Thursday, June 30, 2016

The Long Hair - Chapter 25


Chapter 25 - That Thing Called Pagibig

"NASAAN na pala si Christine?" medyo nauutal kong tanong kay Emoxia.

Napatingin siya sa isang picture frame na nasa bedside table. "'Yan si Christine," tugon niyang itinuro ang naturang picture frame, "sa kasamaang palad, pumanaw na siya three years ago."

Para akong binuhusan nang malamig na tubig nang mga sandaling iyon.

I looked at the picture frame. Tumayo ako at humakbang palapit doon. Nang matingnan ko na iyon nang mabuti ay natutop ko ng mga kamay ang aking bibig. Namilog ang aking mga mata. Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko. Parang gusto kong umiyak nang mga sandaling iyon. Naalala ko kasi ang aking sarili kay Christine. Iyong dating ako. Iyong mataba, pangit at maraming pimples.

"Alam mo, Maria Isla, hindi na namin nakitang masaya si Roel magmula nang pumanaw si Christine. Naging bugnutin na siya at pabaya sa sarili. Mahal na mahal niya si Christine, e. Sabi pa nga niya, balang araw si Christine raw ang gusto niyang mapangasawa. Natatawa na lamang ako kasi ang bata-bata pa niya para isipin ang bagay na 'yon," kwento ni Emoxia.

"Bakit nga pala pumanaw si Christine?" tanong ko. Pinigilan ko noon ang aking sarili. Ayokong umiyak baka kung ano pa ang isipin ni Emoxia.

"Nag-suicide," mahina ang boses niyang tugon.

Nagulat naman ako. "Po?"

"Nag-suicide nga. Uminom daw ng muriatic acid sa banyo. Hindi ko nga alam kung bakit si Roel ang sinisi ng pamilya ni Christine, e. Hindi man lamang nila hinayaan si Roel na maihatid ang kanyang bestfriend sa huling hantungan nito. Ayaw rin naman nilang ipaalam ang rason kung bakit, basta galit na galit sila sa alaga ko."

Napatingin ako ulit sa picture ni Christine. Hindi ko alam kung bakit parang may mga karayom na tumutusok sa dibdib ko no'n. Naaawa talaga ako.

"Alam mo, Maria Isla? May panahon na biglang bumalik ang kasiyahan ni Roel. May nakilala raw siya sa school na para talagang si Christine. Kaya ang ginagawa niya, tinutukso niya ang estudyanteng iyon para raw mapansin siya nito."

Napatingin ako kay Emoxia. Alam kong ako ang ibig niyang sabihin. Noon ko na-realize na kaya pala unang kita pa lang ay tinodo na ako ng lait ni Roel. Gusto lang pala na mapansin ko dahil nakikita nito sa 'kin si Christine.

"Araw-araw umuuwi si Roel na parang laging kinikilig. Nagulat na nga lang kami, e. Kapag naghahapunan kami, wala siyang ibang bukambibig kundi si Bibang. Bibang tawag niya sa classmate niyang iyon, e. Hindi ko alam kung ano ang totoong pangalan ng babaeng 'yon basta Bibang ang tawag niya. May classmate ba kayong Bibang ang pangalan, Maria Isla?"

"A... wala, Emoxia. But I think kilala ko kung sino ang ibig sabihin ni Roel. Classmate nga namin 'yon," medyo nauutal kong tugon.

"Pero ayaw raw ni Bibang sa kanya, e. May boyfriend na raw tapos nagbago na ngayon ang babaeng 'yon. Nasasaktan daw siya sa pagbabago ni Bibang. Kaya bumalik na naman sa dati. Biglang naging malungkutin ulit. Tapos lagi pang lasing. Ewan ko ba sa batang ito. Kung nandito lang sana ang parents at kapatid niya."

Kinuha ko ang cellphone sa bag at kunwari ay may binasang text. Hindi ko na kasi kaya pang manatili roon. Na-realize kong wala talagang saysay ang pagmamahal ko kay Roel. Habang buhay akong magiging panakip-butas ni Christine para sa kanya. At ang sakit-sakit. Ang sakit-sakit talaga. Ang tanga ko dahil nagawa kong ipaubaya ang sariling puri at dangal kahit alam kong si Christine naman talaga ang nasa puso niya. Ang tanga-tanga ko talaga!

"Emoxia, babalik na lang po ako rito. Nag-text kasi nanay ko, e. Pinapauwi ako at may emergency raw sa bahay," pagsisinungaling ko.

"Gano'n ba? Sayang naman, gusto ka sana naming makasabay sa hapunan. At saka gigising na rin si Roel mayang kunti," dismayadong sabi ni Emoxia.

"Salamat na lang sa inyo, Emoxia. Next time na lang talaga," giit ko. Hindi na talaga ako nagpapigil at tuluyang nilisan ang bahay na iyon.

Lumulutang pa rin sa hangin ang pakiramdam ko no'n habang umuuwi. Pagdating ko sa bahay ay dumiretso agad ako sa kwarto at doon ay ibinuhos ang lahat ng pait na nararamdaman. Umiyak ako nang umiyak. As in to the highest level na iyakan.

Hindi ko na namalayang nakatulog pala ako at nagising na lamang sa mga katok at tawag ni nanay.

"Maria Isla, alas otso na, 'di ka pa maghahapunan, 'nak?"


Narinig kong sabi ni nanay Celia. Bumangon ako at binuksan ang pinto. Nakatayo pa rin sa labas ng kwarto si nanay. Halata sa mukha niya ang matinding pag-aalala nang makitang namaga ang mga mata ko sa kakaiyak.

Hinawakan niya ang magkabila kong pisngi. "Ano'ng problema mo, 'nak?" tanong niya.

Niyakap ko si nanay nang mahigpit. "Nay, bakit gano'n? Kahit ano'ng gawin ko, si Roel pa rin ang mahal ko. Hindi ko na alam ang gagawin, nay. Ayokong saktan si Ejie." Para akong bata na nagsumbong. Talagang hindi na ako nahiyang aminin sa kanya ang totoo kong nararamdaman. Palagay ko kasi ay sasabog na ang dibdib ko noon kung wala akong mapagsabihan.

Hinagod ni nanay Celia ang aking likuran. Napahikbi na ako.

"Alam ko, 'nak. Alam kong si Roel ang talagang mahal mo at hindi si Ejie. Alam mo, kung kami lamang ni tatay mo ang masusunod, ayaw naming pasukin mo ang pakikipagrelasyon muna, e. Masyado ka pang bata, 'nak. Masakit isiping ang aga mong ginawang komplikado ang buhay mo sa mga bagay na 'yan."

"I'm sorry, nay! Hindi ko rin naman ginusto ang lahat ng 'to, e. Kusa ko 'tong naramdaman, nay. Minsan nga nagsisisi akong nakilala ko pa si Roel. Kasi noong hindi ko pa siya nakilala, wala naman sa isipan ko ang mga ganitong bagay, e. Oo, crush ko si Ejie noon pero pagdating ni Roel sa buhay ko, nay..." napahikbi ako, "hindi ko napigilan ang puso ko. Nahulog ako sa kanya, nay!"

"Naiintindihan ka namin, 'nak. Ang mabuting gawin mo ngayon ay tapatin mo si Ejie habang maaga pa. Mali ang magpaasa ng tao, 'nak. Lalo pa at kasingbait ni Ejie."

"Pero, nay, may ibang minamahal si Roel. Hindi puwedeng maging kami. Imposibleng mangyari 'yon. Kung hahayaan ko ang sarili kay Ejie, baka sakaling makalimutan ko ang nararamdamang ito para kay Roel balang araw. Gaya nga ng sabi mo, ang bait-bait ni Ejie. Hindi siya mahirap mahalin, nay."

"Dalaga ka na talaga, 'nak. Parang kailan lang nagsusumbong ka sa 'kin dahil inaagawan ka ng laruan. Pero ngayon, nagsusumbong ka na dahil ginagawa kang laruan."

Wait... bigla akong napaisip, ano ba ang ibig sabihin ni nanay na ginagawa akong laruan? Posible bang alam niyang may mga nangyari na sa 'min ni Roel?

*****


MGA dalawang linggo ng hindi pumasok si Roel sa school. I thought hindi na talaga siya papasok pa. Actually, lihim akong nagdasal no'n na sana nga ay tumigil na lamang si Roel sa pag-aaral para tuluyan na kaming magkalayo. So I could forget about him completely.

Nag-focus ako nang mga panahong iyon sa pag-aaral at kay Ejie. Tuwing pumapasok si Roel sa aking isipan noon ay matitinding mura agad ang ginagawa ko sa sarili. I was very motivated to forget all about him. Unti-unti na ring bumabalik ang totoong ngiti ko nang mga sandaling iyon. Pakiramdam ko ay naka-move on na talaga ako kay Roel.

"Baby ko, may surprise ako sa 'yo," nakangiting sabi ni Ejie.

Nasa isang exclusive restaurant kami noon nag-dinner. Ang gwapo ni Ejie nang gabing iyon, wala akong masabi. Rockstar talaga ang dating. Naka-black jacket siya at naka-faded jeans na may butas-butas pa sa bandang tuhod. Napansin ko ring may hikaw na pala siya sa kanang tenga. Magulo rin ang buhok niya. As in kakaibang Ejie na talaga siya at tila binaon na niya sa hukay ang dating nerd na nakilala ko.

Ako naman noon ay naka-red dress na hanggang gitnang hita at naka-stilleto pa. Ang sexy ko nga raw talaga sabi ni Ejie. Daig pa ang mga model at artista. Then to be fair, sabi ko rin sa kanyang dinaig niya pa ang mga male hollywood stars sa kakisigan at porma. Nagtawanan kami at ang saya-saya talaga.

Marami rin ang napapatingin sa amin. Alam kong para sa kanila ay perfect couple talaga kami ni Ejie.

"Talaga, baby ko? Ano iyon?" tanong ko.

"Close your eyes muna," malambing niyang tugon.

I sighed and gave him my sweetest smile. I was so excited about the surprise. Medyo kinabahan nga ako nang mga sandaling iyon.

"Baby ko, close your eyes na. Alam kong napopogian ka sa akin. Hindi mo na kailangang titigan ako ng ganyan para ipaalam 'yon," nakangiti niyang sabi at kumindat pa.

Kinilig ako no'n, I could feel it. Hindi ko tuloy napigilang hawakan ang tuktok ng kanyang matangos na ilong at bahagyang kinurot. Nagtawanan kaming dalawa. Kulang na lang talaga ay langgamin kami noon sa sobrang tamis.

"Baby ko, let's be serious na," mayamaya ay sabi ni Ejie.

"Kiss muna, baby ko," nang-aakit kong sabi sa kanya with matching kagat pa ng labi. Charot.

Ngumiti si Ejie at bahagyang dumukwang. Wala na kaming pakialam noon sa paligid. Wala naman sigurong ignorante roon. Normal na lang ang maghalikan in public. Of course, it's a part of the thing called pagibig. Right or Left?

Anyway, I closed my eyes, waiting for my prince to kiss me. Hanggang sa naamoy ko na nga ang mabango at mainit na hininga ni Ejie. Then all of a sudden, naramdaman ko na ang mga labi niya sa mga labi ko. That was it! Smack kiss lang talaga ang ginawa niya. Iyon naman talaga ang dapat 'di ba? Alangan mag-torrid kiss kami. Hello... nasa restaurant kami no'n. Okay lang sana kung nasa club or sinehan kami.

Pagdilat ko ng mga mata ay napanganga ako. As in literally.

"I love you so much, baby ko," seryosong sabi ni Ejie. Nakalahad sa harapan ko ang isang kumikinang na singsing na nasa loob ng maliit na red box.

"A-no 'to, baby ko? Pakakasalan mo na ako?" nauutal kong tanong sa kanya. Hindi ko na namalayang tumulo na ang mga luha ko nang mga sandaling iyon.

Bahagyang tumawa si Ejie. "Excited lang? Engagement ring pa 'to. Saka na ang wedding ring kapag tapos na tayo pareho sa college at may mga stable job na." Kinuha niya sa red box ang singsing. Pagkuwa'y pinahid ang mga luha ko. "Take this ring, as a sign of my greatest love for you. Ikaw na talaga ang babaeng pinapangarap ko," seryoso niyang sabi.

Para akong ginapos noon sa kinauupuan. Hindi na ako nakagalaw at hindi na rin nakapagsalita pa. Hinayaan ko na lamang si Ejie na isinuot sa aking daliri ang naturang singsing.

Napamura talaga ako. He's an angel! 



-----

To be continued...

Hello sa inyo. 'Yon lang, binati ko lang kayo hehe...

Quote of the day! Read Here.

Monday, June 27, 2016

Daniel (M2M) - Chapter 6


Chapter 6

HABANG naliligo ako ay hindi pa rin mawala sa isipan ko ang tungkol kina Brad at mang Rodel. Naghihimutok pa rin ang kalooban ko kung bakit nagpalibre ng Red Horse si Brad sa matandang bakla na iyon.

