Tuesday, May 31, 2016

Daniel (M2M) - Prologue

 Daniel - Prologue
 
MAY ISANG batang lalaki na nasa diyes anyos ang edad. Hubo't hubad siyang nakahiga sa kama. Nanginginig siya hindi dahil sa kahubaran kundi dahil sa takot sa pinsang bakla na nasa kanyang kandungan.

Tumutulo ang kanyang mga luha, pawisan at halatang hindi sang-ayon sa ginagawa ng bakla. Pero iba ang sinasabi ng naghuhumindig niyang laman na bagama't hindi pa tuli ay maligayang-maligaya pa rin ang bakla sa pagsamba sa kanya. Hindi rin kalakihan pero sapat na para sa isang uhaw na nilalang ang matikman siya.

Patuloy ang kanyang pinsang bakla sa paggamit sa napakatigas at napakamura niyang laman.

"Ang sarap mo talaga," anang pinsan niyang bakla.

Hikbi lamang ang kanyang isinukli rito. Pero hindi man niya aminin sa sarili ay nakakaramdam na rin siya ng sarap sa ginagawa nito.

"Putang ina, ano'ng ginagawa mo sa anak ko?"

Nagulat siya pati ang kanyang pinsang bakla sa biglaang pagpasok ng kanyang ama sa kwarto. Galit nitong sinugod ang kanyang pinsang bakla at pinagsusuntok.

"Tay!" umiiyak niyang sigaw.

Kitang-kita niya kung paano binugbog ng kanyang ama ang walang kalaban-labang bakla.

"Akin lang ang katas mo, Daniel! Akin lang! Hindi ako makakapayag na may ibang bakla na makakatikim ng katas mo!" paulit-ulit na sigaw ng kanyang pinsang bakla.


-----

Itutuloy...

Daniel (M2M) - Introduction

Tags


Tuklasin ang bumabalot na misteryo sa mundo ng isang biktima ng child molestation at kung paano iyon nakaapekto sa kanyang pagkatao.
 

Kilalanin ninyo si Daniel...
 

WARNING: This is a boyxboy story, if you can't relate to this kind of story then don't read this one. There are some romantic and some very hot and heavy scenes. Make sure you follow me so you could read the hidden or private chapters. Just sayin' and enjoy reading!

Sunday, May 15, 2016

The Long Hair - Chapter 12

  
Chapter 12 - Thinking Out Loud

"BAKIT hindi ka pumunta sa school, Maria Isla? Nag-alala ako sa 'yo kaya pumunta na ako rito sa inyo. Siyanga pala umalis saglit si nanay mo, may pupuntahan daw," sabi ni Ejie.

Hindi ko alam kung bakit pero bigla akong lumapit sa kanya at niyakap siya nang mahigpit. As in napakahigpit at saka ako umiyak na parang baby girl. Pabebe.

"Shhhh... are you okay?" tanong ni Ejie. Puno ng pag-aalala sa kanyang boses. Gumaan ang dibdib ko lalo nang hinagod-hagod niya ang aking likuran.

Hindi ako nakapagsalita. Umiyak lang ako nang umiyak. Patuloy rin si Ejie sa pang-aalo sa 'kin. "I'm always here for you. Ano ba'ng problema mo, Maria Isla?"

Pero hindi ko siya sinagot. Nahihiya akong sabihin sa kanya ang tungkol kay Roel. Paano ko nga ba sasabihin sa kanya ang tungkol do'n?

Biglang kumalam ng matindi ang tiyan ko.

"Nagugutom ka na yata. Hindi ka pa ba kumakain?" tanong ni Ejie.

Kumalas ako mula sa mahigpit na pagkakayakap sa kanya. Napangiti na ako, nahawa ako sa napaka-sweet na ngiti ni Ejie.

