya. Takot na takot.

Dinala nga siya sa hospital. Dalawang araw rin bago tuluyang bumaba ang kanyang lagnat. Para kay Jin ay isang matinding bangungot ang ginawa ni Din sa kanya at hindi na niya alam kung paano pa ito haharapin matapos ang lahat.

-----

"YAP, okay ka lang?"

"Huh? Ah... oo naman..." parang natataranta niyang tugon. Nag-uusap sila noon ni Marian sa cellphone.

"Hindi ka na kasi sumasagot, e."

"Pasensiya na, yap. Naaliw lang ako sa mga batang naglalaro rito sa labas." Nakatambay kasi siya noon sa labas ng gate. May mga batang naghahabulan sa tapat niya.

"Yap, alam mo na bang imbitado ang lahat dito sa bahay namin bukas ng gabi? Dadalo ba kayo ng pamilya mo?"

"Ah oo alam ko na, yap. Dadalo raw kami diyan."

"Bakit parang malungkot ka?"

Inubos niya ang hawak na sigarilyo at itinapon sa daan. "Nakakalungkot isipin, yap, na hindi rin naman tayo puwedeng magkasama. Hanggang tingin lang tayo sa isa't isa no'n. Hindi ako puwedeng makalapit sa 'yo," malungkot niyang turan.

Narinig niya ang paghinga nang malalim ni Marian sa kabilang linya. "Ganoon talaga ang buhay, yap. Ang importante mahal na mahal natin ang isa't isa," nalulungkot ding sabi nito.

Natapos ang usapan nilang magkasintahan na puno ng kalungkutan ang nararamdaman. Parang langit at lupa talaga ang agwat nila sa isa't isa. Paminsan-minsan ay gusto nang sumuko ni Jin sa kanilang relasyon. Gusto niyang maghanap ng babaeng kapantay lang ng kanyang pamumuhay. Iyong malaya niyang mahalin. Iyong tanggap siya ng pamilya para hindi sila maging parang daga na tago nang tago sa lungga.

Napatingin siya sa langit. Hindi niya makita ang araw dahil natatakpan iyon ng makapal na ulap.

-----

To be continued...

Saturday, July 22, 2017

Ang Manyak Kong Roommate - Part 4



I GOT back to the dorm as horny as ever. Nagmadali akong pumasok sa kwarto namin ni Luke. I immediately stripped off my clothes.

Hubo't-hubad akong humiga sa aking kama. Binuksan ko ang laptop at kaagad bumisita sa paborito kong gay porn site.

Bigla akong napatingin sa kama ni Luke, something caught my attention. Nandoon ang boxer na maghapong suot niya kanina.

I trembled but decided to take my chance. Bumangon ako at kinuha iyon. Sabik na sabik akong amuyin ang boxer ni Luke.

Humiga ako ulit sa kama. I held his boxer up to my face and smelt the most beautiful, intoxicating smell that I had ever known. Lalong tumigas ang aking pagkalalaki. Para akong sinisilaban sa sobrang init ng katawan.

Sininghot kong mabuti ang bahagi kung saan dumidikit ang burat niya.

"Ohhh... Luke..." usal ko.

Dahan-dahang bumaba ang kaliwa kong kamay at sinakal ko ang singtigas sa bakal kong pagkalalaki.

Biglang tumunog ang message alert tone ng cellphone ko. Bumangon ako at inis na kinuha iyon sa bulsa ng aking pantalon.

A text message appeared from Luke.

"Walang karapatan ang Roy na 'yon na akusahan kang isang bakla, dude."

Napalunok ako ng laway. Tama nga ang hinala ko kanina. May nakapansin ng kabaklaan ko.

Pailing-iling akong humiga sa kama. Itutuloy ko na ang naudlot kong kamunduhan.

Mas nilakasan ko ang volume ng laptop para mas malibogan ako sa ungol nang nagkakantutan sa video.

Muli kong inamoy ang boxer ni Luke. Amoy fabric conditioner na may halong kunting amoy ng ihi. Ang sarap talagang amuyin. Medyo basa pa ng pawis ang waistband.

Nag-umpisa akong magsalsal. Medyo pinagpawisan na ako. Panay rin ang aking ungol.

Biglang bumukas ang pinto. Nanlaki ang aking mga mata. Nakalimutan ko palang i-lock iyon.

And there stood Luke. Looking directly at me. His boxer still held fully up to my nose, a gay porn movie playing on my laptop, and a hard on in my hand.

----

To be continued...


Daniel 2: Life Of Jin - Chapter 83



KUYA AMOS, hindi nga puwede!" mariin niyang tutol. Pinasok na niya sa loob ng panloob ang pagkalalaki. Naitaas lamang niya ang siper dahil wala ng butones ang pantalon niya. Kaagad siyang lumabas ng CR. Bigla siyang nakaramdam nang matinding pagkahilo dahilan para magsuka siya. Lumapit naman kaagad sa kanya si Amos at hinimas ang kanyang likuran. Nang mahimasmasan ay inalalayan siya nito pabalik sa sala. Pinaupo siya nito sa sopa.

Nagtaka siya kung bakit bigla-bigla na lamang siyang nahilo nang ganoon. Antok na antok din siya at parang nawalan ng lakas. Nakiramdam siya sa paligid. Ilang sandali pa ay naramdaman niyang may yumayakap sa kanya at hinalikan siya sa leeg.

"Kuya Amos, respeto naman, oh..." pagmamakaawa pa niya kasi wala na talaga siyang lakas noon para pigilan si Amos.

"Jin, pagbigyan mo na ako. Masasarapan ka naman sa gagawin ko, e," pabulong na sabi nito. Ramdam ni Jin ang mainit nitong hininga sa malapad niyang dibdib.

"Hindi nga puwede. Nandiyan si Marian at asawa mo," giit niya. Mahinang-mahina na ang kanyang boses. Hindi na rin niya kayang idilat pa ang mga mata.

"H'wag kang mag-alala. Bukas pa magigising ang mga 'yon. Malakas ang gamot na nilagay ko sa ininom nila," sabi nito kapagkuwa'y natawa.

"A-ano'ng ibig mong sabihin?" maang niyang tanong dito. Noon niya naisip na posibleng may inilagay rin si Amos sa ininom niya kaya bigla na lamang siyang nahilo at nanghina. Buong buhay niya ay noon lamang siya nakaramdam nang gano'n. Hindi siya makapaniwalang dahil iyon sa alak na nainom.

Pero hindi na tumugon si Amos. Hinawakan nito ang mga kamay niya at inilagay sa likod ng kanyang ulo. Kapagkuwa'y sinunggaban nito ang kanyang kaliwang kilikili.

"Kuya Amos, ano ba? Mali 'tong ginagawa mo..." pagmamakaawa niya.

Pero talagang nilamon na nang matinding kalibogan si Amos. Wala nang nagawa pa si Jin. Ramdam niya ang panggigil nito sa katawan niya. Bawat parte niya ay inaararo nito ng bibig at dila. Hanggang sa para na siyang saging na tinalupan. Hubo't hubad na siya noon. Hindi na masyadong rumirehistro pa sa utak niya ang pinaggagawa nito sa kanyang katawan.

Napapaungol na lamang siya nang mga sandaling iyon. Nagawa ngang patigasin ni Amos ang kanyang kargada at ramdam niya ang mabilis nitong pagchupa sa bahaging iyon.

Pinilit niyang gumalaw pero hindi talaga niya magawa. Pinilit niya ring idilat ang mga mata. Malabo ang kanyang paningin.

"Kuya Amos, tama na..." muli niyang pakiusap.

Muli siyang napapikit. Pagdilat niya ulit ng mga mata ay may nakikita siyang bagay na palapit sa kinaroroonan nilang dalawa ni Amos. Napakalabo ng kanyang paningin pero habang tumatagal ay naging malinaw sa kanya iyon. Isang malaking lalaki na nakaitim na jacket. Hindi niya nakikita ang mukha dahil sa hood na nasa ulo nito.

Biglang sinakal nito si Amos at itinaas sa ere. Malabo man sa paningin niya pero kitang-kita niya ang pagkasindak ni Amos.

"Et meum est! Omnia mea sunt!

Paulit-ulit na sigaw nang sumasakal kay Amos. Kinilabutan si Jin sa boses nitong parang demonyo. Wala siyang maintindihan sa pinagsasabi nito. Kahit ano'ng gawin niya ay hindi talaga siya makagalaw. Hindi na rin siya makapagsalita pa.

Nakita niyang inihagis ng lalaking iyon si Amos sa dingding. Nanghihinang bumagsak ito sa sahig. Narinig pa niya ang pagmamakaawa nito. Lumipad ang lalaki papunta kay Amos. Narinig na lamang niya na parang may mga butong nadurog. Kasabay nang mahabang hiyaw ni Amos ay ang pagsambulat nang maraming dugo sa dibdib nitong biniyak ng lalaki. Itinaas ng lalaki ang kanang kamay at hawak na ang puso ni Amos. Animo'y nabingi siya sa nakakakilabot na pagtawa ng lalaking iyon.

Hindi na kinaya pa ni Jin ang mga nangyayari. Tuluyang nagdilim ang kanyang mundo.

-----

"YAP! YAP! YAP! Gumising ka!"

Napadilat siya ng mga mata. Hindi niya alam kung paano siya napunta sa kwartong iyon. Masakit ang kanyang ulo. Pinilit niya ang sariling bumangon. Labis ang kanyang pagtataka dahil umiiyak si Marian.

"Bakit, yap?" maang niyang tanong dito. Niyakap niya ito nang mahigpit. Ramdam niya ang panginginig ng kasintahan. Napatingin siya sa wall clock, alas otso na ng umaga.

"Yap, si kuya Amos..."

"Ba-bakit? Ano ang nangyari sa kanya?" kinakabahan niyang tanong. Ang huli niyang naalala ay nakatulog siya sa sopa dahil sa labis na kalasingan.

Sa halip na sumagot ay kumalas si Marian mula sa mahigpit nilang pagyayakapan. Hinawakan nito ang kamay niya at pahila siyang iginiya palabas ng kwarto.