Shit! Mukhang mauunahan ako ni mang Rodel kay Brad. Siguro ay nagtatalik na ang dalawa nang mga oras na 'yon. Napapikit ako sa isiping iyon. What the fuck! Bullshit! Mura na ako nang mura.

But it hit me, bakit ba talaga ako nag-eemote? Ano ang drama ko? Parang si Juliet na na-love-at-first-sight kay Romeo? 'Di ba kakakilala lang namin? At saka ano ba ang ine-expect ko? Na magugustuhan din ako ni Brad? E, mas lalaki pa nga siguro akong tingnan kaysa sa kanya.

"Tsk... hindi ito dapat mangyari. Hindi ito dapat mangyari. Dapat kong pigilan ang pusong ito sa madaling panahon!" sigaw ko sa isipan.

"Nak! Matagal ka pa ba diyan? Lalamig na ang pagkain at nagugutom na ako!"

Narinig kong tawag ni nanay. Nasa may kusina lang ang bathroom kaya dinig na dinig ko siya.

"Sandali na lang, 'nay!" I told her.

"Okay, 'nak!" tugon ni nanay Lea.

Binilisan ko na ang pagligo. Sinabon ko nang maigi ang bawat parte ng aking katawan lalo na ang aking mga kilikili at ang bahaging iyon sa gitna ng aking mga hita.

Tinanggal ko muna sa isipan sina Brad at mang Rodel. Medyo na-excite ako kasi tumawag si tatay Rey. Bukas na raw ito uuwi sa kadahilanang hindi ko na inalam pa. It only means, makakapunta ako sa birthday party ni Ruby ng walang pag-aalinlangan. Nagpaalam na ako kay nanay Lea at mabilis naman siyang sumang-ayon basta h'wag lamang daw ako magpaumaga.

Habang sinasabon ko ang aking pagkalalaki ay biglang sumaksak sa isipan ko ulit si Brad. Gaano kaya kalaki ang alaga niya? Dahil sa katanungang iyon ay nakaramdam ako ng kakaibang init sa aking katawan. Biglang nagising ang aking pagkalalaki. Tumigas iyon nang husto.

Ang init na naramdaman ko ay naging libog. Napapikit ako habang iniisip na pagkalalaki ni Brad ang hawak ko. Hindi ko na namalayang nagtaas-baba na pala ang kanang kamay ko at naramdaman kong pumipintig-pintig na nang husto ang aking pagkalalaki sa sobrang tigas.

Sobrang sarap sa pakiramdam lalo na at madulas iyon dahil sa bula ng sabon. Mayamaya'y nahulog na ang sabon sa sahig. Habang nagtaas-baba ang kanang kamay ko sa aking walong pulgadang pagkalalaki ay nilalamas ko naman ang aking dalawang bola. Lalo akong nag-init sa aking ginagawa.

Napapakagat labi na ako. "Brad..." sambit ko. Sarap na sarap na ako sa aking ginagawa. Pabilis nang pabilis ang ginawa kong pagsasalsal. Nararamdaman ko na ang namumuong init sa loob ng aking bayag. Palapit na ako nang palapit sa langit nang biglang tinawag na naman ako ni nanay.

"Anak! May ginagawa ka yatang milagro diyan, e," sabi niya na parang natatawa.

Para naman akong binuhusan nang malamig na tubig. Tumigil ako sa pagsasalsal at sobrang nabitin. Bigla ring nanghina ang aking pagkalalaki.

"Nay naman, e... hindi kasi ako nakapaghilod kaninang umaga kaya naghihilod ako ngayon. Matatapos na po ako. Magbabanlaw na po!" sabi kong nagbanlaw na nga. Nakaramdam ako nang pananakit sa aking puson.

"Shit! Nabitin ako do'n ha!" inis kong bulong sa sarili.

Tapos na akong maligo. Lumabas agad ako ng bathroom. Nakita ko si nanay na nagbabasa ng dyaryo sa dining table. Handa na ang hapunan.

"Daniela Maria Clara, pakibilisan naman kasi nagrereklamo na ang mga bulati ko sa tiyan!" sabi niya na nasa dyaryo lang ang mga mata.

"Si nanay talaga..." malambing kong sabi na natatawa sa kanyang sinabi.

Dumiretso agad ako sa aking kwarto. Bago magbihis ay naligo muna ako sa splash cologne at nagpolbo ng buong katawan. Dinamihan ko rin ang deodorant sa aking mga kilikili. 


Baka kasi totohanin ni Ruby na aamuyin nito ang mga iyon. Buti na iyong sigurado akong mabangong-mabango para hindi ako mapahiya.

Isang jacket na kulay blue ang sinuot ko at pinailaliman ng puting sando. Pinarisan ko iyon ng isang faded jeans at converse shoes. Tiningnan ko muna ang sarili ko sa salamin.

Hahaysss... sayang talaga ang kapogiang ito kung kapwa kalahi lang din ni Adan ang makikinabang. Pero ano'ng magagawa ko? E, pinanganak akong isang bakla!

Tsk! Kung may lunas lang ang kabaklaan matagal na akong nagpagamot. Hirap din kaya ng may itinatago, 'no? Inggit nga ako sa ibang bakla kasi nakapagladlad na sila at mukhang ang saya-saya naman nila sa kanilang mga buhay.

Ako kaya? Hanggang kailan ako magtatago? Minsan tuloy naiisip kong sana mamatay na si tatay Rey kasi ang totoo, siya lang naman ang hadlang sa kaligayahan ko. 


Galit kasi si tatay sa mga bakla. Kapag nakakakita ito ng mga bakla, parang diring-diri ito at minsan sinasabi pa nito na ang sarap daw pagbabarilin.

Kaya ako, ito tago nang tago at pinipilit na magpakalalaki nang husto para sa aking tatay. My God, forgive me! I love my father. It's just that I'm so tired of hiding my true color.

-----


To be continued...

Sunday, June 26, 2016

Last Trip To Heaven (M2M) - Chapter 20

 
Chapter 20 - Siomai Kaumay

HINDI na nga ako nagpapigil pa at lumabas na. Nang makalabas ay napalingon ako sa bahay nila. Napangiti ako at napapailing na lamang sa napakatinding experience ko sa loob niyon. Who would have thought, isang pamilya ang makakatalik ko roon?

Expect the unexpected talaga. Sa kagustuhan kong makita si Carlo at makapiling siya ay nagawa kong isantabi ang birthday ni tita. Nagawa kong kalimutan ang mga agam-agam sa posibleng parusang matatanggap ko sa aking mga magulang dahil sa pagtakas. Nagawa kong humabol sa bus para lang makaabot sa last trip papuntang Ormoc. Ang daming bagay na nagawa ko and it's all because of Carlo. Ang daming nangyari na hindi ko alam kung paanong nangyari. Basta isa lang ang alam ko nang mga sandaling iyon. I just follow what my heart wants.

I do believe that everything happens for a reason. Pero bakit nga kaya nangyari ang lahat ng mga 'yon sa akin? Kailangan ba talagang maranasan kong magpakasarap kung sa huli ay masaktan lang din naman?

Pero tapos na 'yon, nangyari na. Hindi man umayon ang lahat sa mga bagay na inasahan ko, atleast mas nakilala ko naman si Carlo.

Natawa ako. Nakakatawa naman talaga ang mga nangyari 'di ba? Maybe it's sinful, but I'm just human. I commmit mistakes like everyone else. Siguro naman kaya pa akong mapatawad ng Panginoon. Wala naman akong sinaktan at napatay e. Iyong mga katas na nasayang dahil sa pakikipagtalik ko sa kanila parang wala lang naman, magsasalsal din naman sila 'di ba? Hindi ko dapat ika-guilty.

Tumalikod na ako at pumwesto sa daan. Nag-abang ako ng masasakyang tricycle.

Hindi ko alam kung ilang minuto na rin akong naghintay roon nang biglang may umakbay sa akin na labis kong ikinagulat.

Pagtingin ko sa nakaakbay sa akin, napanganga ako. Si Carlo. Nagsalubong ang aming mga mata. Bakit gano'n? Bakit namumugto ang mga mata niya? Bakit malungkot siya?

"Ihatid na kita sa terminal, Dinney," sabi niya kapagkuwa'y ngumiti. Pero kahit nakangiti na siya, nababasa ko pa rin sa kanyang mga mata ang kalungkutan.

"Carlo, umiyak ka ba?" hindi ko napigilang tanong.

Nag-iwas siya ng paningin sa akin. Nakatanaw siya sa malayo. Magulo ang buhok ni Carlo. Halatang-halata na ang mga balbas at bigote na lalo lamang nagpapogi sa kanya. Ang suot niyang sando noong nakaraang gabi, ay iyon pa rin ang suot niya nang mga sandaling iyon. Nakapantalon siya na maong.

Amoy na amoy ko ang natural na amoy ni Carlo kaya napapikit ako. Shit! Mahihirapan nga talaga akong kalimutan si Carlo dahil sa amoy niya.

"Carlo, okay ka lang?" muli kong tanong sa kanya nang hindi pa rin siya umimik.

Napalingon siya sa akin. "Okay lang ako," mahina niyang tugon.

"May problema ka ba, Carlo?"

Ngumiti siya sa akin. Hindi na siya nakasagot nang may paparating ng tricycle. Kaagad niya iyong pinara at sumakay na kami.

Kampante na kaming naupo no'n sa loob nang bigla niyang hinawakan ang kaliwang kamay ko. Para akong nakuryente sa ginawa niya. Hinigpitan niya ang pagkakahawak. Nahihiwagaan talaga ako sa mga ikinikilos ni Carlo. Ano kayang nangyayari sa kanya?

Manaka-naka'y nagkakatinginan kami sa maliit na salamin sa harapan namin. Una siyang ngumingiti kaya tumutugon din ako. Namamaga talaga ang kanyang mga mata.

Ewan ko ba, nang mga sandaling iyon ay parang gusto kong umiyak. Alam kong malungkot si Carlo at gusto ko siyang damayan.

Nang narating na namin ang city ay nauna akong bumaba ng tricycle. Kukuha na sana ako ng pamasahe namin sa bulsa ko pero nauna na si Carlo na nagbigay ng pamasahe naming dalawa sa drayber.

"Ako na lang sana ang nagbigay ng pamasahe natin, Carlo," sabi ko.

Ngumiti lamang siya sa akin at bigla akong inakbayan. Napatingin ako sa mabuhok niyang kilikili. Alam kong sobrang mamimiss ko rin ang bahagi niyang iyon.

"Amuyin mo na ang kilikili ko, alam kong iyon ang gusto mong gawin kanina pa e," nakangiti at malambing niyang sabi sa akin.

"Huh? Nakakahiya naman, Carlo, baka ano ang isipin ng mga makakakita kapag ginawa ko 'yon."

"Pakialam ba natin sa kanila," diretso niyang sabi.

Patuloy lamang kaming naglalakad noon at hindi ko na napansing hindi patungong terminal ang aming tinatahak. Nang mga sandaling iyon ay sobrang over-whelmed ako sa mga nangyayari. Sobrang lakas din ng kaba ko.

At alam niyo ba? That time, muling nanumbalik ang lahat ng feelings ko para kay Carlo. Wala na akong pakialam noon sa mga nalaman ko tungkol sa kanya. And God knows, gusto kong mag-sorry sa mga nagawa ko sa kanyang mga kaibigan at lalong-lalo na sa kanyang pamilya. Pero ang problema, hindi ko kaya. Hinding-hindi.

Batid kong may mga napapatingin sa amin, pero wala talaga sa mukha ni Carlo na may pakialam siya sa mga tao sa paligid. Nakaakbay lang talaga siya sa akin at seryosong-seryoso ang mukha. Pakiramdam ko noon ay parang isang papel na tinatangay ng hangin. Umaayon lamang ako kung saan ako mapadpad. At ang hanging iyon ay walang iba kundi si Carlo. Makakahinga pa kaya ako kapag tuluyan na siyang mawala sa akin? Shit! Bakit ba ako naging bakla? Kung babae lang ako, siya na talaga ang gusto kong makapiling habangbuhay. Gusto kong bumuo ng pamilya kasama siya. Wala akong pakialam kung malosyang ako basta gusto kong magkaroon ng maraming lahi kay Carlo. Sad to say, hanggang panaginip ko na lamang iyon.

Oh my God! Nasaan na ang mga planong binuo ko? 'Di ba, kakalimutan ko ng minsan sa aking buhay ay minahal ko si Carlo? Minahal ko nga lang ba siya o ang totoo ay mahal ko pa rin siya?