Pinahid niya ng dalawang kamay ang mga pisngi kong basa sa luha. Malaya niyang nahawakan ang pimples ko pero kahit kaunting kahihiyan ay wala akong naramdaman. Panatag kasi ang kalooban kong walang judgement na maririnig mula kay Ejie. Alam kong tanggap niya kung ano man ako. Alam ko ring gusto niyang magpakatotoo ako palagi sa sarili.

Pero bakit gano'n? Iba pa rin talaga ang nararamdaman ko kapag si Roel ang kasama. Isn't it unfair? Ang gulo! Ang gulo-gulo talaga ng pusong ito!

"Kagabi pa nga ako hindi kumakain, e," tugon ko sa kanya.

"Kinaya mo 'yon?" Ejie looked at me in shock.

Ngumiti lang ako sa kanya. "Wala akong gana, e." 

"Gano'n? Kumain ka na kaya. Saka alam kong may problema ka pero ayaw mo lang sabihin sa 'kin kaya may utang ka pa. Sa ngayon kumain ka muna." 

Natawa ako. Ang sarap talaga sa feeling na may isang taong alam mong totoong concern sa 'yo.

"Okay po," I said with a smile.

I stood up and walked over to the kitchen. Buti na lamang at may pagkain na iniwan si nanay Celia. Nakakahiya na kay Ejie pero hindi ko na rin siya pinigilan nang kumuha ng plato, kutsara at tinidor sa lalagyan. Pagkatapos ay siya na rin ang naglagay ng kanin sa plato.

"Umupo ka na kaya," he told me.

Umupo na rin ako. "Akin na," sabi ko na ang tinutukoy ay ang platong may lamang kanin na hawak-hawak niya pa rin.

"Umupo ka lang diyan sabi."

Akala ko naman kung ano ang gagawin ni Ejie. Susubuan niya pala ako.

"Uy... Ejie, sobra-sobra na 'to, akin na 'yan," nahihiya kong sabi.

"Asus, sige na please..." giit niya.

Wala akong nagawa kundi ang sumunod na lamang sa kanyang kagustuhan. Busog na busog ako kasi hindi talaga siya pumayag na hindi ko ubusin ang laman ng rice cooker at pati ulam.

Pagkatapos kumain ay pumunta na kami sa sala. Nag-suggest siyang mag-videoke kami kaya umuo naman agad ako. Namimiss ko na kasi ang pagkanta ni Ejie. Maraming beses na kaming nag-videoke. Mahilig talaga siyang kumanta. Kung anu-ano ang ni-request ko tapos kinakanta naman niya. Hanggang sa naubusan na ako ng ire-request kaya siya na mismo ang pumili. Kinilig ako nang kinanta niya ang favorite song ko, Thinking Out Loud by Ed Sheeran.

So honey now
Take me into your loving arms
Kiss me under the light of a thousand stars
Place your head on my beating heart
I'm thinking out loud
Maybe we found love right where we are…

Habang kinakanta ni Ejie iyon ay panay naman ang tingin niya sa 'kin. Ang sweet niya talaga. Pero bakit gano'n? May bahagi ng puso kong nangangarap na sana si Roel ang kumakanta para sa 'kin? Ang sarap talagang iuntog ng ulo ko sa pader nang mga sandaling iyon.

Nagluto ako ng kropeks nang magsawa kami sa kakakanta. Well, actually, si Ejie lang naman talaga ang kumakanta, sumasabay lang ako sa kanya. Marunong din naman akong kumanta pero mas gusto ko lang talagang pakinggan si Ejie.

"Patay ako nito kay Ma'am Valenzona sa lunes," I said.

"H'wag kang mag-alala kasi hindi lang ikaw. Kayong dalawa ni Roel," nakangiting sabi ni Ejie.

Hindi rin pala um-attend si Roel. Ano kaya ang nangyari do'n?

"Buti na lang at marami naman palang binigyan si Mam ng punishment. Marami kaming naglinis kanina. Mga taga-ibang section," natatawa niyang kwento.