Nanlaki ang kanyang mga mata sa nakita. Si Amos, nakahandusay sa sahig at naliligo sa sariling dugo. Halos bumaligtad ang sikmura niya dahil wasak ang dibdib nito.

"Yap, pa-paano ito nangyari?" naguguluhan niyang tanong.

"Hindi ko alam. Hindi ko alam..." umiiyak na tugon ni Marian at muling yumakap sa kanya.

Mas lalo siyang kinabahan nang maisip na baka siya ang maging suspek sa pagkamatay ni Amos. Siya kasi ang huling nakainoman nito.

"Yap, iniwan ko na siya kagabi e nang malasing na ako..." garalgal ang boses niyang sabi.

Pero hindi na tumugon si Marian. Umiyak na lamang ito nang umiyak. Napatingin siya ulit sa bangkay ni Amos. Napansin niyang may card board na nakalagay sa itaas ng ulo nito. Binasa niya ang nakasulat: PUSHER AKO! WAG TULARAN!

"Pusher ba si kuya Amos, yap?" tanong niya. Hinimas-himas niya ang likuran ng kasintahan.

"Hindi ko alam, yap. Sa tingin ni yaya Rebecca ay baka nabiktima si kuya Amos ng extrajudicial killing. Nagtawag na ng mga pulis si yaya para ipaalam ang nangyari."

"Kawawa naman siya, yap. Paano kung hindi pala ako agad pumasok sa kwarto? Baka pati ako nabiktima rin."

"Shhh... h'wag mong sabihin 'yan please. Hindi ko alam ang gagawin, yap, 'pag nawala ka sa buhay ko. Mahal na mahal kita..."

"Mahal na mahal din kita, yap."

Mas lalo niyang hinigpitan ang pagkakayakap sa kasintahan. Ipinikit niya ang mga mata. Pero sumakit na lamang ang kanyang ulo sa kakaisip. Wala talaga siyang ibang matandaan at wala siyang ideya kung paano nakarating sa kwarto. Ipinagkibit-balikat na lamang niya iyon. Ang iniisip na lang niya ay baka nasobrahan lang talaga siya sa nainom. Masyado siyang nalasing.

"Mahal ko..."

Kapwa sila nagulat sa pagsigaw na iyon ni Rebecca. May mga pulis na itong kasama. Napakalas sila mula sa mahigpit na pagyayakapan. Awang-awa siya sa yaya ni Marian nang mga sandaling iyon. Alam niya kung gaano nito kamahal si Amos.

Habang nakatitig siya sa bangkay ni Amos ay biglang sumagi sa isipan niya si Din.

-----

Thank you, guys!


Thursday, July 20, 2017

Daniel 2: Life Of Jin - Chapter 82



HINDI makatingin si Jin kay Amos nang diretso. Ganoon din naman ang huli. Labag talaga sa kalooban niya ang pagpunta nila roon ni Marian. Pero may magagawa pa ba siya e iyon ang gusto ng pinakamamahal niyang kasintahan?

Wala siyang ideya kung bakit mas gusto ni Marian doon kahit alam naman nito ang nangyari sa kanila ni Amos. Nanahimik na lamang siya. Ni hindi nga siya ngumiti noong kinumusta siya ni Amos.

Alas tres na ng hapon noon. Nag-inoman nga sila. Sobrang lambing ni Marian sa kanya.

"Pinagpapawisan ka, yap. Hubarin mo na lang kaya itong damit mo," sabi ni Marian.

"Medyo mainit kasi, yap," sabi naman niya pero sa totoo lang ay ayaw niyang maghubad nang mga sandaling iyon pero wala siyang nagawa dahil si Marian mismo ang naghubad ng damit niya. Isinampay nito ang kanyang damit sa sampayan. Napatingin siya saglit kay Amos. Kumulo ang dugo niya sa lagkit ng titig nito sa kanyang katawan. Idinaan na lamang niya ang lahat sa sunod-sunod na paghitit ng hawak na sigarilyo.

"Nag-gym ka, Jin?"

Maang siyang napatingin kay Amos.

"Oo nga, Jin. Mas lumaki kasi ang katawan mo ngayon kaysa noong una kitang nakita," sabat ni Rebecca. Dikit na dikit ang dalawa sa isa't isa. Napansin niya kung gaano kamahal ni Rebecca ang asawa.

"Hindi ako nag-gym," tipid niyang tugon.

Napatingin siya kay Marian na pabalik na sa kanilang puwesto. Kaagad siya nitong hinalikan sa labi kapagkuwa'y inamoy ang kanyang kilikili.

"Ang baho..." natatawang sabi ni Marian pero hindi naman ito tumigil sa kakaamoy ng mga kilikili niya. Natawa na lang din siya.

"Tagay mo, Jin," sabi ni Amos.

Napatingin siya rito. Kitang-kita niya sa mga mata nito ang inggit kay Marian. Parang gusto rin nitong maamoy ang mga kilikili niya. Tinanggap niya ang inilahad nitong basong may lamang beer. Kaagad niyang ininom iyon. Umayos naman nang upo si Marian sa kanyang tabi.

"Seryoso, Jin, bakit hindi ka mag-artista?" tanong ni Rebecca.

Natawa siya sa sinabi nito. "Yay, grabe naman. Wala akong lugar sa mundong 'yon."

"Oo nga, yap. Puwede! Tapos mag-aartista rin ako para love team tayo," sabi naman ni Marian.

"Asus... ikaw na lang, yap, kung gusto mo. Wala naman akong talent," sabi niya.

"Puwede ka ring mag-model, Jin," sabi naman ni Amos. "Pasado ka lalo na at balbon ka pa."

Napabuntong-hininga siya at ngumiti na lang. Medyo nakakaramdam talaga siya ng pagka-bad trip kasi masyadong halata si Amos sa pagnanasa nito sa kanya.

"Pero sa totoo lang ayokong pasukin ni Jin ang mundong 'yan, e. Mas lalo lang dadami ang mga karibal ko," sabi ni Marian.

"Naku... hayaan mo silang maglaway, yap. Sa 'yo lang ako. Ikaw lang ang makakatikim kay Jin," sabi niya.

"Sure kang si Marian lang ang makakatikim?"

Nagkatinginan silang magkasintahan sa tanong na iyon ni Amos. Kumulo ang dugo niya no'n. Pero ilang sandali lang ay tumawa si Marian. Natahimik na lamang siya.

Tuloy-tuloy ang kanilang inoman. Medyo tinamaan na sila no'n lalo na sina Rebecca at Marian. Malapit nang dumilim dahil alas singko na ng hapon. Nang maubos ang tatlong kahon ng beer ay nagpabili ulit si Marian. Hindi na siya sumama kay Amos noon. Ayaw niyang umalis sa tabi ng kasintahan.

Pasado alas siyete ng gabi ay tuluyan nang nalasing ang dalawang babae. Halos sabay na nagpaalam ang mga ito na magpapahinga na. Naiwan silang dalawa ni Amos sa sala.

"Magpapahinga na rin ako," paalam niya kay Amos. Hindi talaga siya napalagay noong sila na lamang dalawa ang naiwan.

"Gano'n? Susuko ka na agad? May tatlong bote pa, oh. Uubusin na lang natin 'yan," sabi ni Amos.

"Asan pala ang mga anak ninyo?" tanong niya. Hindi kasi niya napansin ang mga iyon.

"Nasa lola nila sa Mahayahay," tugon nito.

Tumango na lamang siya. Hindi nga niya ito iniwan. Ilang sandali lang ay tumayo si Amos.

"May mga binili akong CD kanina. Panoorin natin," sabi ni Amos na pangiti-ngiti pa.

Hindi na lamang siya tumugon. Pero mas lalo siyang naasiwa dahil porno pala ang palabas.

"Magpapahinga na ako, kuya Amos," sabi niya sabay tayo. Hindi rin naman siya makaka-relate sa palabas dahil gay porn. Nakita niyang nagchuchupaan ang mga lalaki roon.

"Jin naman. Samahan mo na lang muna ako rito," nangungusap na sabi ni Amos sabay bigay sa kanya ng baso.

Ininom niya agad iyon. "Lasing na ako. Gusto ko nang magpahinga," giit niya.

"Grabe ka naman, Jin. Minsan lang naman tayong magkainoman."

Napabuntong-hininga siya at muling umupo. Gusto sana niyang sabihin ritong h'wag siyang bastusin pero nanahimik na lamang siya. Hindi siya nanood ng palabas. Nandidiri talaga siya. Nasa mesa lang kanyang mga mata.

"Namiss ko na sumubo, Jin," mayamaya ay sabi ni Amos.

"Marami namang lalaki rito sa inyo bakit hindi mo sila sabihan niyan?" mariin niyang tanong.

"Ayoko sa kanila, Jin."

"Sino ang gusto mo?"

"Ikaw!" tugon nitong namumungay ang mga matang nakatitig sa kanya. Saglit siyang tumingin dito pero nagbaba rin agad siya ng mga mata.

"Hindi na puwedeng maulit ang ginawa mo sa akin noon. Baka mawalan na ako ng respeto sa 'yo," sabi niya.

Tumahimik naman si Amos. Patuloy lamang itong nanonood ng palabas. Hilong-hilo na siya noon pero isang bote na lang naman kaya naisip niyang pagkaubos niyon ay magpapahinga na talaga siya. Naalala niya ang kanyang mga magulang. Alam niyang galit na ang mga ito dahil ang usapan ay uuwi siya agad.

Nang maubos nga ang bote ng beer ay tumayo na siya.

"Magpapahinga na talaga ako, kuya Amos," sabi niya.

Napatingin sa kanya si Amos. Nasa mukha nito ang labis na kalibogan. Bigla itong lumapit sa kanya at dinakma ang kanyang harapan.

Marahas niyang hinawakan ang kamay nito at inalis sa harap ng kanyang pantalon.

"Ano ba?" bulyaw niya kay Amos.