Sa bagay, hindi naman siguro gano'n kadaling mawala ang pagibig natin para sa isang tao 'di ba? Hindi naman siguro puwedeng, porket may nalaman kang ikinasakit ng damdamin mo nang oras na 'yon, pagpatak ng sumunod na oras ay nakapag-move on ka na. Hindi gano'n 'yon e. Hindi gano'n kadali ang mag-move on. Hindi puwedeng isang utot mo lang, limot mo na siya. Imposible 'yon. At alam kong nang mga sandaling iyon ay mahal na mahal ko pa rin si Carlo. Natabunan lang saglit ng pagkapoot ang pagmamahal na 'yon dahil sa mga nalaman ko tungkol sa kanya. But the truth is, I still adore him. Like, totally.


"Dinney, kain muna tayo, may oras pa naman," sabi niya. Hindi ko na namalayang nasa harap na pala kami ng isang karinderya. Lumilipad talaga ang isip ko no'n.

Ngumiti ako kay Carlo. "Sige, hindi rin naman ako nakapag-breakfast kanina," tugon ko.

Naghanap agad si Carlo ng puwesto. Doon kami sa may pinakasulok. Dalawang tao lang naman ang kostumer sa loob.

Kaagad umorder si Carlo. Masarap daw ang siomai roon kaya iyon ang kanyang inorder.

Pagbalik ni Carlo ay bitbit na niya ang tray na naglalaman ng mga inorder namin. Napapatingin lamang ako sa kanya noon at kapag nagkakasalubong ang mga mata namin ay nagngingitian kami. Para namang hinahaplos ang puso ko nang mga sandaling iyon.

"Kumain ka na, Dinney. O baka naman gusto mong subuan pa kita," sabi niyang kumuha ng siomai gamit ang tinidor.

"Huh? Subuan ka diyan, no way." Ngumiti ako sa kanya.

"Ito lang isa, kainin mo, sige na," giit niya.

"Ayoko, Carlo, nakakahiya e," pagtanggi ko naman. That time ay tuluyan ng nanumbalik ang lahat sa normal. Parang iyong bago lamang kaming magkakilala. Iyong mga panahon na halos naiihi na ang pekpek ko sa sobrang kilig.

"Ay... ito naman si Dinney e, once in a blue moon nga lang tayong magkasama tapos mag-iinarte pa," pabebe niyang sabi.

Shit! Seryoso ba si Carlo? Napaka-sweet naman yata niya sa akin. Hindi ba ito panaginip lang? Pero 'di ba sweet naman talaga siya sa akin? Bakit pa ako nagtatanong?

Nagpalinga-linga ako sa buong paligid. Wala naman yatang makakapansin sa amin e. Napatitig ako kay Carlo at ngumiti.

Kinain ko nga ang siomai sa tinidor na hawak niya. Putang ina! Napakaanghang!

Kung hindi lang nakakahiya ay napasigaw na ako sa sobrang anghang. Dinampot ko kaagad ang softdrink at ininom iyon. Pero nararamdaman ko pa ring parang napapaso ang dila't bibig ko.

"Sorry, Dinney," sabi ni Carlo, "maanghang pa rin ba?" Puno ng pag-aalala sa mukha niya.

"Hindi mo naman sinabi sa akin na ganito kaanghang ang siomai-"

Hindi na natapos ang aking sasabihin nang biglang hinawakan ni Carlo ang ulo ko at siniil ako ng halik sa mga labi.

-------

Abangan ang nalalapit na ending...


Kung may nagbabasa please comment. :)

Quote of the day! Read Here.

The Long Hair - Chapter 24


Chapter 24 - The Torrid Kiss

PAGKATAPOS naming kumain ni Ejie ay namasyal pa kami sa isang plasa. We were holding each other's hand. Masaya naman ako pero may kulang talaga kahit anong pilit ko sa sariling ibigay sa kanya ang buong atensiyon.

"How long will this misery end?" tanong ko sa isipan na kailanman ay hindi ko nabigyan ng kasagutan.

Bandang alas tres ng hapon ay nagpunta naman kami sa isang mall at nanood ng sine. Fifty Shades of Grey ang pinanood namin no'n. Magkahawak-kamay pa rin kami nang mga sandaling iyon. Damang-dama ko ang pag-iinit ng mga palad ni Ejie.

Ilang sandali lang ay naramdaman kong umakbay siya sa 'kin. Humilig naman ako sa kanyang balikat at hinalikan niya ako sa buhok. Punong-puno ng hindi matatawarang pagmamahal ang ipinadama sa akin ni Ejie no'n.

"I love you so much, baby ko," he whispered in my ear at nakiliti ako nang bahagya. Napakainit ng kanyang hininga.

Napalingon ako kay Ejie at eksaktong tumama ang mga labi ko sa kanyang mga labi. Kapwa kami natigilan. I closed my eyes and then we started to make out. Napahigpit ang pagkakahawak niya sa 'king kamay. Alam kong may mga nakapansin sa 'min pero wala na kaming pakialam pa at alam kong naintindihan naman nila kami.

Nanginginig si Ejie no'n at halatang hindi pa eksperto sa pakikipaghalikan so I guided him. Ginaya ko ang estilo ni Roel kapag hinahalikan ako. I deepened the kiss. As in ako na mismo ang nagpasok ng dila ko sa loob ng kanyang bibig. Mas lalo siyang nanginig. I was teasing his tongue to play with mine and he also did. Sobrang bilis ng tahip ng aking dibdib nang mga sandaling iyon at alam kong pati rin si Ejie.

Ang tamis ng laway niya at ang lambot ng kanyang mga labi. Pilit ko na namang pinagkokompara ang halik na iyon sa halik ni Roel. Naglulumikot sa isipan ko kung kanino ang mas masarap pero tinanggal ko talaga ang retarded sa aking utak nang mga sandaling iyon.

Nang natapos ang halikan namin ay kapwa pa kami napasinghap ng hangin ni Ejie. Magkaharap pa rin ang aming mga mukha noon. Amoy na amoy ko ang napakabango niyang hininga. But suddenly, Roel intruded my mind again at hindi ko inasahan ang sunod kong ginawa. Bigla kong siniil si Ejie ng isa pang maalab na halik sa mga labi. Pakiramdam ko noo'y eksperto na talaga ako pagdating sa halikan.

Alam niyo ba kung sino ang nasa isipan ko nang mga sandaling iyon?

Si Roel.

Nakonsensya ako pero hinayaan ko na lamang ang aking sarili noon. Kahit man lamang sa imagination ay muli kong nadama ang mainit na labi ni Roel sa katauhan ni Ejie.

After that torrid kiss ay napayakap ako nang mahigpit kay Ejie. Gusto kong mag-sorry sa kanya sa aking kataksilan. May namumuong luha sa aking mga mata pero maagap kong pinigilan.

"I love you so much," narinig kong bulong ni Ejie sa 'kin. Pero hindi na ako tumugon pa. I just hugged him tightly. Very, very tight.

*****

TATLONG ARAW ng hindi pumapasok sa school si Roel. I was so worried about him. Baka bumagsak na siya nang tuluyan o baka naman sinasadya talaga niya dahil plano naman ng retarded noon pang tumigil na 'di ba?

Napilitan akong lumapit sa isang teacher naming si Sir Plaza. He's our math teacher.

"Sir, ano na po ang nangyari kay Roel? Bakit hindi na pumapasok?" tanong ko.

"A, 'yon ba? Nagpadala ng excuse letter two days ago na may lagnat daw siya," tugon ni Sir Plaza.

Parang kinurot ang puso ko sa narinig. Kaya pala, may sakit pala si Roel. Mas lalo na tuloy akong nag-alala para sa kanya noon. At aminado akong sobrang namimiss ko na siya.

I told myself, "Bahala na!" Buo na talaga ang loob ko sa pagkakataong iyon. Dadalawin ko si Roel sa kanila. Bahala na siya kung ano man ang kanyang isipin. Miss na miss ko lamang talaga noon ang lalaking totoong minamahal ko.

Hindi nga ako nagpahatid kay Ejie pag-uwi. Sinabi ko sa kanyang nagmamadali ako dahil may pupuntahan kami ni nanay. Puro na talaga ako kasinungalingan at hindi ko alam kung saan hahantong ang lahat ng mga 'yon.

Pagdating ko sa amin ay naligo agad ako at nagbihis. Sinabi ko lamang kay nanay Celia noon na may pupuntahan akong classmate sandali.

Dumiretso ako sa War Land subdivision kung saan nakatira si Roel. I asked the guard kung saan ang bahay ng retarded. Buti na lamang at may isang babae na dumaan. The guard called the lady.

"Emoxia!"

Napalingon naman siya at lumapit sa amin. Mukhang komedyante si Emoxia at mukha pa lang ay nakakatuwa na talaga. Nag-catwalk pa siya papunta sa guardhouse.

Tawa nang tawa ang guard. Nasa mid-thirties pa ito at may dating din naman.

"What can I do for you, papa Dandredz?" malanding tanong ni Emoxia. Para siyang si Pokwang, nakakatuwa talaga siya.

"May naghahanap sa alaga mo," natatawang tugon ng guard.

Napatingin naman sa 'kin si Emoxia. Abot hanggang tenga ang kanyang ngiti.

"Artista ka ba, girl?" she asked me.

Napatawa naman ako sa katanungan niya. "Luh... mukha ba?"

"Ang ganda mo kaya, 'no? Saka ikaw ba ang naghahanap sa alaga ko?"

"Si Roel ba ang alaga mo?" ganting-tanong ko kay Emoxia.

"Ay, oo. Para na akong pangalawang ina ni Roel, actually. Saka walang ibang Roel na nakatira sa subdivision na 'to. Ang alaga ko lang na pogi. Ehem... girlfriend ka ba niya, girl?"

Napangiti ako sa kanya. "Hindi, 'no! Classmate ko lang siya. Nabalitaan ko kasing may lagnat pala siya kaya dadalawin ko sana," sabi ko.

"Classmate lang talaga? Hay naku, bagay na bagay pa naman kayo. Siyanga pala, ang alaga ko'y nakaratay pa rin sa higaan hanggang ngayon saka ayaw magpadala sa hospital. Takot kasi sa dextrose 'yon, e. Kainis nga kasi ang tapang-tapang ng image pero 'pag may dinadamdam 'yon, Diyos ko, daig pa ang six years old. Ano pala ang name mo?"

"Maria Isla po," sagot ko.

Mas lalo pa tuloy akong nag-alala kay Roel sa mga sinabi ni Emoxia. Mas tumindi ang pagnanais kong makita ang retarded nang sandaling iyon.

"Ako naman si Emoxia. Ang Dyosa sa subdivision na 'to!" pagpapakilala niya kaya 'di ko napigilang matawa.

"Weh..." natatawang sabat naman ng guard.

"Sus... If I know, matagal mo na akong pinagnanasaan, papa Dandredz," nakataas-kilay na sabi ni Emoxia.

"Ngek... 'di ako napatol sa bakla, 'no!" sabi naman ng Guard.

"Ipakita ko kaya sa 'yo ang petchay ko!" sabi naman ni Emoxia.

Tawa na lamang ako nang tawa sa kanila. Nagdrama pa si Dandredz na kunwari ay nasusuka pero sinabayan din naman agad ng tawa. Ganoon lang siguro sila kung magbiruan.

Matapos nagpaalam sa guard ay lumakad na kami ni Emoxia. Medyo sumakit na ang tiyan ko noon sa kakatawa dahil sa mga kwento niya. Sa kanya lamang ang lahat ng chika habang naglalakad kami. Sixteen years old pala siya nang unang maging yaya ni Roel. Anak siya ng mayordoma na matagal nang naninilbihan sa pamilya ng retarded.

Itinuro ni Emoxia ang bahay nina Roel. Grabe ang laki. Mayamang-mayaman nga ang pamilya nila. Bigla naman agad akong kinabahan. Napatanong ako sa isipan kung paano ko ba siya haharapin. Noon ako nakaramdam ng kahihiyan. Pero naisip ko, sa pagkakataong iyon pa ba ako mahihiya kay Roel? Nandoon na ako at saka dalawang beses na ngang may nangyari sa 'min 'di ba?

Pagpasok namin sa gate ay tuwang-tuwa kaming sinalubong ng isang may katandaang babae. Matagal na rin itong naninilbihan bilang kasambahay roon. Kinuha nito mula kay Emoxia ang plastic bag na may lamang prutas na mangga at orange. Ni-request daw ni Roel ang mga 'yon dahil wala talagang ganang kumain at laging nauumay. Nauumay? Napatanong tuloy ako sa isipan no'n kung nilalagnat ba talaga si Roel o nagbubuntis lang dahil sa mga nangyari sa amin. Char lang.

Ipinakilala ako ni Emoxia kay aling Rosa. Nagbiro pa siya ritong girlfriend daw ako ni Roel at sinakyan ko naman kaya tuwang-tuwa sila. Panay rin ang puri niya sa 'kin.