I sighed. So makakasama ko pa pala ulit si Roel sa punishment na ibibigay ni Ma'am sa amin.

"Hoy, 'di ka na umimik diyan. Hindi ka pa ba okay?" untag ni Ejie.

Napatingin ako sa kanya. Hindi ko alam kong pinilit ko lang ba iyon, basta ngumiti ako sa kanya.

"It's really getting hot in here, right?" mayamaya ay tanong ni Ejie.

"Naiinitan ka pa rin? Full na nga ang electric fan, e," sabi ko naman.

He grinned. "Okay lang ba sa 'yo, Maria Isla, na mag-bold ako rito?" he asked, tapos natawa siya.

"Gano'n? Ikaw bahala," sabi ko naman na parang na-excite hehe...

"Ang init kasi talaga, e."

Bigla ngang hinubad ni Ejie ang suot niyang asul na T-shirt. Ang puti at ang kinis-kinis niya. Ang bango-bango niya talagang pagmasdan. Katamtaman lang ang pangangatawan at hindi mamasel. 

Hindi ko naman first time na makita siyang nakahubad pero sadyang noon lang talaga ako nagkamalisya o mas tamang sabihin na noon lamang ako naging aware na may naidudulot palang kakaibang pakiramdam kapag nakakita tayo ng nakahubad. Part of growing up, 'ika nga, which is normal lang naman 'di ba?

Lihim kung naikompara ang katawan ni Ejie kay Roel. Parang gusto ko na namang sampalin ang sarili nang maisip kong mas masarap titigan si Roel kaysa kay Ejie kapag walang damit.

Biglang pumasok sa aking isipan ang nakita ko kay Roel. 'Yong nasa gitna ng mga hita nito. Napatingin ako sa bahaging iyon ni Ejie.

"Uy... Maria Isla, ano'ng tinitingnan mo rito ha?" He smiled awkwardly at tinakpan ng mga kamay ang harapan.

Pakiramdam ko'y nag-blush ako nang mga sandaling iyon. Huling-huli niya kasi ako, e.
"Huh? Ano'ng tinitingnan ko wala naman?" nagmaang-maangan kong tanong sa kanya.
"Kunwari ka pa," natatawa niyang sabi, "joke lang ha."

Sumabay na rin ako ng tawa kay Ejie. Nagtawanan kami at muli akong sumaya. Superhero ko talaga siya. Lihim akong nagpasalamat sa Panginoon at binigyan niya ako ng kaibigang kagaya ni Ejie.

Kaya dapat ay matutunan kong itigil na ang kahibangan kay Roel. Alam kong hindi mahirap gawin 'yon, tiwala lang, Maria Isla!
--------
Itutuloy..
Quote of the day! Read Here.

Last Trip To Heaven - Chapter 8


Chapter 8 - Ang Manananggal

Author's Note:

Warning guys, read at your own risk. Ang kabanatang ito ay naglalaman ng droga at kalaswaan. Kung hindi ka komportable sa mga ganitong kwento, pakiusap huwag ng ituloy ang pagbabasa. Deal?

-------

UMALIS si Mario sa tabi ko at substitution rep naman agad si Darel. Hinihitit ko na no'n ang mariwana at aliw na aliw naman ako.

"Dinney, wala ka bang plano na tumikim ng ibang flavor?" tanong ni Darel sa akin na agad namang sinundan ng malutong na halakhak ng lahat.

Alam ko naman ang ibig sabihin ni Darel pero pa as if pa akong inosente hehe...

"Huh? Ano'ng ibig mong sabihin?" I asked him.

"I mean, ayaw mo bang tikman ito?" tanong niya, sabay dakot sa harap ng suot na basketball shorts.

Nagtawanan lang silang lahat. Ako naman ay parang 'di na alam kung paano magrereak nang mga sandaling iyon.