Tila napahiya naman itong muling umayos ng upo. Nakaramdam si Jin nang pamimigat ng pantog kaya iniwan niya ito at tinungo ang CR. Inapuhap niya ang butones ng pantalon. Dahil sa pagmamadali ay nahila niya nang malakas ang butones dahilan para iyon ay makalas sa tela. Hindi na lamang niya iyon ininda pa. Ibinaba niya ang siper at inilabas na sa panloob ang pagkalalaki. Kaagad na bumulwak ang tubig. Gumaan ang kanyang pakiramdam.

Tuloy-tuloy lamang siya sa pag-ihi. Hanggang sa naramdaman niya ang pagpasok ni Amos at tumabi sa kanya.

"Jin, namiss ko ang burat mo. Pachupa naman," sabi ni Amos.

"Nababaliw ka na ba, kuya Amos?" galit niyang tanong. Hindi niya magawang itago ang pagkalalaki dahil patuloy ang kanyang ihi sa paglabas. Ayaw niyang mabasa. "Umalis ka nga riyan."

"Sige na, Jin. Tayo-tayo na lang naman, e. Walang ibang makakaalam," pakiusap ni Amos.

-----

Pagbibigyan kaya ni Jin ang nauuhaw na si Amos?

Abangan...

Ang haba na hehehe chapter 82... :)

 

Monday, July 17, 2017

Daniel 2: Life Of Jin - Chapter 81



MARAMING araw ang lumipas ay naging ganoon nga ang takbo ng buhay ni Jin. Tuluyan siyang naging parausan ni Din ngunit sa tuwing nakikita niya kung gaano kasaya ang pamilya niya ay gumagaan naman ang kanyang kalooban. Tungkol naman sa kanila ni Marian ay tanging cellphone pa rin ang koneksiyon nila sa isa't isa. Hindi pa rin sila nakahanap ng paraan kung paano magkita.

"Jin, halika rito sandali," tawag ni Ryan.

Napatingin siya sa kinaroroonan ng mga magulang at ni Din. Kasalukuyan siya noong nakinood sa mga naglalaro sa computer. Nasa isang maliit sila na mall noon sa lungsod. Naisipan ng kanyang mga magulang na mamasyal at bumili na rin ng mga kakailanganin nila para sa pista.

Lumapit nga siya sa mga ito. Hawak ng kanyang ina ang isang kulay pulang damit na may pokemon na desinyo sa harap. Napangiti siya kasi ganoon din ang hawak ni Din na damit.

"Sa pista, gusto kong ito ang isuot ninyo, ha. Nakakamiss na kasi noong mga bata pa kayo palaging magkatulad ang suot ninyo," sabi ni Ryan.

Nagtitigan sila ni Din kapagkuwa'y nagngitian. Hindi niya napigilan ang sariling yakapin silang lahat. Napatanong siya sa Panginoon kung bakit hindi na lang niya gawing normal ang lahat sa kanilang dalawa ni Din para maging perpektong pamilya ulit sila. Hindi man biniyayaan ng karangyaan pero masaya naman.

Pauwi na sila noon nang makita niya si Marian kasama ang yaya nitong si Rebecca na kakababa lang ng sasakyan. Gusto sana niyang lumapit agad sa mga ito pero naalala niya si Din. Baka pagselosan nito si Marian at kung ano pa ang magawa nito.

Nakita niyang pumasok na sa naturang mall sina Marian at Rebecca. Napatingin siya kay Din. Nag-aabang na sila noon nang masasakyang tricycle.

Hinawakan niya ang kamay ni Din. "Tay, nay, sandali lang po. Magpapasama lang ako kay Din saglit. Bibili ako ng yosi," paalam niya.

Alam niyang labag sa kalooban ng mga magulang ang paninigarilyo pero matagal nang tanggap ng mga ito ang bisyo niyang iyon kaya pumayag na rin.

Inakbayan niya si Din at naglakad na sila papunta sa nakita niyang nagtitinda ng sigarilyo. Kaagad siyang bumili at nagsindi ng isa. Binigyan niya ang kambal at laking gulat niya nang tinanggap nito ang sigarilyo. Nagsindi nga ito at sunod-sunod na hitit-buga ng usok ang ginawa.

"Kailan ka pa natutong manigarilyo?" maang niyang tanong dito.

"Matagal na," nakangising tugon ni Din.

Ipinagkibit-balikat na lamang niya iyon.

"Ahmm... Din, may sasabihin sana ako sa 'yo," umpisa niya. Ang gusto niyang sabihin ay ang tungkol kay Marian.

"Ano 'yon, Jin?" tanong nito.

"Din, may crush kasi akong babae. Hindi ka ba magagalit?"

Hindi tumugon si Din. Namangha siya sa ginagawa nito. Kung anu-anong hugis ang lumalabas na usok mula sa bibig ng kambal. Napalunok siya nang maraming laway nang sa kakatitingin niya sa usok ng sigarilyo na binubuga ni Din ay may mga letrang nabuo.

H

I

N

D

I

Iyon ang mga letrang lumabas.

"Din, paano mo nagagawa ang ganyan?" nagtataka niyang tanong dito.

Tumingin lang sa kanya ang kambal at ngumiti.

"Hindi ka magagalit?" Gusto niyang ibalik kay Marian ang usapan.

"Ayoko sa mga bakla!" Tanging tugon ni Din at naglakad na ito pabalik sa kinaroroonan ng mga magulang.

Lumuwag ang kanyang kalooban. Wala naman palang problema kay Din si Marian. Sumunod na siya rito. Nakita niyang may tumigil na tricycle sa tapat ng mga magulang.

"Bilisan ninyo!" tawag ni Ryan.

Napatakbo siya at inakbayan si Din. Mabilis silang naglakad.

"Nay, tay, mauna na kayong umuwi," sabi niya.

"Bakit naman, 'nak?" kunot-noong tanong ni Adela.

Napakamot siya ng ulo. "Kasi, nay, may nakita akong kakilala na pumasok sa loob. Kukumustahin ko lang sana," tugon niya.

Nagtinginan ang kanyang mga magulang saglit.

"Sige, sige, pero h'wag kang magtatagal, ha," sabi ni Ryan.

"Opo, tay," natutuwa niyang sabi.

Nagpaiwan nga siya roon. Kaagad siyang pumasok sa mall nang mawala na sa paningin ang sinakyang tricycle ng kanyang pamilya.

Buti na lamang at hindi naman gaanong marami ang tao sa loob. Hindi rin ganoon kalaki iyon kaya panatag ang kalooban niyang makikita agad si Marian.

Nagpalinga-linga siya sa buong paligid.

"Hi, pogi..."

Napaawang ang kanyang mga labi sa narinig na pamilyar na boses.

"Puwedeng bente?"

Natatawa siyang lumingon. Ang nakabungis-ngis na mukha ni Marian ang tumambad sa kanyang mga mata. Kaagad niya itong niyakap nang mahigpit.

"Hoy! Bawal PDA rito," untag ni Rebecca sa kanila. Ngumiti siya sa butihing yaya ni Marian. Biglang sumagi sa isipan niya ang pangmumulistiya ng asawa nitong si Amos sa kanya noong minsang nalasing siya sa bahay ng mga ito. Pero pilit niyang iwinaksi sa isipan ang tungkol doon.

Natawa lamang silang dalawa ni Marian.

"Ano'ng ginagawa mo rito, yap?" tanong ni Marian.

"Namasyal lang kami ng pamilya ko rito, at saka may mga binili na rin. Nakita ko kasi kayong bumaba kanina sa sasakyan kaya pinauna ko na sila sa pag-uwi."

"Buti na lang at matalas ang pang-amoy ni yaya pagdating sa mga pogi. Nakita ka niya agad," natatawang sabi ni Marian na sinabayan naman ni Rebecca. Nakitawa na rin siya sa mga ito.

"H'wag kayo rito baka may magsumbong sa daddy at mommy mo," mayamaya ay sabi ni Rebecca.

Hinawakan ni Marian ang kamay niya at iginiya palabas ng naturang mall.

"Lalabas na tayo? Ano pala ang pinunta niyo rito?" maang niyang tanong.

"Nag-withraw lang kami sa bangko, yap. Wala naman kaming bibilhin," tugon ni Marian.

Napatango-tango na lamang siya. "Saan tayo ngayon? Uuwi na ba tayo?" tanong niya. Ayaw pa kasi niyang maghiwalay sila ng kasintahan nang mga sandaling iyon.

"Yaya, saan nga ba tayo ngayon pupunta?" tanong naman ni Marian kay Rebecca.

"Kayo ang bahala. Kung gusto ninyo, uuwi na lang muna ako sa amin tapos tawag na lang kayo kung uuwi na sa San Isidro," tugon ni Rebecca.

"Sure ka, yaya? Plano ko kasi sanang gumawa kami ng baby ngayon, e."

Sabay na natawa sina Jin at Rebecca sa sinabing iyon ni Marian.

"Bahala kayo sa buhay ninyo," sabi ni Rebecca.

"Seriously, gusto kong pumasyal tayo sa inyo, yaya. Mag-inuman ulit tayo sa bahay ninyo."

Napatingin si Jin kay Marian. Nagsalubong ang kanilang mga mata. Sa totoo lang ay tutol siya sa plano nito. Hindi pa siya handang harapin ang asawa ni Rebecca. Baka kung ano pa ang magawa niya kung muling pagkainteresan ni Amos ang kanyang pagkalalaki.

----

Author's Note:

Naalala niyo pa si Amos?

To be continued...

Daniel 2: Life Of Jin - Chapter 80


"DIN, baka may makakakita sa atin dito," nag-aalalang turan ni Jin na nagpaling-linga pa sa paligid subalit tila bingi na si Din nang mga oras na iyon. Bigla itong sumubsob sa pawisan niyang leeg. Parang iniinom na nito ang pawis niya roon.

Wala na siyang nagawa pa kundi ang ilagay na lamang sa likod ng ulo ang dalawang mga kamay. Dalangin na lamang niya noon na sana ay walang makakita sa kanilang dalawa. Naramdaman na lamang niya ang bibig at dila ni Din sa kanyang kanang kilikili. Sarap na sarap ito sa paghimod ng bahaging iyon. Nagdulot iyon nang matinding kiliti sa kanyang katawan. Pagkatapos sa kanan ay ang kaliwang kilikili naman niya ang pinunterya nito.