"Ang ganda naman ng syota ng baby namin," sabi ni aling Rosa.

"Baby?" maang kong tanong. Nangunot ang noo ko dahil do'n.

"Ah, nasanay na kaming tawaging baby si Roel. Baby talaga namin siya rito sa bahay." Natawa silang dalawa.

Parang hindi naman ako nakapaniwalang itinuturing pala nilang baby ang retarded na 'yon e mukha ngang gangster sa kanto. The cutest gangster. Tsss...

Pagpasok sa bahay ay talagang nalula ako sa laki. Halatang mamahalin ang lahat ng gamit doon. Dumiretso kaming tatlo sa kwarto ni Roel na nasa third floor pa.

Tumambol agad ang dibdib ko sa kaba nang mga sandaling iyon. Wala ng kumatok pa, diretsong binuksan ni Emoxia ang pintuan ng kwarto. Pagpasok ko, I saw Roel, mahimbing na natutulog sa kama. Alam niyo ba ang gusto kong gawin noon? Gusto ko siyang lapitan at yakapin pero hindi ko nagawa dahil nahihiya ako.

Namayat siya nang husto at talaga namang parang pinipiga ang puso ko no'n habang pinagmamasdan siya. Parang baby nga si Roel na natutulog. Ang amo ng kanyang mukha kahit may mga tumutubo ng pinong balbas at bigote.

Naalala ko ang unang araw ng aming pagkikita. Akala ko noon ay anghel na nahulog mula sa langit, kabaligtaran pala at nilait akong parang demonyo.

*****

NAGLALAKAD na ako papunta sa gate ng school nang biglang may sumitsit. Hindi ko sana papansinin kasi hindi naman ako sure na para sa akin nga iyon. Pero hindi pa rin tumigil kaya napalingon ako sa may-ari ng sitsit.

OMG! Isang napakagwapong lalaki ang nakita ko nang mga sandaling iyon. Alam kong estudyante rin siya sa Makati High School Main dahil sa uniform na suot. Six footer siguro siya, moreno lang at kahawig ni Joseph Marco. Ang ganda rin ng katawan niya.

Napamura ako at bumaha agad ang mga katanungan sa aking utak. Ano itong naramdaman ko? Bakit ako kinikilig? Ako ba talaga ang sinitsitan niya? Bakit palapit na siya sa 'kin? Ang mga ngiti niya ay talagang nakakapanginig ng mga tuhod. Tao ba talaga siya? Hindi ba siya isang anghel? Ang amo kasi ng mukha niya at napaka-inosenteng pagmasdan.

Napatanong ako noon sa sarili kung ano pa ang hinihintay ko. Mabilis kong kinuha sa bulsa ng aking backpack ang lipstick. Retouch-retouch din 'pag may time. Malay natin, siya na si 'forever' 'di ba? Oo, maganda na ako no'n, pero kailangang maging mas maganda pa.

"Hoy, Bibang! Estudyante ka ba rito?" tanong niyang biglang ikinainit ng mga tenga ko. Pakiramdam ko nang mga sandaling iyon ay umuusok na rin ang mga butas ng aking ilong at sasabog na ang ulo.

Bullshit! Umagang-umaga pinapa-highblood ako. Ang bastos din pala ng kumag na ito! Akala ko pa naman ay isang anghel, demonyo pala!

"Excuse me, do I know you? Hindi Bibang ang pangalan ko!" Medyo mataas ang boses ko nang sabihin 'yon.

Ipinahiwatig ko talaga sa kanyang nainis ako. Tawagin ba naman akong Bibang. E 'di ba kambal ni Bitoy 'yon? 'Yong sa palabas ni Micheal V. na sobrang pangit? Naalala niyo pa?

Tumawa siyang bigla. Nakita ko ang pantay-pantay at mapuputi niyang mga ngipin. Grabe, he's perfect from the bottom to the top. Wait… bakit bigla kong narinig si Meghan Trainor na kinakanta ang All about that bass?

"Hindi raw. Ikaw si Bibang, e. Ang taba-taba mo! Ang pangit-pangit mo! At ang dami mo pang pimples!" panlalait niya at sabay bunghalit ulit ng tawa.

Grrr... Ang lakas ng loob niyang i-bully ako no'n e hindi pa nga kami magkakilala. Feeling close rin ang retarded na ito!

Sobrang kumulo na talaga ang mga dugo ko sa katawan. Pakiramdam ko no’n ay isa akong nuclear bomb na sasabog na anytime.

Pero nagtimpi ako. Naalala ko ang aking mga magulang, lagi nilang bilin sa akin na huwag na huwag makipag-away kahit kanino. Hayaan ko na lamang daw dahil may Diyos naman at ito na ang bahala. So pinilit ko talagang kontrolin ang aking sarili baka makapatay pa ako ng 'di oras. Tumalikod na ako at iniwan ito. Naubusan na ako ng panahon para sa mga taong walang kwenta.

"Hoy, Bibang! Saan ka pupunta?" Narinig kong tanong niya. Ako namang si haliparot ay hindi natiis na hindi siya makita ulit kaya nilingon ko naman.

"Saan pa ba sa akala mo? Edi papasok na sa school!" inis kong tugon.

At bumunghalit na naman siya ng tawa. May toyo yata sa utak ang lalaking 'to!

"Hoy, Bibang! Hindi ka dapat sa school pumasok! Gusto mong ihatid kita sa zoo? Doon ka bagay!" At tumawa ulit siya.

Talagang nabwesit na ako nang husto sa lalaking ito. Ang sarap talagang patayin. Tiningnan ko siya nang masama. Inihanda ko na ang aking kami hami wave, echos lang, sangguko lang ang peg!

"Ano ba? Hindi mo ba talaga ako titigilan, huh?" galit kong bulyaw sa kanya.

"H'wag po... H'wag po... Bibang, h'wag mo akong kakainin, maawa ka sa 'kin huhuhu..." Umacting pa siyang kunwari ay natatakot, pagkuwa'y bumunghalit ulit ng tawa.

Tuluyan na akong napuno. Pasensyahan na lang pero talagang napunta na sa utak ang lahat ng dugo ko sa katawan nang oras na 'yon.

"Humanda kang gago ka! Papatayin talaga kita!" pasigaw kong sabi. Nang mga sadaling iyon ay parang nalunok ko na ang bato ni Darna at handa nang sugurin ang kalaban.

Nang biglang sinigawan kami ng guard.

"Papasok ba kayo o hindi? Mag-uumpisa na ang flag ceremony, oh!"

Napalingon ako sa guard. Sumagap ako ng hangin para mahimasmasan. Tinalikuran ko na ang bastos na lalaking iyon.

"Mamatay ka sana!" sigaw ko sa kanya at nag-dirty finger sign dito.

"Mauna ka na!" sigaw rin ng lalaki.

*****

BUMALIK ako sa kasalukuyan nang magsalita si aling Rosa, "H'wag na muna nating disturbuhin ang pagtulog niya." Inilagay ang mga prutas sa isang lalagyang nasa bedside table.

Napaupo ako sa gilid ng kama. Hindi pa rin nawala ang mga mata ko sa mukha ni Roel.

Ilang sandali lang ay nagpaalam si aling Rosa na tutungo muna sa kusina at tutulong sa pagluluto para sa hapunan. Niyaya rin nila akong doon na maghapunan and I immediately said yes to them.

Naiwan kaming dalawa ni Emoxia sa kwarto.

"Kawawa naman ang baby ko," sabi niyang inilagay ang likod ng kanang kamay sa noo ni Roel.

"Hindi na ba siya masyadong mainit?" nag-aalala kong tanong.

"Medyo bumaba na ang lagnat niya. Hirap kasi kaming painomin ng gamot 'yan, e. Mapait daw kaya 'pag nagkakasakit 'yan matagal talagang gumaling. Saka lagi niyang hinahanap ang family at bestfriend niya," wika ni Emoxia. Nasa mukha niya ang labis na kalungkutan.

Hindi na lamang ako nagtanong tungkol sa family ni Roel kahit nagtaka ako no'n dahil ang pagkakaalam ko ay kasama ng retarded ang mga iyon. Mas naintriga ako tungkol sa bestfriend.

"Sino ang bestfriend niya?" tanong ko.

"Si Christine," diretsong tugon ni Emoxia.

Napanganga talaga ako sa narinig. Si Christine ang madalas na banggitin sa 'kin ni Roel 'di ba? 


------

To be continued...

Kung may nagbabasa nito, comment naman hehe...

Quote of the day! Read Here.

Wednesday, June 22, 2016

Last Trip To Heaven (M2M) - Chapter 19

Chapter 19 - The Pain


PARA akong tinuklaw ng ahas sa naging tugon ni tito Roberto. Nakaramdam din ako ng panghihina.

"Maraming beses ko ng nahuli 'yang si Carlo na nagpapachupa sa mga bakla e. At marami na kayong bakla na dinala niyan dito sa bahay. Hindi ko na rin pinapakialaman kasi may alam din siyang sekreto ko. Nahuli niya akong nambabae. Baka magsumbong pa sa mama niya," sabi ni tito at tumawa siya.

"A gano'n pala si Carlo, tito?" pilit ang ngiti kong tanong sa kanya but deep inside, I'm crying and dying.

Shit! Parang wasak na ang puso ko nang dahil sa mga kutsilyong sumaksak sa bahaging iyon. Nasaktan ako ng labis sa nalaman ko mula kay tito Roberto. Confirmed na talaga. Tama nga ang hinala ko kay Carlo. Kaya pala mukhang sanay na sanay na siya sa mga baklang tulad ko.

"Kaya dapat tikman mo rin siya para makompara mo kung sino ang mas masarap sa amin," natatawang sabi ni tito kaya kunwari ay natawa rin ako.

"Magkaibigan kami e, nakakahiya naman kay Carlo."

"Bakit ka naman mahihiya e normal lang naman 'yon? Alam mo kasi, iba ang sex na dahil lang sa libog at iba rin ang sex na dahil sa love. Kung sakaling magse-sex kayo ng anak ko, libog lang 'yon kasi hindi naman bakla ang anak ko. Sa babae pa rin siya mai-in love. Dinney, walang masama sa pakikipagsex nang dahil sa libog kaya tiyak kong mapagbibigyan ka niya kahit bakla ka. Tingnan mo ako, 'di ba pinagbigyan kita? At iyong nangyari sa atin ay kalibogan lang. Trip lang iyon. Parang sa pagkain, once in a while, titikim tayo ng ibang putahe para hindi natin pagsawaan ang talagang paborito natin. I don't want to offend you, Dinney, pero ang paborito ko talaga ay siyempre ang asawa ko. Love ko 'yon e. Iba pa rin ang sarap na nararamdaman kapag love mo ang iyong ka-sex," mahabang litanya ni tito Roberto.

Ngumiti ako kay tito. May sense rin naman talaga siya. Pero hindi pa rin nabago ang katotohanang nasaktan ako sa matinding realisasyon tungkol kay Carlo.

"Tatandaan ko 'yan, tito," I told him.

Ginulo ni tito ang aking buhok gamit ang kanang kamay. "Maliligo muna ako ha. Papasok pa ako sa trabaho. Salamat pala sa napakasarap na chupa." Tumalikod na siya at dumiretso sa banyo.

"You're welcome, tito," tugon kong pinilit ang sariling magpakatatag nang mga sandaling iyon.

Napatitig ako sa mesa. Hindi ko na napigilan ang aking mga luha sa pagbagsak. Akala ko ako lang ang nakatikim kay Carlo at ako lang ang puwedeng tumikim. Sinuka na lang pala ang sa akin.

Bakit kaya gano'n ang mga lalaki? Bakit ang hilig magpaasa lalo na sa mga bakla? Kung noong una pa lang ay sinabi na niya sa akin ang tungkol sa pamamakla niya, matatanggap ko naman e. Ano ba ang mahirap tanggapin doon 'di ba? Hindi rin naman ako malinis e. Marami na akong karanasan sa pagluhod at pagtuwad sa kung kani-kaninong lalaki. Ang sa akin lang, honesty is the best policy. Nasaan ba si Carlo nang itinuro iyon sa school?

Ang tindi talaga ni Carlo. He's a goddamn king of all liars. Bullshit lang talaga. Akala ko pa naman ay mapagkakatiwalaan siya.

Pero may bigla akong naisip, ano ba talaga ang ini-emote ng tita niyo? 'Di ba ako rin naman ay marami ring itinago kay Carlo? Ano pala ang tawag sa pinaggagawa ko? Buong pamilya niya natikman ko na nga 'di ba? Tapos nagkaroon pa ako ng affair sa mga kaibigan niya. Sinungaling din naman ako e.

Tsk... tama na nga ang drama. Hindi ko ito linya e. Ganito na lang, kung kaya ni Carlo na mamakla, kaya ko rin namang manlalaki. So fair lang kami kung iisipin 'di ba?