"Hoy, Darel! Kay Carlo na si Dinney. H'wag mong aswangin si pare," natatawang sabi ng isa. I forgot his name na e basta hot din hehe...

Tumawa lang si Darel sabay titig sa 'kin at kumindat. Kinagat din nito ang ibabang labi.

Tssss... super naguluhan ako nang mga sandaling iyon. Bakla lang kaya ako! If possible nga, gusto nating tikman ang lahat ng gwapo sa mundo 'di ba?

Pero ayoko namang gumawa ng isang bagay na alam kong hindi magugustuhan ni Carlo lalo na at sa kaibigan pa niya.

Ngumiti na lang ako kay Darel at 'di na sumagot pa. Ang tagal naman kasi ni Carlo bumalik at medyo inis na ako. Hindi na ako nakatiis kaya nag-text na ako sa kanya.

"Carlo, where na you?" text ko.

Buti naman at nag-reply siya agad.

"Pasensya na, Dinney. May work pa ako bukas e. Ayoko ng uminom. Sabihin mo na lang sa kanila. Antayin kita rito sa bahay."

"Gano'n? Kung 'di ka na babalik dito, buti pang pumasok na rin ako diyan, Carlo."

Nalungkot akong bigla. Hindi ko pa naman kasi masyadong close ang barkada niya e tapos basta-basta na lang ako iniwan.

"Sus... mababait naman ang mga 'yan, Dinney. Sakyan mo lang sila para mag-enjoy ka. Sayang ang ginastos mo."

Napabuntong-hininga ako. May magagawa pa ba ako kung ayaw na talaga niya? Saka may valid reason naman siya 'di ba?

"Okay, Carlo, pero 'pag 'di ko na kaya rito, papasok na ako diyan ha. Asan ka ba?"

"Nasa sala lang ako. Nanonood ng TV. Pasensya ka na ulit ha, kasi 'pag nandiyan pa ako pipilitin ako ng mga 'yan uminom."

Gusto ko sanang itanong kung tulog na ba si Ariel pero nagdalawang-isip ako. Baka isipin pa niyang interesado ako sa kapatid niya 'di ba?

So ayun, nag-reply naman ako ng, "Okay."

"Oh... asan na ang prince charming mo?" Darel asked.

"Sabi niya, ayaw na niyang uminom e. May trabaho pa raw siya bukas," sagot ko naman.

Nagtawanan silang bigla. Hindi ko talaga maintindihan kung bakit. Gusto ko silang tanungin pero nanahimik na lamang ako. Bakit nga kaya? Tsss...

Tumayo saglit si Darel at umihi sa may kanal. Dinig na dinig ko ang pag-ihi niya. Ewan ko ba, that time ay parang nakaramdam ako ng kunting init sa katawan. Gusto kong makita ang bahaging nilalabasan ng kanyang ihi. Shit! I need to control myself. Kaibigan siya ni Carlo.

Pagkatapos umihi ay tumabi ulit sa 'kin si Darel at umakbay. "Okay lang?" tanong niya na naintindihan ko naman agad ang ibig niyang sabihin. Shit! Ang sarap ng feeling ko no'n habang nakaakbay siya sa 'kin.

Nginitian ko lamang siya. Ibinigay ng tanggiro sa 'kin ang baso. Nakalimutan ko ang pangalan e basta hot din hehe. Tinanggap ko naman ang baso at ininom ang tagay.

"Ang bango mo naman," sabi ni Darel na nasa may leeg ko ang mukha kaya medyo napaigtad ako sa init ng kanyang hininga.

"Salamat," tipid kong sagot sa kanya. Naiinitan na talaga ako no'n sobra. Libog na nga siguro iyon hehehe...

Ilang sandali lang ay dumating na ang dalawang bumili ng shabu.

Kinabahan naman ako baka gaya ng pagmamariwana ay dito lang din namin sa may waiting shed tirahin ang bato.