Napatingin siya sa haring araw kapagkuwa'y ipinikit ang mga mata. Mas lalo siyang pinagwisan noon at abala naman ang kanyang kambal sa paghigop ng mga iyon. Nang sinuso nito nang salitan ang kanyang mga utong ay hindi na niya napigilan pa ang mapaungol. Tuluyan siyang nadarang sa kamunduhan nito. Dinilaan nito ang kanyang dibdib papunta ulit sa kanan niyang kilikili. Pagkatapos doon ay naging abala naman ito sa paghalik-dila sa matigas niyang mga braso. Kung ano ang ginagawa nito sa kanan ay ganoon din sa kaliwa. May ritmo ang ginagawa ni Din sa kanya.

Hanggang sa bumaba pa ang kanyang kambal. Bawat bahagi ng kanyang katawan ay sinamba nito. Tuluyan na nga itong lumuhod sa kanyang harapan. Nabigla siya nang hinawakan nito ang kanyang balakang. Pinatalikod siya ni Din. Ibinaba nito ang suot niyang boxer at panloob. Naging hayok ito sa paghalik at pagdila sa matambok niyang puwet. Napakapit siya nang mahigpit sa gate. Naramdaman na lamang niyang pinaghiwalay ni Din ang pisngi ng kanyang mga puwet. Hinila siya nito nang kaunti hanggang sa napatuwad na siya.

"Putang ina!" mura niya nang biglang maramdaman ang bibig at dila ng kambal sa butas ng kanyang puwet. Sinisipsip nito ang bahaging iyon. Ungol nang ungol si Jin.

Hinawakan naman ni Din ang naninigas na niyang kargada. Sinalsal iyon nang mabilis ng kanyang kambal habang walang humpay ang dila at bibig nito sa paghimod ng kanyang tumbong.

"Ahhh..." ungol niya. Mas lalo na siyang naligo sa pawis dahil sa magkahalong init ng panahon at kanyang katawan.

Ilang sandali pa ay pinaharap na siya ni Din. Inamoy nito ang basa sa pawis niyang mga buhok doon kapagkuwa'y iyon naman ang hinimod. Hindi lubos maisip ni Jin kung ano na kaya ang amoy niya noon pero parang sarap na sarap talaga si Din sa kanya.

Pagkatapos sa malago niyang buhok ay dinilaan at sinipsip naman nito ang magkabila niyang mga singit. Napanganga siya at mas lalong napahigpit ang pagkakahawak sa gate. Hanggang sa isinubo na ni Din ang dalawa niyang bola. Ramdam niya ang kanyang katas na gusto nang kumawala. Napatingin siya sa ibaba. Sobrang dami nang mga paunang katas na lumalabas mula sa butas ng kanyang pagkalalaki.

Dinilaan ni Din ang kahabaan ng kanyang kargada kapagkuwa'y sagad sa lalamunan nitong isinubo iyon. Napahiyaw siya sa labis na sarap. Mabilis na nagtaas-baba ang bibig ni Din sa kanyang pagkalalaki. Malapit na siyang labasan nang biglang tumigil ito sa pagchupa sa kanya.

Nagtitigan sila. Larawan sa mukha ni Jin ang matinding pagkabitin. Tumayo si Din at hinawakan ang kanyang kamay. Hinila siya nito papasok sa bahay. Nagtaka siya nang ibaba nito ang suot na shorts at panloob. Tumuwad ito sa sopang yari sa kawayan.

"Kantutin mo ako, Jin," sabi ni Din. Wala ito sa tonong nakikiusap. Inuutusan siya nito.

Dahil darang na darang na siya noon ay kaagad naman siyang pumwesto sa likod ng kambal. Dumura siya nang maraming laway sa kamay kapagkuwa'y ipinahid iyon sa napakatigas na niyang pagkalalaki. Itinutok niya kaagad iyon sa butas nito.

Umulos siya nang malakas dahilan para mapahiyaw sa sakit si Din ngunit hindi siya nito pinigilan. Naramdaman niya ang pagpasok ng ulo sa loob. Mas lalo siyang nakaramdam nang matinding sarap dahil ipit na ipit iyon sa makipot na lagusan ng kambal.

Hanggang sa naglabas-masok na nga siya sa puwet nito. Bawat kadyot niya ay sagad na sagad sa kaloob-looban ni Din. Tumulo ang mga pawis niya sa katawan. Binilisan niya nang husto ang pag-ulos. Ipinasubo niya ang mga daliri kay Din dahil hiyaw ito nang hiyaw. Alam niyang nasasaktan ito. Naging mapagparusa ang paraan niya sa pagkantot sa kambal.

Ilang sandali pa ay nanigas ang kanyang mga tuhod at napaungol nang mahaba sa matinding sarap nang sumambulat na ang kanyang katas sa loob ng puwet ni Din. Hindi pa niya agad hinugot ang kanyang kargada. Hinayaan lamang niyang nakababad iyon sa loob kahit ubos na ang kanyang katas.

Si Din na mismo ang naglabas no'n. Nakapikit pa rin siyang nakatayo sa harap nito. Habol niya ang kanyang hininga. Naramdaman na lamang niyang muli siyang dinilaan ni Din. Sinisipsip din nito ang kanyang mga pawis.

Nang mahimasmasan ay patakbo siyang pumasok sa kwarto. Ini-lock niya ang pintuan. Humiga siya sa higaan. Doon na siya napaiyak. Sobrang bigat pa rin sa kalooban niya ang mga nangyayari.

"Magkapatid tayo, Din..." garalgal ang boses niyang sabi.

Ilang sandali lang ay may kumatok sa pintuan. Pinahid niya ang mga luha.

"Jin, papasukin mo naman ako."

Narinig niyang sabi ni Din.

"Din, matutulog lang ako sandali," mahinahon niyang sabi.

Tumahimik naman sa labas ng kanyang kwarto. Naisip niyang baka umalis na si Din. Ipinikit niya ang mga mata. Ngunit ilang sandali lang ay biglang bumukas ang pintuan. Gulat na gulat siyang napadilat. Nakita niya si Din na nakangiting palapit sa kanya. Naglalaro sa kanyang isipan kung paano nito nabuksan ang pinto.

Tumahimik na lamang siya. Naghintay siya nang sunod na gagawin ni Din.

"Jin, uhaw pa ako sa tamod mo..." sabi ni Din. Sumibol ang kaba sa kanyang dibdib dahil nawala na naman ang masayang ekspresiyon sa mukha nito. Parang blangko lang ang mukha ni Din. Hindi iyon kakakitaan nang anumang emosyon.

"Din... pagod na ako. Magpapahinga muna-"

Pero hindi na niya naituloy pa ang sasabihin nang marahas nitong ibinaba ang kanyang boxer at panloob. Natakot siya sa ginawi ng kambal. Parang hindi na naman niya ito kilala. Kaagad itong sumubsob sa malambot na niyang pagkalalaki. Ipinikit na lamang niya ang mga mata at nagpaubaya. Muli nga siya nitong inangkin.

----

Sorry sa late update, nawalan ng budget for internet e. Na-block pala ng facebook ang site na to. Hindi ko alam kung bakit. I need to change the URL na naman... :(


Wednesday, July 12, 2017

Ang Manyak Kong Roommate - Part 3



I grabbed my cell from my jeans pocket. Alas onse na pala at talagang umiikot na ang aking paningin. I was already way too drunk.

Battery low na ang phone ko nang mga sandaling iyon. Naisipan kong patayin muna.

Bigla kong naramdaman ang kamay ni Britney sa harap ng aking pantalon. We'd been dancing together for most of the night. Kanina pa niya ako nilalandi sa totoo lang. Unfortunately, walang epekto sa akin ang kalandian niya.

"Joven, kanina ko pa gustong tikman 'to," sabi niya sabay kindat.

Nagpalinga-linga ako sa paligid. Wala namang nakakapansin sa amin no'n. Nakita ko si Luke kasama ang mga barkada niya. Grabe, mas lalong naging gwapo sa paningin ko si Luke. Kinabahan tuloy ako nang mga sandaling iyon.

"Hey... are you with me?"

Napatingin ako kay Britney. Napalunok ako nang maraming laway. Bakit 'di ko kaya subukang kumantot ng babae?

"Sorry... lasing na talaga ako, Brit. I needed my bed right now," sabi ko.

Panay pa rin ang himas niya sa harapan ko no'n. Pero kahit ano'ng gawin niya, ayaw talaga akong tigasan.

Natawa siya na labis kong ipinagtaka. Inalis na rin niya ang kamay niya sa harapan ko.

"Bakit?" I asked her. Kumunot pa ang noo ko.

"Kakaiba ka kasi, Joven. Hirap patigasin ng sa 'yo..."

"Gano'n ba? Ganito talaga ako 'pag nakainom."

"Gusto mo, sabay na tayong umuwi? Punta tayo sa condo ko."

Hindi ko siya tinugon. Nakipagtitigan lang ako sa kanya. She brought her face towards mine. Alam kong balak niya akong halikan. I politely thanked her and moved my face away.

Ayoko talagang makipaghalikan sa isang babae. Mas lalong namula ang mukha niya.

Tumingin ako sa kinaroroonan ni Luke. I realized that he was already looking directly at me. Nakatingin din sa 'kin si Roy. Napansin kong panay ang bulungan nilang dalawa. Bigla akong kinabahan.

I decided that it was time to leave. I wished Britney a good night and gave her a friendly kiss on the check.

May sinabi pa siya sa 'kin pero hindi ko na pinansin pa. I walked over to Luke to let him know that I was leaving.

"Dude, ayaw mo ba kay Britney? Crush na crush ko 'yon pero ikaw ang pinansin," sabi ni Roy.

Napatingin ako kay Luke. Nanahimik lamang siya. Pero kakaiba ang tinging ipinupukol niya sa 'kin.

"Lasing na ako, e..." nagkandautal-utal kong tugon kay Roy. "Mauna na ako sa 'yo," sabi ko naman kay Luke.

I quickly turned away and headed for the exit.


----

To be continued...