Napahugot ako ng malalim na hininga. Tsk... talo pa rin ako e kung iisipin. Alam niyo kung bakit? Siyempre mahal ko si Carlo e, alam kong seryoso ang nararamdaman ko para sa kanya. Litseng buhay 'to! Hindi naman kami mag-on pero parang tanga lang talaga akong umaasa sa mga bagay na imposibleng mangyari. He's straight and I'm gay. Ano ba ini-expect ko? Pakakasalan niya? Para na tuloy akong unggoy nito sa temple run. Habol nang habol.


Bahala na nga. Tuluyan na rin namang bumaba ang pagtingin ko kay Carlo. Enough with the drama. Alam kong lilipas din ito. Hindi ko naman first time ang ma-broken-hearted e. Pero heto ako, laban lang! Kung nakaya ko noon na mag-move on, why not now 'di ba? Ganoon nga siguro talaga ang buhay. Kahit paulit-ulit tayong madapa, huwag tayong magsawa sa kakabangon. Talo ka kapag sumuko ka. What is there to lose anyway? We are in a world full of hatred and greed, ang kailangan natin ay magiging matatag. Let's fight. Carry natin ito mga kapatid!

Napangiti ako. Magdadrama pa ba ako? No way! Sasakyan ko lang si Carlo. Ang sarap kaya niya at masarap din ang kanyang papa at kapatid. As the matter of fact, isa pa lang sa mga kaibigan niya ang natikman ko kasi sinalsal ko lang naman ang dalawa. Plano kung tikman silang lahat bwahahaha...

Siguro mas maigi na ito. Makikipaglaro na ako from now on. Kaya naman ako laging talo ng mga lalaki kasi nga hindi ako marunong makipaglaro. Puro pagibig pinapairal ko. So ngayon, tama na ang ilusyon kong may lalaki pang seseryoso sa isang tulad ko. They want game? I'll show them how Dinney play.

Noon ako naniwalang kung saan ka nadapa doon ka bumangon. So babangon ako sa piling ni Carlo at tatayo para tikman ang mga kargadang dapat na tikman. Pero sana wala ng pekpek na magkainteres sa akin kasi kadiri talaga e.

So help me, God!

Tumayo ako at naghilamos sa lababo kapagkuwa'y nagmumog. Shit! Ang daming katas na naipon sa aking tiyan. Busog na busog talaga ako.

"Dinney, 'sensya na, may nakasalubong kasi akong kakilala sa kalsada. Ayun, napachika sandali."

Napalingon ako kay tita Mercy. Ngumiti ako sa kanya. "Okay lang 'yon, tita," matipid kong tugon.

"Bored ka na ba? Gusto mong gisingin ko na lang si Carlo?"

"Okay lang naman po ako. H'wag mo na lang disturbuhin 'yon," I told her, pinunasan ko ang aking mukha ng damit na suot dahilan para ma-expose ang tiyan ko kay tita.

"Na-miss ko tuloy ang alaga mo, Dinney."

Napatingin ako kay tita Mercy. Nasa mga mata na naman niya ang kalibogan. But no way! Kapag inulit niya pa ang pang-aabuso sa pagkabakla ko, ako na mismo ang unang magdedemanda. Subukan niya lang!

Biglang nag-ring ang cellphone ko. Kinuha ko kaagad sa bulsa ng pantalon at sinipat ang caller. Shit! Si papa ang tumatawag. I'm dead. I'm really really dead. I'm totally dead.

"Pa," sabi ko.

Ang plano ko sana ay hindi sagutin ang tawag ni papa pero mas lalo akong deadbol talaga. Ibang klase kasi ang ama kong police kapag nagalit e. Hindi ka lang sasaktan physically, sasaktan ka pa emotionally sa mga sermon niya and worst, ipapahiya ka pa sa mga kapitbahay. Ganoon siya katindi. Pero love ko pa rin siya kahit ganoon siya at may- nevermind na lang. I don't want to talk about it.

"Nasaan ka?"

Shit! May galit sa boses ni papa.

"Nasa Ormoc." Hindi na ako nagsinungaling pa.

"Umuwi ka na ngayon din!" At binagsakan ako.

"Sino 'yon?" tanong ni tita Mercy. Hindi pala niya narinig na tinawag kong papa ang kausap sa cellphone.

"Si papa po, tita. Pinapauwi na ako e," sagot ko naman.

"Gano'n ba? So uuwi ka na?" May kung anong lungkot akong nababasa sa mga mata ni tita nang sabihin iyon.

"Uuwi na lang po ako. Pakisabi na lang po kina Carlo, Ariel at tito Roberto. Maraming salamat sa inyo," nakangiti kong turan.

"Bumalik ka rito, Dinney ha. Welcome ka sa bahay na 'to anytime," nakangiting sabi ni tita pero halata pa rin sa mukha niya ang kalungkutan.

Alam kong mabait silang lahat sa akin. Pero ano kaya ang magiging reaction nila kapag nalaman nilang lahat sila ay nakatalik ko na?

Whatcha think?

-----

Abangan ang nalalapit na katapusan...


Quote of the day! Read Here.

Monday, June 20, 2016

The Long Hair - Chapter 23


Chapter 23 - Queen Of The World

HINDI na muna ako nagsuot ng uniform. Naisip kong puwede naman sigurong pumasok na hindi muna naka-uniform nang araw na iyon. Ang tagal-tagal ko sa harap ng salamin. Naglagay ako ng pressed powder sa mukha at kunting lipstick, 'yong pink pero manipis na manipis lang talaga.

Biglang nag-ring ang aking cellphone. Si Ejie pala ang tumatawag.

"Baby ko, nandito na ako sa school," sabi niya.

"Ang aga mo naman diyan. Nandito pa ako sa bahay," tugon ko sa kanya.

"Miss na miss na kita, e. I'm so excited to see you."

"Nandiyan na ba lahat ng classmates natin?"

"Karamihan nandito na. Nandito na nga mga closefriends mo, e."

"Si Roel?" Napamura talaga ako sa isipan no'n. Napatanong ako sa sarili kung bakit biglang lumabas sa bibig ko 'yon? Baka kung ano na ang isipin ni Ejie.

"Oo, nandito na rin." Halata ang tamlay sa sagot niya. "Bakit?"

Grabe, nabuwesit talaga ako sa sarili ko. Naghanap agad ako ng idadahilan kay Ejie.

"A, gano'n ba, baby ko? Akala ko kasi titigil na siya, e. Ayoko na talagang makita pa ang pagmumukha ng retarded na 'yon," sabi ko na lang.

Narinig kong tumawa si Ejie sa kabilang linya. "Yes! Mukhang nakumbinsi ko naman siya," sigaw ng isipan ko.

"Baby ko, punta ka na rito," sabi niya.

"Okay po," malambing kong sagot.

"Love you so much, baby ko."

"Love you too..." sagot ko naman.

Pagkababa ng cellphone ay parang gusto kong sampalin ang sariling mukha no'n. Nainis talaga ako sa sarili ko nang mga sandaling iyon. Bakit ba kasi bigla-bigla na lang pumapasok sa isip ko ang retarded na 'yon? Tsk...

Anyways, kunti lamang ang kinain ko. Kahit masarap ang ulam ay nasanay na talaga akong kontrolin ang aking sarili. Ayokong tumaba ulit. Lagi kong sinasaksak sa utak ko 'yon.

Marami na talaga ang nagbago. It was a whole new world for me. Lahat pinupuri ako. Walang panlalait at tawanan. Lahat parang gusto akong makilala at maging kaibigan. Take note, ang daming mga poging natutulala habang pinagmamasdan ako. Sobrang saya ko talaga. "I'm the queen of the world!" Kung puwede pa lamang isigaw 'yon, isinigaw ko na talaga.

Pati si manong guard ay muntikan na akong hindi papasukin. Not because I was not wearing a uniform, hindi niya lang kasi ako nakilala agad kahit pinakita ko na sa kanya ang aking ID. Sabi niyang dapat daw akong magpa-ID ulit. Which was, 'yon naman talaga ang plano ko.

Nakaramdam ako ng kunting kaba. It was the moment of truth. Palapit na palapit na ako sa classroom namin. Maraming estudyante ang napapatingin sa 'kin. Akala siguro nila ay transferee ako dahil hindi nila agad ako nakilala. Parang bagong mukha ako sa school noon.

Napamura ako. Nag-uumpisa na kasi ang klase at si Ma'am Valenzona pa. Parang gusto ko tuloy umatras nang mga sandaling iyon. Nakita ako ng classmates ko. Halos lumuwa ang mga mata nila at napanganga. Si Ejie ang unang hinanap ng aking mga mata. Halatang na-starstruck din siya sa ganda ko. Napatingin ako kay Roel. Walang expression sa mukha nito. Nauna pa ngang nagbaba ng paningin.

"Class? What's wrong?" maang na tanong ni Ma'am.

Automatic namang natuon ang mga mata nila kay Ma'am Valenzona.

Nagdalawang-isip talaga akong pumasok. Nang biglang napalingon sa 'kin si Ma'am.

"Is there anything I could help you, miss?" maangas nitong tanong sa 'kin.

"Ma'am, I'm really sorry. I-I'm late. Traffic kasi, e," nauutal kong tugon dito.

"And who are you, by the way? Transferree ka rito?" tanong ulit ni Ma'am.

"Ma'am naman, e. Si Maria Isla po 'to!"

Pagkasagot kong gano'n ay nagkagulo ang buong klase nang biglang himatayin si Ma'am Valenzona.

*****

NASA canteen ako nang oras na iyon. Siyempre kasama ko noon si Ejie at ang close friends kong sina Aisel, Jasel, Lorain, Mat at Edsel.

Grabe, instant celebrity ako sa school namin. May mga tumaas din ang kilay at palagay ko'y iniisip nilang nagparetoke ako pero kever ko sa kanila. I didn't have time for haters! Haters gonna hate, 'ika nga!

"Mukhang dadami na ang mga karibal ko nito, baby ko," sabi ni Ejie.

Actually, medyo naiirita na ako sa kanya no'n kasi ilang beses na niyang sinabi sa 'kin 'yon.

"Hmmp... wala ka bang tiwala sa 'kin ha? Ikaw lang kaya ang baby ko," tugon ko naman.

Kinilig naman sila sa 'min. Hinanap ng mga mata ko si Roel nang sandaling iyon pero hindi ko talaga siya nakita. Magkatabi pa rin kami ng upuan pero hindi talaga kami nagpapansinan. Hanggang sa nasabi ko na lamang sa aking sarili noon na bahala siya sa buhay niya. Pakiramdam ko, wala naman sigurong nagbago sa paningin niya sa 'kin. Wala namang paghanga akong napansin mula sa kanya.

"Alam mo, Maria Isla, hindi talaga kami nakapaniwala sa pinost mong picture no'n," natatawang sabi ni Jasel.

"Oo nga e, mga gaga kayo. Pa-comment-comment pa kayo," natatawa ko ring tugon.

"Paano ka nga kasi kuminis at pumuti ng ganyan?" tanong ni Aisel.

"Saka paano ka rin pumayat ng ganyan ha, bruha?" tanong naman ni Lorain.

"Puwede ba isa-isa lang?" sabi ko.

Hindi na sumali sa usapan namin sina Ejie, Mat at Edsel. Nakikitawa na lamang sila. Kinuwento ko sa kanilang may nakilala akong isang fairy God mother at humiling akong pagandahin nito. Siyempre, alam naman nilang joke lang 'yon kaya tawa kami nang tawa.

Ang saya talaga ng barkadahan namin. Nag-group selfie pa kami at pinost lahat ni Lorain sa facebook. Itinag na lamang niya sa 'min. Siyempre, angat ang ganda ko sa kanila hehehe...

Pati si Ejie ay panay rin ang kuha ng pictures sa 'kin no'n. May solo ako at mas marami ang kaming dalawa. Masayang-masaya naman siya sa pagbabagong nangyari sa 'kin. Pero iginigiit niya pa rin na kahit hindi ako nagbago o bumalik man ako sa dati, mamahalin pa rin daw niya ako ng buong puso at kaluluwa. Ako pa rin ang baby niya. Masarap pakinggan ang sinabi ni Ejie nang mga sandaling iyon pero sadyang walang kataga na pumasok sa puso ko. Damn you, Maria Isla!

Natapos ang maghapon sa school na hindi ko na nakita pa si Roel. Cutting class agad ang retarded. Saka ko naalala, 'di ba naghiwalay na sila ni Selena? Ewan kung tama ba ang naalala ko.

Hinatid ako ni Ejie pag-uwi sa 'min. Hawak-kamay pa kami habang naglalakad. Proud naman ako kasi ang pogi naman talaga ni Ejie at alam kong proud din siya sa 'kin. Maraming nagsasabi na bagay talaga kami. Maswerte raw kami sa isa't isa.