Daniel 2: Life Of Jin - Chapter 79



PAGGISING ni Jin kinabukasan ay medyo masakit ang ulo niya. Muling pumasok sa kanyang isipan ang nangyari kina Din. Napayakap siya sa sarili. Sobrang bigat ng kanyang kalooban pero gaya ng kanyang plano, magpapaubaya na siya sa kambal.

Nauntag siya nang nag-ring ang cellphone. Dinampot niya iyon sa tabi ng unan. Si Marian ang tumatawag.

"Good morning, yap," bati nito.

Pilit niyang pinasigla ang sarili. "Good morning din sa 'yo, yap," tugon niya.

"Nagising ba kita?"

"Hindi naman. Sa katunayan ay kakagising ko lang at binuo mo agad ang araw ko," sabi niya. Muli siyang humiga.

"Ayeehhh... Buti naman. Akala ko nadisturbo kita, e. So ano ang plano mo ngayong araw? Sa sunod na linggo pista na."

"Hindi ko alam, yap. Bahala na sila nanay at tatay kung ano ang gagawin sa pista."

"Ang lungkot ng pista natin, yap. Wala na palang bakla rito sa lugar natin. Marami ang namatay at karamihan ay umalis na. Sila pa naman ang nagpapasaya sa tuwing may pista," malungkot na sabi ni Marian.

"Huh? Bakit ano ang nagyari?" Kunwari ay nagulat siya sa sinabi nito.

"Hay naku, yap. May serial killer daw ng mga bakla rito. Hanggang ngayon ay hindi pa rin nahuhuli ang salarin. Hindi pa ba nasabi sa 'yo ng pamilya mo?"

"Hindi pa kami nagkakausap masyado, e. Grabe naman, yap. So nasundan pala talaga ang pagkamatay noon ni mama Jammy?"

"Sinabi mo pa. Pati nga ang dalawang kaibigan kong sina Kenth at Jaycee ay nabiktima rin pala. Wala man lang nagbalita sa akin do'n sa Manila."

"Nakakagulat naman ang nangyayari, yap. Sana mahuli na kung sino man ang gagong 'yon."

"Sana nga, yap. Anyways, h'wag na nga nating pag-usapan ang tungkol diyan. Magplano na lang tayo kung paano tayo makakapasyal dito. Sulitin natin itong bakasyon natin kasi minsan lang. Remember, two weeks lang tayo rito. Kailangan nating bumalik agad."

"Ang hirap naman kasi ng sitwasyon natin, yap. Harapin ko na lang kaya ang pamilya mo para maging malaya na tayo."

"Yap, hindi pa nga ngayon ang tamang panahon. H'wag tayong umasa na matatanggap ka ng pamilya ko. Mas masahol pa sa demonyo ang mga 'yon."

Napabuntong-hininga si Jin. Mas lalo lang bumigat ang kanyang kalooban no'n.

"Okay, yap. Basta walang bibitiw, ha," madamdaming sabi ni Jin.

"Oo naman. Laban lang, yap. Mahal na mahal kita, e. Ikaw ang buhay ko at ikaw lang hanggang sa huling hininga ko."

Natawa si Jin sa sinabi nito.

"Oh, ano'ng nakakatawa sa sinabi ko?"

"Wala... cute mo lang kasi, e," sabi niya. Sabay silang nagtawanan.

"Sige, yap. Tatawag na lang ako ulit mamaya. Papunta na rito si mommy."

"Okay, yap. Babangon na rin ako kasi kumakalam na sikmura ko, e."

Matapos ibaba ni Jin ang cellphone ay bumangon na siya. Kumuha siya ng boxer sa bag at isinuot. Lumabas na siya ng kwarto.

"Nak, gising ka na pala. Kanina ka pa namin gustong gisingin, e, para mag-agahan sana. Pero hinayaan ka na lang namin para hindi madisturbo ang pagtulog mo," salubong na wika ni Adela na kasalukuyang nagwawalis sa sala.

Lumapit si Jin sa ina at nagmano. "Nagugutom na nga ako, nay," malambing niyang sabi.

"Halika, kain ka muna." Hinawakan ni Adela ang kanyang kamay at iginiya siya papasok sa kusina. Kaagad din siyang umupo. Ipinaghanda naman siya nito ng makakain.

"Si tatay at Din, nay?" tanong niya.

Napangiti sa kanya ang ina. Napansin niyang sobrang aliwalas ng mukha nito. Masayang-masaya ang kanyang ina nang mga sandaling iyon.

"Hayun, nasa bakuran natin ang dalawa. Naglilinis para sa darating na pista. Nakakatuwa nga, 'nak, e. Muling nanumbalik ang sigla ng kambal mo. Kay tagal din niyang nagkulong lang sa kwarto at hindi man lang kami masyadong kinakausap ng tatay mo. Namiss ka lang pala niya, 'nak," masayang sabi ni Adela.

Napangiti siya. Kahit papaano ay nagbigay ng kaligayahan sa puso niya ang sinabi ng ina. Nanalangin siyang sana ay tuloy-tuloy na ang pagbabago ni Din. Pero bigla ring sumagi sa kanyang isipan ang katotohanang ipinagpapaubaya na niya ang katawan sa kambal para lamang magbago ito. Naisip niya ring hindi naman siya magtatagal sa probinsiya dahil kailangan na niyang umpisahan ang pag-aaral sa Manila. Nalungkot siyang muli sa isiping pansamantala lamang ang lahat ng iyon. Babalik si Din sa abnormal nitong pamumuhay kapag wala na siya.

"Bakit, 'nak?"

Maang siyang napatingin sa ina. Ngumiti siya. "Wa-wala, nay. Naisip ko lang kasi na hindi naman ako magtatagal dito. Mamimiss ko na naman kayong lahat, nay," wika niya.

Inilapag ni Adela ang hinandang pagkain sa kanyang harapan kapagkuwa'y hinaplos ang mukha niya. "Nak, okay lang 'yon. Ganito talaga ang buhay. Gaya nang nasabi ko na sa 'yo, hindi tayo puwedeng magsama-sama habang buhay," sabi nito.

Napabuntong-hininga siya at ngumiti sa ina.

Matapos kumain ay lumabas siya ng bahay. Ganoon pa rin ang kanyang suot. Naka-boxer lang siya. Nakita niyang pawisan na ang kanyang ama at kambal habang inaayos ang munti nilang kubo sa likod ng bahay. Naalala niyang doon kinitil ni Din ang buhay ng matalik niyang kaibigan na si Kurt. Pati pa si Angelie ay nadamay. Dumako ang mga mata niya kung saan niya inilibing ang mga ito. Malaki na ang mga puno ng saging doon. Nalibing ang dalawa nang wala man lang nakakaalam sa pamilya ng mga ito.

"Jin, gising ka na pala. Tulungan mo nga kami rito," nakangiting tawag sa kanya ni Ryan.

Napalingon naman si Din sa kanya. Naging masaya na nga ulit ang hitsura nito. Bumalik na ang hitsura nito noong mga panahong hindi pa ito naalipin ng kamunduhan.

"Jin, ikaw naman dito. Pagod na ako, e," sabi ni Din. Matamis pa rin ang mga ngiti nito sa labi.

Sana ganyan ka na lang palagi, Din, sa isipan niya.

"Naku! Ang batugan mo talagang bata ka!" natatawang sabi ni Ryan.

Tumawa lamang si Din. Hindi napigilan ni Jin ang pagtulo ng butil ng luha mula sa mga mata. Kaagad niyang pinahid ng kamay ang mga iyon. Labis siyang nangulila sa tawang iyon ni Din.

"Okay lang, tay. Alam naman nating hindi sanay si Din sa gawain rito sa bahay, e," sabi niyang lumapit na sa kinaroroonan ng mga ito.

Pero hindi naman talaga umalis si Din. Tumulong pa rin ito sa kanila. Napuno ng mga tawanan nila ang lugar na iyon. Pero sa likod ng kasiyahang iyon ay ang nagdurugong puso ni Jin. Dasal siya nang dasal na sana ay ganoon na lamang sila kasaya palagi.

Maraming beses niyang nahuhuli si Din na napapatingin sa pawisan na niyang katawan pero ipinagsawalang-kibo na lamang niya iyon. Ang importante ay masaya ito. Kapag nadidikit si Din sa kanya ay inaamoy siya nito lalo na sa kilikili.

"Mag-snak muna kayo," sabi ni Adela na dala ang isang tray na may lamang pitsil nang malamig na buko juice at niluto nitong donut.

Nag-agawan pa sina Jin, Ryan at Din sa hinandang snak ni Adela. Larawan talaga sila ng isang masayang pamilya nang mga sandaling iyon.

"Siyanga pala, maiiwan muna namin kayo ng nanay ninyo sandali, ha. Kukunin namin sa mansiyon ang sahod ko para may handa tayo kahit papaano sa darating na pista," mayamaya ay sabi ni Ryan.

"Oo nga. Kailangan nating may maihanda kasi inimbitahan namin ang kamag-anak ninyo sa Villaba," sabi ni Adela.

Pangiti-ngiti lamang si Jin. Gusto sana niyang sumama noon dahil nagbabakasali siyang makita si Marian sa mansiyon ng mga ito pero hindi na lamang siya nagsalita.

Matapos nga nilang mag-snak ay nagbihis na sina Adela at Ryan.

"Magpahinga na lang kayo, ha. Uuwi rin naman kami kaagad," sabi ni Adela.

Inihatid pa nilang dalawa ni Din ang mga magulang sa gate.

"Sige po, nay," sabi ni Jin.

"Mag-ingat kayo, nay, tay," nakangiting sabi ni Din.

"Ang bait talaga ng mga binata ko," natutuwang sabi ni Ryan.

Lumabas na nga sina Adela at Ryan. Pagsara ni Jin ng gate ay nagulat siya nang biglang hinawakan ni Din ang kanyang mga braso at isinandal siya nito sa gate.

-----

To be continued...

Monday, July 10, 2017

Daniel 2: Life Of Jin - Chapter 78



"BAKIT, nay, tay?"

Sabay na napatingin sa kanya sina Adela at Ryan. Ngumiti ang mga ito sa kanya.