Lumipas ang maraming araw at talagang madalang ko nang makita pa si Roel. Panay ang kanyang absent. Naging madungis din siyang tingnan 'pag pumapasok. Kung dati ay rugged na siya, sa pagkakataong iyon ay mas lumala pa. Minsan nga ay pumapasok siya na amoy alak. Halata rin ang pangangayayat ng kanyang katawan.

Hindi ko man maamin sa sarili pero sobrang affected na talaga ako sa mga nangyayari sa kanya. Pero itinatago ko lang baka makahalata pa si Ejie. Ayokong mag-isip siya ng kung anu-ano dahil masyado ko na siyang pinaasa noon. Pinanindigan ko na lamang na tapat talaga ako sa relasyon namin.

Paminsan-minsan ay umiiyak ako tuwing gabi. Iniisip ko lagi si Roel no'n. Ang hirap talaga ng sitwasyon ko. Akala ko noon ay magiging sobrang saya na ako 'pag gumanda at sumeksi. Pero parang mas lumala pa yata ang sitwasyon ko sa pagkakataong iyon. Things were more complicated.

*****

NASA kahimbingan ako ng pagtulog nang bigla akong nagising dahil may mabigat na katawang pumatong sa 'kin. Takot na takot ako at sisigaw na sana ng saklolo nang biglang nagsalita si Roel. Amoy na amoy ko ang alak sa kanyang bibig.

"What the hell are you doing here? Paano ka nakapasok dito? Baka magising sina tatay at nanay," pabulong kong sabi sa kanya.

Pero hindi niya ako sinagot. Sa halip ay bigla niya akong siniil ng halik sa mga labi. Kaagad naman akong tumugon. Naging sunud-sunuran ako sa gustong mangyari ni Roel nang mga sandaling iyon. Kapwa namin nilasap ang kakaibang sarap ng bawat halik, yakap at haplos sa isa't isa. Tuluyan akong nagpaubaya at sa pangalawang pagkakataon ay ibinigay ko kay Roel ang aking buong puso at kaluluwa.

Pagkatapos ng nangyari sa 'min ay hindi na kami nagkausap pa ni Roel. Nagbihis siya at lumabas sa bintana kung saan din nakapasok.

Napayakap ako sa aking sarili at tumangis. Pakiramdam ko noon ay isa akong babaeng parausan. Parausan ng lalaking labis kong minamahal ng lihim. Napatanong ako sa aking isipan kung bakit hindi ko mahagilap sa sarili ang kahit kunting pagsisisi. Bakit? Ako na mismo ang sumagot sa katanungan kong iyon. Dahil ginusto ko! Dahil mahal ko siya!

Nang sumunod na araw ay sinundo nga ako ni Ejie sa 'min. Araw ng linggo noon at usapan naming magsimba at gumala na rin. Ewan ko ba, lumilipad ang isip ko no'n kung saan-saan. Bagay na napansin ni Ejie.

Nasa isang fast food chain kami no'n. Kakatapos lang naming magsimba.

"Okay ka lang, baby ko?" tanong ni Ejie.

"Huh? Okay lang naman, bakit?" kaagad kong tugon.

"Kanina pa kasi kita napapansing parang wala sa mood, e. Are you not feeling well?" nag-aalala niyang tanong at inilagay pa ang likod ng kanang kamay sa aking noo.

"Ano ba? I'm just fine," pilit ang ngiti kong sabi sa kanya.

Biglang naging seryoso ang mukha ni Ejie. "Mahal na mahal kita," sabi niya.

Sumikdo ang puso ko nang mga sandaling iyon. Hinawakan ko ang kanang kamay niyang nakapatong sa ibabaw ng mesa.

"Mahal na mahal din kita," sabi ko pagkuwa'y napangiti siya sa 'kin. Nginitian ko rin siya.

Nang mga sandaling iyon ay nasasaktan ako. Hindi para sa sarili ko kundi para kay Ejie. Sa bilyon-bilyong tao sa mundo bakit kailangang siya pa ang mapaasa ko nang ganoon? Gusto ko nang ipagtapat sa kanya ang lahat ngunit paano? Litong-lito talaga ako.


-----

To be continued...

Quote of the day! Read Here.

Friday, June 17, 2016

Daniel (M2M) - Chapter 5

Chapter 5

"DANIEL, ANO NA?" text ni Ruby.

"Basta 'di ako sure. Magpapaalam pa ako sa parents ko," reply ko sa kanya.

"Huhubells... Okay po."

Magre-reply pa sana ako nang biglang tinawag ako ni nanay Lea. Agad akong lumabas ng aking kwarto at bumaba papunta sa kusina. Amoy na amoy ko ang adobong baboy na niluluto niya.

"Bumili ka nga ng suka, 'nak," utos niya sa akin.

"Okay, nay! Asan po ang pera?" sagot ko naman sa kanya.

"Wala ka na bang barya diyan? 'Yan na muna ang ipambili mo!" tugon naman ni nanay na abala sa pagdidikdik ng paminta.

May bigla akong naisip. Didikdikin din kaya ako ng nanay ko kapag nalaman niyang isa rin akong paminta? Natawa ako sa isiping 'yon.

Tumakbo nga ako papunta sa aking kwarto. Kinuha ko ang natitira kong barya sa coin purse na nasa bag.

"Nak, pakibilisan mo naman diyan mas mahinhin ka pa kay Maria Clara, ha!" Narinig kong sigaw ni nanay Lea mula sa kusina. Natawa na lang ako sa panunukso niya.

Bago lumabas ng kwarto ay sinipat ko pa ang sarili ko sa salamin. Nagpa-cute pa ako saglit hehe...

"Nak, pakibilisan naman, oh."

Narinig kong muling sabi ni nanay Lea.

"Lalabas na po," sabi ko naman.

Lumabas na ako ng bahay namin. Sanay akong lumabas na naka-boxer lang. Nakasando lang din ako nang mga sandaling iyon. Dumiretso ako sa tindahan ni mang Rodel.

"Shit!" napamura ako sa isip nang makita si Brad. Nakaupo siya sa bench na nasa may tindahan ni mang Rodel. Umiinom ng Red Horse mag-isa.

Napangiti siya nang makita ako. Namumula na ang mukha niya at halatang tinamaan na sa ininom dahil namumungay na ang mga mata. 

"Daniel, right?" tanong niya na parang hindi sigurado.

Napatingin siya sa legs ko. Bigla akong na-conscious. Balbon kasi ang legs ko. Kasing balbon ng legs niya. Lalaking-lalaki talaga.

"Oo. Brad 'di ba?" Hindi ko namalayang napatitig na naman ako sa kanya.

"Yep," nakangiti niyang sabi sabay tungga ng bote ng Red Horse.

"Ano'ng bibilhin mo, Daniel?" tanong ni mang Rodel.

Parang bumalik ako sa earth bigla. Hindi ko alam kung saan ako galing. Sa Mars ba o sa Jupiter. Napatingin ako kay mang Rodel. Pangiti-ngiti pa ito sa 'kin. Parang may iba sa ngiti nito nang mga oras na 'yon. Hindi tulad ng dati na halatang nanlalandi. Nanunudyo? Bigla akong kinabahan. Hindi kaya napapansin na nitong may lihim akong pagtingin kay Brad?

"Pabili po ng suka, mang Rodel," sabi kong naaasar sa nakakalukong ngiti ng baklang tindero.

"Shot ka muna, tol!"

Napalingon ako kay Brad. Tsk... ang sarap niyang halikan sa mga labi. Ang pula kasi na parang apple. May kilig na naman akong naramdaman no'n sa kalooban ko.

"Pass muna ako, tol. Baka pagalitan ako ng parents ko, e," pagtanggi ko namang nginitian na rin siya.

Parang naglakbay ulit ako sa ibang planeta nang mga sandaling iyon. Hindi ko na napansing tinatawag na pala ako ni mang Rodel para ibigay ang sukang binili ko.

"Daniel..." Hindi ko na alam kung pang-ilang tawag na iyon ni mang Rodel sa akin. Pinamulahan ako ng mukha. Napatingin ako kay mang Rodel. Nakangisi pa ito. Singbilis ng kidlat na ibinigay ko rito ang pambayad at kinuha ang sukang binili ko.

"Sige, tol... Nagmamadali ako, e," paalam ko kay Brad.

Bigla akong nagsisi sa ginawa ko. Bakit nga ba kailangan ko pang magpaalam sa kanya?

"Sige, kapag may time ka inuman tayo, ha!" sagot naman niya. 

"Sure," tipid kong tugon sa kanya kapagkuwa'y ngumiti.

Shit! Am i in love? Ibang-iba talaga ang tibok ng puso ko. Para akong si Kathryn Bernardo na kinikilig kay Daniel Padilla. Ang tindi 'di ba? Parang teleserye lang.

What the fuck! Hindi ito puwedeng mangyari. Tumalikod na ako sa kanya at nagmamadaling humakbang palayo. Hindi ko na matagalan ang eksenang iyon, e.

"Papa Brad, sabihin mo lang kung isang Red Horse pa, ha!"

Narinig kong sabi ni mang Rodel. Sa lakas nang pagkakasabi nito hindi ko alam kung sinadya ba nitong marinig ko 'yon o talagang may pagkabingi si Brad.

Basta isa lang ang alam ko nang mga sandaling iyon. Nawasak ang puso ko sa lakas ng bomba na pumutok sa loob. Nasaktan ako bigla at nanghina sa sinabi ni mang Rodel. 

Alam kong may kapalit lahat ng binibigay nito sa mga lalaki at hindi ko in-expect na pati pala si Brad.

Shit! Broken-hearted agad ako. Nanlumo akong pumasok sa bahay namin.

-----

To be continued...

Last Trip To Heaven (M2M) - Chapter 18

 
Chapter 18 - The Challenge

"TITO, puwede ilagay mo po sa likod ng ulo ang mga kamay mo?" sabi ko kay tito Roberto. Shit! I couldn't wait any longer. I wanted to taste him na.

Ngumiti si tito. "Mahilig ka rin pala sa kilikili. Gusto mong tikman?" he asked.

Shit! Why not? Kailangan pa bang itanong 'yon? Nakakahalina kayang tingnan ang napakabalbon niyang mga kilikili.

So wala na akong sinayang na sandali. Tumayo agad ako at bigla kong isinubsob ang mukha sa kanyang kanang kilikili. OMG! Lalaking-lalaki talaga ang amoy na lalo lamang nagpainit sa akin. Hinimod ko talaga, dinilaan at parang kinakain ko na talaga ang mga buhok niya sa parteng iyon. Ungol siya nang ungol sa ginagawa ko. Nang magsawa sa kanang kilikili ay sa kaliwa naman. Gano'n pa rin ang ginawa ko. Basang-basa ng aking laway ang mga kilikili ni tito Roberto. Gusto ko pa sanang magtagal sa parteng iyon pero kailangan na pala naming magmadali. Ibinaba ko na ang aking bibig at dila sa kanyang dibdib, salitan kong kinakagat-kagat at dinidilaan ang mga utong niya. As in sinuso ko na ang mga iyon. Todo-todo to the highest level kaya naman idiniin pa ni tito ang ulo ko sa bahaging iyon. Ramdam kong nanginig si tito.

"Aaahhhhh..." ungol niya kaya mas lalo ko pang pinagbutihan ang pagsuso sa kanyang mga utong.

Nakikiliti talaga ang dila ko sa mga buhok niya roon. Bumaba ang dila ko sa kanyang tiyan at saglit na tumigil sa kanyang pusod. Pinagsawa ko ang aking bibig at dila sa parteng 'yon.

Shit! Ang kapal ng balahibo niya sa ibaba ng kanyang pusod. Pinaglaruan ko rin ang bahaging iyon ng makasalanan kong dila't bibig. Halos mabasa na ng laway ko ang buo niyang katawan.

"Isubo mo na ang alaga ko baka bigla akong labasan sa pagroromansa mo sa aking katawan. Ayaw kong masayang ang katas ko, Dinney," hiling ni tito na sobrang mainit na at parang nilalagnat. Panay rin ang kanyang ungol at panginginig ng katawan.

Mahigpit ang pagkakahawak ko sa kargada niya. Shit! Isang napakalaking challenge sa 'kin ang alaga ni tito na napakalaki talaga. Sinalsal ko muna iyon ng dalawang kamay habang nakatingin ako sa kanyang mukha. Putang ina, ang sarap niyang pagmasdan. Darang na darang ang hitsura ni tito Roberto.


"Suck me please... malapit na ako..." ungol at daing ni tito.

Ano pa ang magagawa ko? Utos na ng obispo e. I didn't want to prolong his agony either. Kaya isinubo ko na nga ang dambuhala niyang kasangkapan. Shit! Kailangan ko pa talagang i-open ng husto ang aking bibig para magkasya iyon. As in ang hirap talaga but all I really wanted was to please him so I had to give my all.