"Ah, wala, 'nak," nakangiting sabi ni Adela.

"Tara, pasok na tayo sa loob," sabi naman ni Ryan.

Pero iba ang nararamdaman ni Jin nang mga sandaling iyon. Alam niyang may itinatago ang mga magulang sa kanya. Nagkibit-balikat na lamang siya. Naisip niyang may hindi magandang nangyayari at si Din ang dahilan. Ayaw na muna niyang igiit ang tungkol doon sa mga magulang. Gusto niyang magpahinga.

"Nak, tulog na yata ang kambal mo. Bukas mo na lang siya kausapin. Ang mas mabuti pa magpahinga ka na lang muna. Mahaba rin ang naging byahe mo, e," mungkahi ni Adela.

"Mas mabuti pa nga, Jin," sabi naman ni Ryan.

"Teka, baka nagugutom ka, 'nak," sabi ni Adela.

"Busog pa po ako. Kumain po ako sa lungsod bago nagtuloy rito. Sige, matutulog na lang po ako. Medyo pagod din talaga ako sa biyahe," sabi niya sabay yakap sa mga magulang.

Pagpasok ni Jin sa kwarto niya ay napangiti siya. Walang pinagbago ang kanyang lungga. Namiss niya ang kwartong iyon. Hinubad niya ang kanyang damit at pantalon. Nakapanloob na lamang siya noon nang humiga.

Biglang pumasok sa isipan niya si Marian. Bumangon siya at kinuha sa bag ang cellphone kapagkuwa'y muling bumalik sa paghiga.

Binasa niya ang dalawang text messages ni Marian.

"Yap, kadarating ko lang dito sa bahay. Buti na lang hindi nag-usisa sina mommy at daddy kung ano ang sinakyan ko pauwi," anang unang text.

"Yap, goodnight. Matutulog na ako. Hindi ko na kaya ang antok. I love you so much," anang pangalawang text.

Napangiti siya. Tatawagan sana niya ang kasintahan pero naisip niyang baka maisturbo lamang ito sa pagtulog. Nag-reply na lamang siya, "yap, ngayon ko lang nabasa mga text mo. I love you too. Matutulog na rin ako."

Ipinikit niya ang mga mata at nakatulog na nga siya. Hindi niya alam kung anong mga oras na iyon nang maramdaman niyang may kamay na nakahawak sa naninigas niyang pagkalalaki. May sumisipsip din ng kanan niyang utong.

"Din?"

Pangalan agad ng kambal ang kanyang nabanggit. Kahit nagulat siya noon sa nangyayari ay hindi siya tuminag. Hindi niya ito pinigilan.

"Jin, miss na miss kita. Pagbigyan mo ako," halos pabulong na sabi ni Din na bahagyang tumigil sa pagsuso ng kanyang utong.

Napahugot nang malalim na hininga si Jin. Masakit sa kalooban niya ang ginagawa nito pero naisip niyang hindi na ito pipigilan sa nais nitong mangyari.

"Sige, Din. Pagbibigyan kita. Kahit kaylan mo gusto, hindi kita hihindian. Basta mangako kang muli ka ng mamumuhay ng normal. Hindi ka na mananakit ng tao," garalgal ang boses niyang turan.

"Pangako, Jin," sabi ni Din. Muli nitong sinunggaban ang kanyang utong at naging marahas sa pagsalsal ng kanyang pagkalalaki.

Hindi na napigilan ni Jin ang pagtulo ng mga luha. Inunan niya ang mga kamay. Senyales na buong-buo na niyang ipinagpapaubaya ang katawan sa sariling kambal.

Pumatong si Din sa kanya. Ramdam niya ang nanginginig at mainit nitong katawan. Ang kaliwang utong naman niya noon ang sinuso nito. Ipinikit ni Jin ang mga mata. Pilit niyang ipinapasok sa isipan si Marian. Naramdaman niya ang basang dila at labi ni Din na pinagpala ang malapad niyang dibdib. Hanggang sa umakyat sa kanyang leeg ang paghalik-dila nito. Hindi na rin siya tumanggi pa nang biglang hinalikan siya nito sa labi. Kusang bumukas ang kanyang mga labi at pinatuloy ang dila ni Din sa loob. Tinugon niya ang mapusok nitong halik. Hindi niya alam kung bakit nagugustuhan na rin niya ang mga nangyayari. Labis na siyang nag-init at pumintig-pintig na sa sobrang tigas ang kanyang pagkalalaki.

"I love you so much, Jin," humihingal na sabi ni Din nang magkalas ang kanilang mga labi.

"I love you too, Din..." tugon niya at muling inangkin ni Din ang kanyang mga labi.

Ilang sandali pa ay muling bumaba ang halik ng kanyang kambal sa leeg, papunta sa dibdib. Nagpakasawa ito sa kanyang mga utong. Uhaw na uhaw si Din nang mga sandaling iyon. Bumaba pa ito sa kanyang tiyan. Dinilaan at pinaghahalikan nito ang kanyang mga abs. Napapaungol na si Jin sa labis na sensasyong nararamdaman. Bumaba pa si Din. Nilawayan nito ang kanyang karog pababa sa malago niyang buhok na bumabalot sa kanyang pagkalalaki. Hinimod nito ang mga buhok na iyon. Hanggang sa biglang isinubo ni Din ang tayong-tayo niyang alaga. Napanganga siya dahil naramdaman niya agad ang mainit at basa nitong lalamunan. Sagad na sagad ang kanyang pagkalalaki sa loob. Ibinabad pa ng kanyang kambal iyon ng mga ilang segundo bago hinugot mula sa bibig. Dinilaan nito ang butas sa dulo na kanyang ikinaliyad.

"Ahhh..." mahina niyang ungol sa sarap.

Dinilaan ni Din ang buong parte nang sintigas na sa bakal niyang pagkalalaki. Hanggang sa isinubo nito ang dalawa niyang mga bola.

"Ahhh... ohhh... ang sarap, kambal..."

Ginawang parang buto ng santol ni Din ang kanyang mga bola. Sinabayan din nito nang marahas na pagsalsal sa kanyang pagkalalaki. Napuno ng mga ungol at halinghing ni Jin ang kwartong iyon. Naging todo-bigay si Din sa pagpapaligaya sa kanya. Muling isinubo ni Din ang kanyang pagkalalaki. Puro sagad sa lalamunan ang ginagawa nito. Napahawak siya sa ulo nito at kusang napaulos sa bibig ng kambal. Sinalubong niya nang matinding kadyot ang bawat baba ng bibig nito sa kanyang pagkalalaki. Gustong-gusto niya ang pakiramdam na naiipit sa lalamunan nito ang kalahati ng kanyang alaga. Hanggang sa hindi na niya nakaya pa at sumabog nang tuluyan ang kanyang malapot na katas sa loob ng bibig ni Din. Ni hindi man lang namuwalan ang kambal sa kakalunok ng kanyang katas. Alam niyang napakarami ng kanyang inilabas no'n.

"Tama na, Din," saway niya rito nang hindi pa rin tumigil sa kakasubo ng kanyang pagkalalaki na matigas pa rin.

Tumigil naman si Din. Nagtitigan sila. Tanging ang ilaw lamang sa labas ang nagpapaliwanag sa kwartong iyon.

"Din, mangako ka ulit, magbabago ka na," nangungusap niyang sabi.

Katahimikan. Nakipagtitigan lamang si Din sa kanya. Muli nitong inayos ang hood ng jacket sa ulo.

"Din?"

Bumuntong-hininga ito at tumayo. "Oo, Jin..." mahina nitong sabi pero malinaw naman sa kanyang pandinig.

Hanggang sa tumalikod na si Din at lumabas ng kanyang kwarto. Napayakap si Jin sa sarili at umiyak nang umiyak. Naisip niyang kung ang katawan lamang niya ang solusyon para muling maging normal ang pamumuhay ng kambal ay handa na siyang magpaubaya rito. Ibibigay niya nang kusa ang kaligayahang gustong maangkin ni Din sa kanya.

Napadasal siya, "Diyos ko! Ikaw na ang bahala sa lahat!"

----


To be continued...

Sunday, July 9, 2017

Daniel 2: Life Of Jin - Chapter 77



"KUYA Jin, sa akin lang ito,  ha. Ako lang ang puwedeng maglaro nito," nakangiting sabi ni Daniel sa kanya.

Nilabasan na siya noon at hindi niya akalaing makakayang lunukin agad ni Daniel ang ibinigay niyang katas dito. Nakaupo siya sa kama at nakasandal sa headboard. Pinagmasdan lamang niya ang nakakabatang pinsan na aliw na aliw sa mahigpit na paghawak sa matigas pa rin niyang pagkalalaki. Manaka-naka'y dinidilaan nito ang ulo at isinusubo.

"Ano naman ang gagawin mo kung malaman mong may ibang naglalaro niyan?" seryoso niyang tanong kay Daniel.

Biglang napatingin sa kanya si Daniel. Ang maamo nitong mukha ay naging mabangis na parang leon. Nabasa niya ang matinding poot sa mga mata nito. Para siyang napapaso sa matalas na pagkakatitig ni Daniel sa kanya.

Kinilabutan siya sa naging tugon ng nakakabatang pinsan sa kanyang katanungan. Hindi niya napigilan ang sariling mapahiyaw sa labis na takot.

"Yap... Yap... Yap..."

Nagising si Jin sa mga tawag at yugyog na iyon ni Marian. Humihingal na napayakap siya sa kasintahan. Basang-basa rin siya ng pawis.

"Binabangungot ka, yap," wika ni Marian na hinimas-himas ang kanyang likuran.

Ramdam niya ang parang naghahabulang daga sa kanyang dibdib. Labis siyang kinabahan. Hindi pa rin mawala sa isip niya ang napanaginipan.

"Daniel..." pabulong niyang sabi.

"Sinong, Daniel?" maang na tanong ni Marian sa kanya.

Kumalas siya mula sa mahigpit na pagkakayakap dito. Nagtitigan sila ng dalaga.

"Sinong Daniel?" muling tanong ni Marian na nababanaag sa mukha ang labis na pagtataka.