"Ahhhh... suck me harder..."

Alam kong hindi ko kakayaning i-deepthroat ang alaga ni tito kaya ang ginawa ko, chinuchupa ko na lamang ang kalahati niyon at sinasabayan ng pagsalsal gamit ang dalawa kong kamay. Binilisan ko ng husto ang ginagawa at talagang nabubulunan ako. Ramdam na ramdam ko rin ang pag-agos ng aking mga luha. Pero go pa rin ako ng go! Walang lugar sa puso ko ang sumuko. 'Ika nga, there's always a rainbow after the rain. So I kept on sucking, licking and masturbating his giant flesh.

Wala ng ibang maririnig pa sa papa ni Carlo kundi mga ungol at halinghing sa sobrang sarap ng ginagawa kong pagsalsal-chupa sa kanyang kargada.

"Aaaahhhhh... ang sarap, sige pa bilisan mo pa..." he demanded.

Napuno na talaga ng laway ang kanyang kargada at pati na rin ang kamay ko. Madalas pa rin akong nabibilaukan pero huwag kayong mag-alala kasi carry naman ng tita niyo. Ako pa ba?

Gusto kong bigyan siya ng chupa na hinding-hindi niya makakalimutan hanggang sa kabilang buhay pa. Ang dami ko na talagang luha but definitely it's tears of joy. Shit! I never thought mas masasarapan ako kay tito Roberto compare to Carlo, Ariel and Darel. Pati amoy niya ay mas masarap talaga. Totoo nga ang kasabihan na ang tao ay parang wine, habang tumatagal lalong sumasarap.

"I'm coming... ahhhhhh lunukin mo lahat ha..." paalala ni tito.

Shit! Kahit hindi pa niya i-remind 'yon, lulunukin ko pa rin ang lahat ng katas niya till its last drop.

Binilisan ko pa lalo ang pagsalsal-chupa sa kanyang kargada na sa tingin ko ay mas lalong lumaki at tumigas. Nagfi-flex na ng husto ang aking bibig.

Biglang hinawakan ni tito Roberto ang dalawa kong kamay at pilit tinanggal sa pagkakahawak sa kanyang kargada pagkatapos ay walang sabi-sabing hinawakan ang ulo ko at pwersahang idiniin sa kanyang kandungan. Putang ina, sagad na sagad. As in dumikit na ang ilong ko sa napakakapal niyang kagubatan.

"Aahhh lalabasan na ako..."

Sobrang higpit ng pagkakahawak niya sa aking ulo. Hindi ko akalaing madi-deepthroat ko ang gano'n kahabang kargada. Pakiramdam ko ay tumusok na 'yon sa aking puso. Kasabay ng mahabang ungol ni tito ay ramdam na ramdam ko ang pagsabog ng mainit niyang katas sa loob ng aking lalamunan. Ang titindi talaga ng mga ungol niya. Palatandaang narating nga niya ang ikapitong glorya.

Kahit anong gawin kong tulak kay tito ay ayaw niya talagang bitawan ang ulo ko. Nawawalan na ako ng hininga. Pakiramdam ko ay sasabog na ang aking dibdib.

"Putang ina, ang sarap. Sairin mo ang katas ko bakla ka..." At iyon ang huling boses na aking narinig bago nagdilim ang mundo ko. Echos lang hehehe mahihimatay talaga?

Grabe, paghugot ni tito ng kargada niyang matigas pa rin ay sobrang napahingal ako ng todo. Naghabol talaga ako ng hininga. Almost na talaga akong nawalan ng malay hehe pero grabe kakaibang sarap talaga ang naramdaman ko. It was a major success. Asan ang trophy?

"Putang ina, ang sarap talagang magpachupa! Sana lagi kang bumalik dito para may chumupa sa akin, Dinney," sabi ni tito na hiningal ng husto. Pinipiga-piga pa niya ang kanyang kargada pero wala na talagang katas pang lumabas mula roon. Talagang nasaid na sa loob ko.

"Ang sarap mo po, tito," nakangiti kong komento kapagkuwa'y nadighay. Shit! I'm so full haha...

"Kaya nga bumalik ka rito anytime para matikman mo lagi ang alaga ko," tugon ni tito na itinapi na ulit ang tuwalya sa beywang. "Si Carlo ba natikman mo na?" kapagkuwa'y tanong niya.

Kinabahan ako at hindi alam ang aking isasagot pero mas minabuti kong magsinungaling. "Tito, magkaibigan lang po talaga ang turingan namin ni Carlo. Hinding-hindi po namin magagawa 'yon," sabi ko pa sabay ngisi.

"Gano'n? Napakahina mo naman pala!" nakangiting sabi ni tito Roberto.

"What do you mean, tito?" tanong ko. Bigla akong kinabahan.

------

Itutuloy... :-) 


Quote of the day! Read Here.

Thursday, June 16, 2016

The Long Hair - Chapter 22


Chapter 22 - Blessing In Disguise  
ISANG tanghali. Tawag nang tawag si nanay sa aking bumaba na at kumain.

"Mamaya na, nay!" tugon ko.

Talagang ginutom ko ang aking sarili no'n. Nang makaramdam ako nang matinding gutom ay saka pa ako lumabas ng kwarto at tuloy-tuloy na sa kusina. May nakita akong ulam sa gilid ng rice cooker, adobong manok. Naisip kong sayang din iyon kaya kinuha ko. Kumuha rin ako ng kanin sa rice cooker. Kumain agad ako.

Biglang sumakit ang aking tiyan. Akala ko talaga ay mamamatay na ako sa sobrang sakit. Ang tindi rin ng pagsusuka ko. Isinugod agad ako nina nanay at tatay sa kalapit na hospital. Na-food poison ako. Ang ulam palang nasa gilid ng rice cooker ay nilagyan ni nanay ng racumin, panlason sa mga daga.

Nag-away pa ang mga magulang ko dahil sinisi nang husto ni tatay si nanay sa kapabayaang nagawa. Buti na lamang at nadala agad ako sa hospital at naagapan.

Hayun, naratay ako ng dalawang araw sa hospital. Hingi nang hingi si nanay ng sorry sa 'kin pero ngiti na lamang ang sukli ko sa kanya. Bumagsak ng husto ang katawan ko dahil sa nangyari.

"Anak, pumayat ka tuloy ng ganyan dahil sa 'kin. Hindi ka na mana kay nanay," naiiyak na sabi ng aking ina.

Ako naman ay parang natutuwa pa no'n. Kung ang pagkalason lang pala ang solusyon para pumayat ako, sana noon pa ay kumain na ako ng racumin.

Mahinang-mahina pa rin ang katawan ko nang mga sandaling iyon. Pinakiusapan ko sina nanay at tatay na walang ibang makakaalam sa nangyari lalo na sina Ejie at Roel.

"Grabe naman, 'nak. Pati ba naman si Ejie paglilihiman mo?" tanong ni tatay.

"Ayokong mag-alala pa sa 'kin 'yon, tay. Ayokong sirain ang bakasyon niya kasi minsan lang siya makauwi sa Cebu, e," katwiran ko.

"Okay, 'nak. Sabi mo, e. Kumusta naman ang pakiramdam mo ngayon?"

"Okay na, tay," tipid kong tugon at ngumiti.

Niyakap ako nina nanay at tatay. Ang swerte ko talaga sa kanila. Punong-puno ako ng pagmamahal at pag-aaruga. Napaiyak pa silang dalawa no'n.

Nang gabing iyon ay sinuri muli ako ng doktor. Sabi nito, okay na raw ako at maaari ng lumabas ng hospital sa sunod na araw. Laking pasalamat naming lahat.

Who would have thought na maging blessing in disguise pa ang pagkakalason ko? Grabe ang sexy-sexy ko na talaga. Naging 36-24-36 ang aking vital statistics. For me, I was perfect. Matangkad, sexy, maputi, makinis at maganda. Walang-wala ng puwedeng manlait pa sa 'kin.

You look so perfect standing there

In my American Apparel underwear

And I know now, that I'm so down

Your lipstick stain is a work of art

I got your name tattooed in an arrow heart

And I know now, that I'm so down (hey!)

Parang bigla ko pa tuloy narinig noon na kinakantahan ako ng 5 seconds of summer ng kanta nilang 'She looks so perfect'.

*****

ARAW NG LINGGO. Pasukan na sa sunod na araw. Nagsimba kaming buong pamilya. Bumalik na sa normal ang lahat. Masayang-masaya na kami ulit. Marami ang napapatingin sa 'kin at napuno ako ng papuri. Hindi naman ako suplada talaga kaya nginingitian ko naman sila.

Humingi ng pasalamat sina nanay at tatay kay God sa pangalawang buhay ko raw. What the heck? Pakiramdam ko tuloy ay galing ako sa kabaong at muling bumangon.

Pagkatapos naming nagsimba ay gumala kami sa kalapit na mall. Binilhan nila ako ng mga damit dahil sa totoo lang ay may kaluwagan ang mga sinuot ko no'n. E 'di ba nga ang payat ko na, kaya Go! Minsan lang sila makaisip na i-shop ako kaya namili naman agad ako ng mga nagustuhang damit doon. Millionaire of the day kami.

Akala ko ay 'yon lang pero may naiisip pa pala si nanay. May nakita kasi kaming isang salon. Pumasok kami doon.

"Sigurado kayo, nay, tay?" I asked them.

"Asus... sige na, 'nak. Papa-rebond natin 'yang buhok mo para lalo ka pang gumanda 'di ba?" sabi ni nanay.

Napayakap ako sa kanilang dalawa. "Salamat, nay, tay. You're the best!" bulalas ko sa labis na tuwa.

"Kahit dalaga ka na, 'nak! Kaw pa rin ang baby namin," sabi pa ni tatay.

Super-duper na-touch talaga ako nang mga sandaling 'yon. Teary-eyed ang show.

For me, okay naman ang buhok ko, e. Alaga ko naman sa shampoo at suklay pero 'di ko inakalang mas gaganda pa pala ang buhok ko 'pag na-rebond. Mas lalong naging straight ang buhok ko no'n. Feeling ko tuloy ay ako si Kim Chui sa isang shampoo commercial.

Nag-suggest ang baklang parlorista na lagyan ng style ang aking buhok so I said yes without hesitations. May layer na ang buhok ko at V-cut sa likod. Namangha talaga ako kasi nagmukha na akong celebrity. Over na hehe...

"Ang ganda-ganda mo naman. Girl, wala ka bang planong mag-artista or model? Pasok na pasok ka talaga, e," sabi pa ni vaclush after niya akong gupitan.

"Naku naman. Ano'ng laban ko sa beauty nina Anne Curtis at KC Concepcion, 'no?" natatawa kong tanong.

Paminsan-minsan ay napapatingin ako kina nanay at tatay na nakaupo sa isang sofa. Bakas na bakas sa mukha nila ang matinding kasiyahan nang mga sandaling iyon. Proud na proud sila sa 'kin. Dapat lang! Ang ganda kaya ng anak nila!

"Hay naku, girl! Mas maganda ka pa at mas sexy sa mga 'yon, 'no. Saka puro naman freckles ang mga 'yon, e. Tinatakpan lang ng make-up. 'Di tulad mo na ang flawless talaga."

"Ano ba 'yan, 'te! Baka pumutok na atay ko nito ha," natatawa kong sabi. Natawa rin naman sila sa sinabi ko.

"Bongga talaga ang beauty mo, day! Maniwala ka sa 'min. Puwede ka ring sumali sa mga beauty contest kasi ang tangkad-tangkad mo rin, e," sabi naman ng isang bakla na nakuha pang purihin ako kahit may ginugupitang matandang babae.

Ngumiti na lamang ako sa kanila at nagpasalamat.

Pagkatapos naming lumabas sa parlor na iyon ay dumiretso pa kami sa isang restaurant. Nagtanghalian kami doon. Nakapaskil sa mga mukha namin ang labis na kaligayahan. Nang mga sandaling iyon ay hindi ko man lamang naisip pa sina Ejie at Roel. I focused on my parents. Definitely they are the greatest parents in the whole wide world. Super love na love ko talaga sila.

That night ay halos 'di ako nakatulog sa sobrang excitement para sa pasukan. Kinuha ko ang aking cellphone sa bag at binuksan ang facebook. Over, ang daming notifications. Pagbukas ko, I never thought umabot na pala sa two hundred ang likes ng last picture na pinost ko. Marami rin ang nag-comment. Hindi kasi ako masyadong mahilig mag-facebook, e. Pero dahil maganda na ako no'n, kaya ko ng makipagsabayan sa members ng selfie nation. Grabe, ang dami na ng nakapansin sa 'kin. Iba pala talaga ang nagagawa ng kagandahan. Hindi ko na binasa pa ang mga comment. Dumiretso ako sa messages. Maraming message pero kay Ejie lang ang binuksan ko.