Humugot nang isang malalim na hininga si Jin. "Hindi ko pa ba nakwento sa 'yo ang tungkol sa nakakabata kong pinsan? Siya si Daniel. Ang sama kasi ng panaginip ko, e," tugon niya.

Pinunasan ni Marian ang pawisan niyang noo gamit ang mga kamay. "Hindi ko maalala, e. Kalimutan mo na ang tungkol doon. Panaginip lang 'yon."

Nginitian niya si Marian. Napatingin siya sa paligid. Gabi na nang mga sandaling iyon. Napansin niyang halos nakatingin sa kanila ang lahat ng pasahero. Nagkibit-balikat na lamang siya.

"Anong oras na, yap?" tanong niya kay Marian.

"Alas siyete na. Malapit na tayong dumating sa San Isidro."

Muli siyang napatingin sa paligid. Pamilyar na nga sa kanya ang lugar. Muli siyang kinabahan. Pumasok sa isipan niya si Din. Naglalaro pa rin sa isipan niya kung paano ito haharapin.

Nang dumating na sila sa terminal ng Tabango ay bumigat nang husto ang kalooban ni Jin. Hindi kasi sila puwedeng magsabay ni Marian. Sasakay pa sila ng tricycle papunta sa bayan nila. Sobrang higpit nang pagyayakapan nila sa loob ng bus. Hindi na rin nila napigilan ang bugso ng damdamin at naghalikan sila. Hindi na nila ininda pa ang mga nakakita.

Matapos noon ay nauna nang bumaba si Marian. Hindi muna siya bumaba hanggat hindi niya nakitang nakasakay na si Marian ng tricycle.

Kumalam ang kanyang sikmura kaya naglakad-lakad na muna siya at naghanap ng makakainan. May nakita siyang nagtitinda ng fishball sa hindi kalayuan.

"Jin?"

Maang siyang napatingin sa tinderang bakla. Napangiti siya nang makilala ito.

"Uy... Ikaw pala 'yan Janel," sabi niya.

Noong huli kasi niya itong nakita ay lalaki pa ang hitsura. Pero parang babae na ito noon. Matagal na niya itong kilala dahil madalas siya nitong nililibre. Natawa siya nang maisip na tatlong beses din niya itong napagbigyan. Naawa kasi siya kay Janel dahil palaging tinutukso ng mga kapwa bakla. Alam kasi ng mga ito na may gusto sa kanya si Janel. Tinawag pa siyang cheap kapag pumatol dito. Inis na inis siya sa mga baklang iyon. Dahil nakainom siya noon ay naging malakas ang kanyang loob. Ang ginawa niya, sa harap mismo ng mga baklang iyon ay nagpachupa siya kay Janel. Tuwang-tuwa ang tindera ng fishball at mas lalo pang naging mabait sa kanya at madalas nga siyang ilibre nito. Sinuwerte rin ito dahil nasa kainitan siya ng katawan noong mga panahong muli niya itong napagbigyang sambahin ang kanyang pagkalalaki.

"OMG! Mas lalo kang pumogi, ah. Daig mo pa ang mga artista sa ABSCBN," natawang puri nito sa kanya.

"Sobra ka naman. Baka pumutok atay ko niyan, ha," natawa naman niyang tugon dito. "Ikaw nga diyan, e, babaeng-babae ka na ngayon. May boobs pa."

"Buti naman napansin mo, Jin. Malaki na rin ang naging puhunan sa kakabili ko ng pills gumanda lang," sabi ni Janel sabay halakhak. "Hindi ka na mandidiri kapag pinatikim mo ako ulit ng batuta mo."

Tumawa lamang siya sa sinabi nito. Ayaw niyang sakyan baka kung saan pa umabot ang usapan.

Nagpaluto na lamang siya ng fishball. Kaagad din niya iyong kinain. Bumili pa si Janel ng softdrink para sa kanya.

"Siyanga pala, umasenso ka yata, ha. Hindi ka na sa San Isidro nagtitinda ngayon. Nandito ka na sa lungsod," sabi niya.

Napatingin sa kanya si Janel at biglang naging seryoso ang mukha. Namutla rin ito na labis niyang ipinagtaka.

"Bakit?" maang niyang tanong dito.

-----

HINDI na talaga napalagay si Jin. Kakababa lamang niya ng sinakyang tricycle pauwi sa kanila. Ang laki na nang pinagbago ng lugar nila. Masyado nang tahimik. Alas otso pa lamang nang mga oras na iyon. Wala na talagang katao-tao sa labas. Sarado na pati ang mga tindahan.

Naglalaro pa rin sa isipan niya ang sinabi ni Janel. Parang isinumpa raw ang lugar nila. Halos araw-araw ay may baklang pinapatay. Kaya bago pa maging biktima ay lumikas na ang pamilya ni Janel. Dalawa kasi silang bakla sa pamilya nila.

Panay ang hugot nang malalim na hininga ni Jin. Napakalamig ng simoy ng hangin sa paligid. Napayakap siya sa sarili. Puro tahol ng aso at kuliglig lamang ang naririnig niya no'n. Napatingin siya sa itaas. Napakaliwanag ng buwan.

Bigla siyang kinilabutan. Nagdasal siya sa isipan. Pero mas lalo siyang kinabahan nang nasa harapan na siya ng bahay nila. Sarado na ang gate na yari sa kawayan.

"Tay! Nay!" tawag niya. Hindi niya magawang tawagin si Din.

Mga ilang beses pa niyang tawag bago nagliwanag ang sala sa bahay nila. Kahit papaano ay gumaan ang kanyang pakiramdam. Hanggang sa bumukas nga ang pintuan at sabay na iniluwa mula roon ang mga magulang.

"Nak! Jin!" halos sabay na sabi nina Adela at Ryan. Patakbo ang mga itong nagpunta sa gate.

"Ako nga ito, nay, tay," naluluha niyang turan. Sobrang namiss niya talaga ang mga magulang.

"Bakit hindi ka nagpaabisong uuwi?" tanong ni Ryan at mahigpit siyang niyakap ng mga ito. Gumanti rin siya ng yakap.

"Gusto ko lang kayong surprisahin, nay, tay," tuwang-tuwa niyang sabi. Hindi niya napigilan ang pagbalong ng mga luha.

Napatingin siya sa sala. Nakita niya ang imahe ng kambal na binuksan ang bintana. Nangunot ang kanyang noo sa suot nito. Nasanay na talaga itong naka-jacket na may hood. Nakakatakot na talagang pagmasdan si Din.

"Miss na miss ka namin, 'nak," umiiyak na sabi ni Adela.

"Miss na miss ko rin kayo, nay," tugon niya. Hindi mawala ang mga mata niya sa imahe ng kambal na nakadungaw sa bintana. Gusto niya itong tawagin pero umuurong ang kanyang dila.

"Tara, pasok na tayo sa loob. Malamok na rito, e," sabi ni Ryan.

Kumalas siya mula sa mahigpit na pagyayakapan nila. Pagtingin niya ulit sa bintana ay wala na roon si Din. Nahiwagaan siya kung bakit ang bilis naman nitong naglaho.

"Buti pa nga, 'nak," sabi ni Adela.

"Gising pa naman siguro ngayon si Din 'di ba?" tanong niya kahit nakita na niya ang kambal.

Biglang nagtitigan ang kanyang mga magulang sa isa't isa na labis niyang ipinagtaka.

------

To be continued...

Thursday, July 6, 2017

Daniel 2: Life Of Jin - Chapter 76



NAGMADALING lumabas si Jin sa kwarto. Ayaw niyang makita ang ginagawa ng dalawang bakla kay Roy. Ginamit ng mga ito ang kanyang kaibigan at nilandi pa siya para sumali. Pinilit pa siya ni Rica pero hindi talaga siya nagpadala. Inis na inis siya sa pansasamantala ng mga ito pero hinayaan na lamang niya. Napag-isip-isip niyang kilala ni Roy ang dalawa at alam niyang gawain talaga ng mga ito ang ganoong senaryo.

Pababa na siya ng hagdan nang may tumawag sa kanya. Napangiti siya.

"Ikaw pala, Armin. Bakit gising ka pa?" tanong niya rito.

"Nauhaw kasi ako, e," nakangiti nitong tugon.

Napalunok ng laway si Jin. Sa nipis kasi ng suot nitong puting nightie ay aninag na niya ang suot nitong pulang panloob. Halata ring wala itong bra. Napaka-sexy nitong pagmasdan. Pumasok sa isip niya si Marian kaya napapikit siya.

"Jin, may nobya ka na ba?" tanong ni Armin at dahan-dahang lumapit sa kanya.

Nalanghap niya ang bango nito at nagdulot iyon nang kakaibang pakiramdam sa kanyang katawan. Kumabog ang kanyang dibdib at medyo nanginig. Iba ang epekto ng dalaga sa kanya.

"Hoy, Jin! Okay ka lang?" untag ni Armin sa kanya.

"Huh...ah... Pasensiya na. Ano nga ulit ang tanong mo?" nauutal niyang tanong.

Mas lumapit pa si Armin sa kanya. Halos nagdikit na ang kanilang mga katawan.

"I'm asking you if you have a girlfriend."

"Hmmm... oo meron na," tugon niya.

Inilagay ni Armin ang kanang kamay sa kanyang dibdib at hinimas ang bahaging iyon. Nanginig siya at nakaramdam nang matinding init sa katawan. Bigla ring nabuhay ang kanyang pagkalalaki.

"Wala naman siya rito, 'di ba?"

"Ano'ng ibig mong sabihin?"

Bigla siyang siniil nang maalab na halik ni Armin. Hindi na siya nakapagpigil pa. Hanggang sa nakita na lamang niya ang sariling nakikipaglaro na ng apoy sa dalaga sa kama nito. Maraming beses nilang pinagsaluhan ang langit. Napakaagresibo ni Armin at sinamba nito ang buo niyang katawan. Hapong-hapo siya pagkatapos at doon na nakatulog katabi ang dalaga.