"Baby ko, nagseselos ako. Ang daming mga lalaking nagko-comment sa picture mo. 'Yon ka na ngayon? Saka wala talagang filter? Ang ganda-ganda mo na baka makalimutan mo na ako dahil dadami na ang admirers mo niyan."

Natawa ako sa message niya. Nagsimula akong mag-type sa keypad.

"Haha h'wag kang mag-alala, baby ko. Ikaw lang ang nasa puso ko, 'no," I replied. Kumabog naman agad ang puso ko. Nakaramdan ako ng pagka-guilty.

Hindi online si Ejie kaya sinara ko na lamang ang facebook. 'Di rin naman siya magre-reply.

Naisipan kong tawagan na lang siya. Pero out of coverage ang kanyang cellphone. Naisip kong baka nasa byahe pa. Nag-text kasi siyang nang gabi ring iyon ang flight nila pabalik sa Makati.

Naligo na lamang ako. After I took a bath ay ginawa ko na ang aking beauty routine. Naglagay ako ng facial cleanser sa mukha at leeg. Pagkatapos ay moisturizing cream naman. Naglagay rin ako ng lotion sa buong katawan. Gano'n na ako ka-vain. Ayoko ng muling pabayaan pa ang aking sarili. Gusto kong panatilihin ang kagandahang tinatamasa ko noon.

Nang sumunod na araw, alas singko pa lamang ay nagising na ako. Gising na rin pala sina nanay at tatay. Naghahanda na ng almusal si nanay at si tatay naman ay kasalukuyang naliligo. Umupo muna ako.

"Uminom ka muna ng gatas, 'nak," sabi ni nanay.

"Ano 'yang niluluto mo, nay? Ang bango, a," sabi ko. Grabe, nakakagutom talaga ang niluluto ni nanay.

"Kalderetang baka, 'nak," tugon ni nanay na medyo pinagpapawisan na.

"Wow... ang sarap niyan, nay," bulalas ko.

"Oo naman, 'no. Ako pa ba?" pagmamalaki ni nanay.

Tumayo na ako at nagtimpla ng gatas. Naghintay ako sa wala hehe akala ko ipagtitimpla ako ni nanay pero busy talaga siya sa niluluto.

Ilang sandali ay lumabas na si tatay sa banyo kaya sumunod naman agad ako. Tumae muna ako bago naligo. Daily routine ko talaga 'yon. Pati sa pagligo ay naging maarte na rin ako. Ang tagal-tagal ko nang matapos. Dalawang beses na kasi ako kung magsabon at pinapatagal ko pa ng ten minutes ang sabon bago banlawan.

Naglagay na rin ako ng conditioner sa buhok. Kailangan daw 'yon sabi ng bakla sa parlor. Sabi pa nga niya h'wag daw muna basain ang buhok ko ng three days. Duh... ayoko namang pumasok sa school na amoy medisina. Saka may classmate akong nagpa-rebond at binasa niya naman agad ang kanyang buhok pero wala namang nangyari na masama. Maganda pa rin naman ang resulta. 


-----------

To be continued...

Quote of the day! Read Here.

Wednesday, June 15, 2016

Last Trip To Heaven (M2M) - Chapter 17


Chapter 17 - Ang Panalangin

AGAD na ngumiti si tito Roberto nang makita ako. Shit! Ang bait din talaga niya sa akin. Panatag na talaga ang kalooban ko at hindi na inisip ang karumal-dumal na ginawa sa akin ni tita Mercy. Parehong nasa mid-forties na sina tita at tito. Manang-mana si Carlo kay tito Roberto at si Ariel naman ay kay tita Mercy.

Nagtimpla ng kape si tito Roberto at umupo na rin sa mesa kaharap ko. Sumabay ito sa usapan namin ni tita.

"Wala bang hung-over, Dinney?" tanong ni tito sa akin.

Napatitig ako kay tito. Shit! Ang pogi pa rin. "Wala naman, tito," nakangiti kong sagot.

"Mukhang sanay ka na sa inoman a."

"Medyo po, tito," tipid kong tugon. Hindi ko na talaga makontrol pa ang aking mga mata. Namamagneto talaga ako kay tito.

Napatingin ako kay tita Mercy. Abala pa rin ito sa niluluto.

"Buti ka pa, 'yang dalawa kong binata, lakas maka-hung over e."

Ngumiti lang ako sa kanya at ngumiti rin siya sa akin. Nakakabighani talaga si tito. Lalaking-lalaki talaga ang aura niya.

"Bakit 'di pa gising si Carlo? 'Di ba may duty pa siya ngayon?" mayamaya ay tanong ko sa kanilang dalawa.

"Duty? Wala naman siyang trabaho sa ngayon. Pero sinabihan ko na 'yang mag-apply na para hindi puro lakwatsa lang ang gagawin." Si tito Roberto ang sumagot.

Napanganga ako sa narinig. Noon ko naalalang wala naman talagang trabaho si Carlo. 'Di ba nga ako ang pinapunta niya rito sa ormoc dahil wala siya kahit pamasahe papunta sa amin? Bakit ba noon ko lang naalala? Pero bakit nagsinungaling siya? Kailangan pa ba talaga iyon? Kung wala siya sa mood uminom, sana sinabi niya ng maayos sa akin. Tanga rin ako kasi naniwala agad. Na-over yata ako sa excitement.

Napatango-tango na lamang ako sa sinabi ni tito. May kung anong sakit akong naramdaman sa dibdib noon. Unfair naman talaga 'di ba? Si Carlo ang pinunta ko roon pero ang mga kaibigan niya ang mas naka-jam ko.

Pero may bigla akong naisip. I should not hate Carlo for telling a lie. Bagkus, dapat pa nga akong magpasalamat dahil kung hindi siya umalis, hindi ko natikman si Darel at hindi rin nasalsal ang dalawa pa sa mga kaibigan niya 'di ba?

Pero masakit pa rin talaga isipin e. Ano pa kaya ang mga hindi ko alam? Ano pa kaya ang mga kasinungalingan ni Carlo? Shit!

Ilang sandali lang ay nagpaalam saglit si tito at sinabing kukuha ng tuwalya dahil maliligo na raw. Alas nuwebe kasi ang duty nito sa trabaho.

Tumango lamang ako sa kanya. Pagtayo niya, napalunok talaga ako ng laway. Mas malapitan ko na kasing nakita ang napakalaking bukol niya sa harapan. Alam kong morning hardness 'yon. Taglibog din yata si tito a. Gusto ko pa sanang sundan siya ng tingin pero baka makahalata si tita.

"Dinney, kalimutan mo 'yong kanina ha. Trip lang 'yon," sabi ni tita na nakangiti pa.

Napangiti ako sa kanya. "Okay po, tita."

"Nag-enjoy ka ba naman?"

Shit! May gana pa siyang magtanong e halos ikamatay ko na nga ang nangyaring iyon.

Ngumiti lamang ako kay tita. Ayoko na siyang sagutin pa.

Nang bumalik si tito Roberto ay nakatapis na lamang siya ng tuwalya. Putang ina! Ang balbon rin ng katawan ng Papa ni Carlo at mukhang ang sarap-sarap pa rin. Napaka-macho niya talaga. OMG! Nakakapanglaway talaga siya.

Shit! Nag-init akong muli. Gusto kong matikman ang papa ni Carlo. Ewan kung napansin niyang ang lagkit na ng titig ko sa kanya lalo na sa kanyang katawan. Napakabalbon ng dibdib pababa sa karog at gusto kong makita kung gaano kakapal ang kagubatan ni tito.

"Dinney, bibili lang ako saglit ng asin at bitsin ha. Naubos na pala. Dito ka lang ha, huwag kang umuwi. Sabayan mo kaming mag-breakfast," paalam ni tita Mercy.

"Ako na lang po ang bibili, tita," presenta ko.

Hindi pa rin ako mapakali dahil sa papa ni Carlo. Nakatapis lang ng tuwalya sa harap ko ang napakasarap na nilalang na 'to. Parang matutuyuan na ako ng laway sa kakalunok at parang sasabog na ako sa sobrang init ng katawan.

Umupo ulit si tito at itinuloy ang pag-inom sa kape. Hindi ko napansing may dala na pala siyang dyaryo. Nagbabasa na nga siya.

"Ay... naku! Nakakahiya naman sa 'yo. Bisita ka namin dito okay. At saka para makapag-exercise na rin ako 'di ba?" sabi ni tita Mercy.

Ang bait talaga ni tita Mercy wala akong masabi.

"Ikaw po ang bahala, tita," nakangiti kong sabi.

Umalis din agad si tita Mercy. Shit! Init na init na talaga ako. Paano ko ba makukuha ang papa ni Carlo? I wanted to taste him.

Shit! Gusto kong tumikim ng kwarenta, gusto kong malaman kung sino ang mas masarap sa kanilang tatlo nina Carlo at Ariel. Ayokong isama si tita Mercy sa choices kasi you know na, hindi talaga ako nasarapan.

Seryoso lang si titong nagbabasa ng dyaryo. Paano ko ba siya kakausapin? Paano ba ako gagawa ng move?

Inilagay ni tito sa mesa ang hawak na dyaryo kapagkuwa'y tumayo. Nag-unat-unat siya. Shit! How I wish I could smell his super hairy armpits. Ang kapal talaga. Napatingin ako sa kanyang katawan hanggang natuon ang pansin ko sa kanyang napakalaking bukol sa harapan. Hindi ako maaaring magkamali, buhay na buhay nga ang laman sa loob niyon.

Dahil sa matinding kalibogan ay napadasal tuloy ako sa isip ng hindi oras.

My God! Minsan lang po ako humiling sa 'yo 'di ba? Alam mo 'yon. At ang hihilingin ko sa 'yo ngayon ay alam kong hindi maganda. Pero Panginoon ko, please ngayon lang. Pagbigyan mo ang kahilingan ko. Gusto kong matikman ang papa ni Carlo. Please... my saviour! I'm begging you!

"Bakla ka ba?" untag ni tito sa akin.

Shit! Hindi ko namalayang habang nagdadasal ako ay nasa bukol niya sa harap ang aking mga mata.

"Ba-bakit po?" nauutal kong tanong.

"Kanina ka pa nakatitig dito e." Sabay dakot ng harapan niya.

"Sorry po..." nahihiya kong hingi ng paumanhin. Napayuko pa ako at hindi alam kung paano siya haharapin.

Kinabahan ako ng husto at tila sasabog na talaga ang aking puso no'n.

"Bakla ka ba?" tanong niya ulit na nasa harapan ko na. Napatingin ako sa kanya. Grabe ang laki talaga ng bukol at parang gusto ng kumawala ang kanyang tinatagong laman.

Tumango na lamang ako at muling napayuko. Hiyang-hiya talaga ang tita ninyo.

Biglang nahulog ang tuwalya sa sahig kaya parang lumukso ang puso ko. Kapag nag-angat ako ng ulo alam kong nakatutok na sa akin ang kargada ni tito.

"Buti naman. Magaling ka bang chumupa? Hindi kasi ako chinuchupa ng asawa ko e. Namiss ko na ang magpachupa. Huli akong chinupa, twenty-two pa ako noon, e forty-three na ako ngayon," seryosong sabi ni tito.

Napalunok na naman ako ng laway. Ang tindi ni tita Mercy. Kung machupa ang pagkabakla ko wagas pero sa sariling asawa hindi pala kayang gawin. Siguro nga mahilig sa preskong laman si titang malibog.

Pag-angat ko ng aking ulo, shit! Nakatutok nga ang napakalaking kargada ng papa ni Carlo sa akin. Doble ang taba at haba niyon sa kargada ng mga anak niya. Tantiya ko ay nasa ten inchess na yata. Napakahaba talaga. Ang lago nga rin ng kanyang kagubatan. Nanginig ako na ani mo'y nasa loob ng freezer.

"Tito..." Paninigurado ko lang 'yon.

"Sige na, chupain mo na ako. Bilisan mo lang..." Nasa tonong nakikiusap na siya. Labas na labas ang mga ugat sa kanyang kargada. Shit! Napakakinis pa at mamula-mula lalo na ang ulo. Naalala ko tuloy ang nakikita sa mga porn movies. Ganoon talaga kalaki ang kay tito gaya ng sa mga amerikano. The question is: Kakayanin ko kaya 'to?

"Tito, baka mahuli tayo rito," sabi ko na gustong-gusto ng hawakan ang tumatango-tangong kargada niya.

"Hindi 'yan, 'di pa gigising ang mga anak ko at 'di pa babalik agad ang asawa ko, makikipagchismisan pa 'yon..." paninigurado ni tito Roberto.

Napabuntong-hininga ako. Ano pa nga ba ang magagawa ko? E 'di ba ito ang panalangin ko? Shit! Lupit ni God! Close kami! Answered prayer agad-agad hehe...

----

Itutuloy pa...


Quote of the day! Read Here.

Thank you! :)