Hindi na niya alam kung anong oras na basta nagising na lamang siyang may mainit na bibig na naglalaro sa napakatigas na naman niyang pagkalalaki. Nang makita niya si Armin ay ipinikit na lamang niya ang mga mata at ninamnam ang sarap ng dulot ng ginagawa nito. Hanggang sa muli niyang narating ang rurok ng kaligayahan sa piling ng dalaga. Hindi siya makapaniwalang nagawa nitong lunukin ang kanyang katas.

"Lumabas ka na, Jin," sabi ni Armin. Nakita niyang nangingitab pa ang labi nito dahil sa kanyang katas.

"Anong oras na ba?" tanong niya rito.

"Alas singko na," tugon nitong napatingin sa wall clock.

Lumabas na nga siya sa kwarto ni Armin at pinuntahan si Roy sa kwarto kung saan nila ito hinatid. Tulog pa ang kanyang kaibigan. Humiga na lamang siya sa tabi nito.

-----

MGA ilang araw ang lumipas ay napansin ni Jin na hindi na namamansin sa kanya si Roy. Hindi na siya nito binibisita sa bahay. Isang hapon ay hinintay niya ang pag-uwi nito. Nakatambay siya sa may gate noon.

"Dude, may problema ba?" prangka niyang tanong nang makita ito.

Tinitigan lamang siya ni Roy saglit kapagkuwa'y nagpatuloy sa paglalakad pauwi sa bahay nito. Sinundan niya ang kaibigan at hinawakan ito sa braso.

"Hoy! Ano ba ang problema?" mariin niyang tanong dito.

Humarap sa kanya si Roy. Nanlaki ang kanyang mga mata nang bigla nitong dinakma ang harapan ng suot niyang basketball shorts. Nilamutak nito ang kanyang pagkalalaki sa loob. Marahas niyang inilayo ang sarili.

"Ano ba talaga ang problema mo, ha?" pasigaw niyang tanong.

"Dude, gusto lang kitang tikman," tugon nito at muling dinakma ang kanyang harapan. Hinawakan niya ang kamay nito at inalis sa harap ng kanyang shorts.

"Dude, 'di ba napag-usapan na natin ang tungkol dito?" galit niyang tanong.

Matalim siyang tinitigan ni Roy at nagimbal siya sa mga sinabi nito sa kanya. Hindi siya nakapaniwala. Napanganga na lamang siya at sabay-sabay na tumulo ang kanyang mga luha.

Labis na nagdamdam si Jin. Hindi na talaga sila nagkita pa ni Roy mula noon. Hanggang isang umaga ay nagdilim ang lugar na iyon sa balitang pumanaw na ang kanyang kaibigan.

Nagpakamatay na si Roy.

-----

"YAP, tanggapin mo na lang ang nangyari," sabi ni Marian sa kanya. Parang bata siyang nakayakap dito. Nakahiga sila sa kama.

Mga dalawang linggo na ang nakakaraan buhat nang ilibing si Roy ay tuliro pa rin si Jin. Hindi pa rin siya makapaniwalang nagawa iyon ng kanyang kaibigan. Hindi rin niya napigilan na sisihin ang sarili sa nangyari. Kung hindi lamang siya nagdamot kay Roy, siguro buhay pa ito.

Bigla niyang naisip si Armin. Ang dahilan ng lahat. Nalinlang siya nito. Ang totoo, isang transexual si Armin. Bakla rin ito at nagawa pang ipagyabang kay Roy ang tungkol sa nangyari sa kanila. Iyon ang dahilan kung bakit labis ang naging pagseselos ng kanyang kaibigan. Kung sinabi lang nitong hindi pala ito totoong babae, hindi sana nangyari ang bagay na iyon. Pero huli na ang lahat. Nangyari na ang hindi dapat mangyari.

"Yap, malapit na ang fiesta sa probinsiya natin. Umuwi kaya tayo para makapag-isip ka nang maayos. Masyado ka ng depressed, e," mungkahi ni Marian.

Napabuntong-hininga si Jin. Naalala niya ang kanyang pamilya at labis ang pangungulilang naramdaman niya nang mga sandaling iyon.

Napag-isip-isip niyang tama si Marian. Kailangan niyang umuwi muna. Pero napatanong din siya sa sarili kong handa na nga ba siyang harapin si Din. Ang kanyang kambal na walang ibang ninanais kundi ang maangkin din siya nang buong-buo.

Tumulo ang kanyang mga luha. Labis na talaga siyang naguguluhan sa mga nangyari sa kanyang buhay.

"Yap, ano na? Gusto ko ring umuwi, e. Hindi mo ba namimiss ang probinsiya natin? At saka ayokong maging absent sa fiesta natin doon, e," muling sabi ni Marian.

Pumikit si Jin. Naisip niyang may punto ang kasintahan. Namimiss na rin naman talaga niya ang kanyang pamilya sa probinsiya. Nabuo nga sa kanyang isipan nang gabing iyon ang umuwi.

Dalawang araw ang lumipas ay handa na nga silang dalawa na umuwi sa San Isidro. Gumawa pa ng paraan si Marian para hindi makasabay sa pag-uwi ng mga magulang. Gusto ng dalaga na mag-eroplano sila pero iginiit ni Jin na mas gusto niyang bus ang kanilang sasakyan pag-uwi. Ayaw niyang mabilis ang pagdating nila sa probinsiya. Gusto rin niyang aliwin ang sarili sa mga lugar na madaraanan. Siya nga ang nasunod. Halu-halong emosyon ang naramdaman ni Jin nang mga sandaling iyon. Sa totoo lang ay may pangangamba pa siya kung ano ang mga posibleng mangyari sa muling paghaharap nila ng kanyang kambal na si Din.

-----


Abangan ang nalalapit na katapusan...

Tuesday, July 4, 2017

Ang Manyak Kong Roommate - Part 2


I HAD no doubt that Luke would be able to grab any pussy he wanted. Sa hitsura pa lang at confidence, I'm pretty sure mga babae na mismo ang magmamakaawang kantutin sila.

We headed out and we're at the party within a few minutes. Hindi naman kasi gano'n kalayo ang bahay na pinagdausan ng party.

Pagpasok namin, sinalubong agad kami ng sinasabi ni Luke na kabarkada niya. Shit! Ang hot din. Napalunok ako nang maraming laway. Magkasingtankad lamang silang dalawa at halatang alaga rin sa gym ang katawan. Nakasando lamang ito ng itim at faded na pantalon. Bakat din sa harapan ang pagkalalaki nito. Muntik na akong napanganga nang makita ko ang mabuhok niyang kilikili habang saglit na kinamot ang ulo. It's one of my fetishes, you know.

C'mon, Joven, h'wag kang masyadong halata! saway ko sa 'king sarili.

Ni hindi ko na namalayang nakalahad na pala sa harapan ko ang kanang kamay ng kaibigan ni Luke. Ngumiti kaagad ako at tinanggap 'yon.

"Joven, dude..." I told him. Nag-shakehands kami.

"Ako naman si Roy," tugon niya.

Medyo kumabog ang dibdib ko kasi napansin kong medyo nakakunot ang noo ni Roy. Panay ang saway ko sa 'king sarili nang mga sandaling 'yon. Bakit ba ang lakas ng epekto ng lalaking 'to sa 'kin? Parang kanina lang, si Luke ang pinaka-hot na lalaking nakilala ko?

"Pre, mag-enjoy lang kayo, ha. Entertain ko muna ang ibang bisita. Maraming chicks dito. Kayo na bahalang dumiskarte," sabi ni Roy at ngumisi.

"Sige, pre, kami na bahala. Asan nga pala ang mga alak?" tugon naman ni Luke.

Napatingin ako sa kanya. Pagkuwa'y si Roy naman ang tiningnan ko. I realized, mas lamang pa rin si Luke para sa 'kin. Hindi ko alam kung paano ko binalanse basta kung papipiliin ako, kay Luke pa rin ako.

Itinuro sa 'min ni Roy ang lalagyan ng mga alak bago niya kami iniwan. Inakbayan ako ni Luke at nagtungo nga kami roon. Ewan ko ba, basta ang lakas ng kabog ng aking dibdib no'n. Parang kunti na lang at aamin na ako kay Luke na bakla ako at type ko siyang hadain. But no way, hindi pa iyon ang tamang panahon.

"Dude, ano ba ang nangyayari sa 'yo? Bakit parang lagi kang tulala kanina pa? Hindi ka ba nag-eenjoy?"

"Huh?" ang tangi kong nasambit at noon ko napansing may hawak na pala siyang dalawang bote ng beer at ang isa ay inilahad niya para sa 'kin.

Kumunot ang noo niya at hindi na tumugon. Tinanggap ko naman ang beer at sinabayan siya sa pag-inom.

Just at the moment I noticed Britney, one of the girls who was in my class. She smiled at me so I smiled back. Alam kong crush ako ni Britney. Naging open naman siya sa bagay na 'yon. As the matter of fact, minsan na niya akong ninakawan ng halik sa labi no'ng minsang nagkasabay kami sa canteen. Pero wala, e. Pareho lang kami ng gustong kainin. Burat!

"Ang ganda ng chick na 'yon, oh. Ang lagkit ng tingin sa 'yo, dude," bulong ni Luke sa 'kin. Medyo napaigtad ako dahil sa mainit niyang hininga sa aking tenga. Tila nakuryente ako nang mga sandaling iyon.

Napatingin ako kay Luke. Nasa mukha niya ang pagka-proud para sa 'kin. Kung alam lamang niyang siya naman talaga ang gusto ko.

"Actually, classmate ko siya. Gusto mong ipakilala kita sa kanya?" sabi ko.

"Hmmm... nevermind. Baka 'pag nakilala niya ako, mabaling pa sa 'kin ang atensiyon niya. Ang kay Joven... kay Joven..."

Sabay kaming natawa dahil sa sinabi niya. Medyo nakonsensiya ako. Paano naman kasi, halatang kapatid talaga ang turing niya sa 'kin. Juicecolored! Paano ba ito?

----

To be continued...

As you've noticed, hindi talaga mahaba ang updates sa story na 'to hehehe. Focus ako sa Life Of jin, e. Pero sana ma-appreciate niyo pa rin ito kahit papaano.