"Salitan tayo ha, tatlohan lang, doon tayo sa kubo ng lola ko sa likod, tulog na 'yon ngayon," suggest ng isa.

Nakahinga naman ako ng maluwag sa sinabi nito.

Ayun, nauna kami ni Mario at 'yong isa na magiging driver daw, I forgot his name talaga hehe...

Nasa tabi ng waiting shed ang bahay ng lola nito. Inakbayan pa ako ni Mario at hinalikan sa leeg habang naglalakad kami papunta sa kubo. Tumawa lang ako sa kanyang ginawa. Grabe talaga, as in sweetness overload.

Nang nasa loob na kami ng kubo ay naghubad ng damit si Mario at ang isa pa. Shit! Ang gaganda ng mga katawan nila.

Lord, bakit mo ba ako binibigyan ng maraming temptations tonight?

Nag-umpisa na nga kami. Nakaupo kami sa sahig at nasa likod ko pa si Mario. Grabe ang init ng katawan niya.

Hanggang sa naubos na namin ang shabu. Grabe, high na high ang pakiramdam ko talaga.

"Dinney," tawag ng isa sa akin.

Pagtingin ko rito ay napanganga talaga ako. Inilabas kasi nito ang napakalaki at napakatigas nitong pagkalalaki.

"Gusto mong tikman?" nakangising tanong nito sa akin.

Kinabahan ako ng husto at hindi alam ang isasagot. Basta isa lang ang masasabi ko, ang sarap ng kargada nitong pagmasdan. Ang kinis at makapal din ang maitim na kagubatan.

Samantalang si Mario naman ay inilabas na rin ang pagkalalaki at ramdam na ramdam ko ang katigasan niya sa aking likod.

My, God! Ano'ng gagawin ko?

"Sige na, Dinney, once in a blue moon ka lang nandito e, gusto lang kitang pagbigyan," anitong inumpisahan na ang pagsalsal.

Si Mario naman ay niyakap ako at pinaghahalikan sa batok. Putang ina ang sarap na talaga ng pakiramdam ko no'n. Gulong-gulo ang utak ko. Paano si Carlo?

"Guys, kaibigan niyo si Carlo, baka kung ano ang isipin niya sa 'kin," nauutal kong sabi.

"Dinney, hindi naman niya malalaman," sabi ni Mario na patuloy akong hinahalikan sa batok.

Bigla niyang hinawakan ang kamay ko at pinahawak sa kanyang napakatigas na kargada.

Shit! Ang laki. Mas lalo akong kinabahan. Lumapit ang isa sa kinaroroonan namin at umupo sa harap ko. Hinawakan naman ang kaliwa kong kamay at pinahawak sa kargada nito.

Oh my, God! Please guide me!

Hindi na talaga ako halos makahinga no'n sa sobrang kaba.

"Dinney, salsalin mo lang ako okay na," pakiusap nito. "Libog na libog lang talaga ako ngayon." Humiga siya at inunan ang mga kamay. Ang sarap niyang pagmasdan.

Tumayo si Mario at umupo sa harapan ko. "Salsalin mo rin ako, Dinney. Mas masarap sana magpa-chupa pero alam kong si Carlo lang ang gusto mong chupain, okay na sa akin ang salsal lang," nakikiusap rin niyang sabi kapagkuwa'y nahiga at magkatabi na sila ng isa.

Putang ina! Dalawang masasarap na lalaki ang nasa harap ko pero hindi talaga mawala sa aking isipan si Carlo. Ayokong lokohin siya kahit pa alam kong hindi naman kami.

Pero kawawa naman ang dalawang ito kung hindi ko pagbigyan kahit salsalin ko lang ang kargada nila 'di ba?

Pumikit ako. Bahala na! Sasalsalin ko lang naman sila e. Okay lang siguro 'yon. Importante hindi ko naman sila chuchupain.

Dinuraan ko ang dalawa kong kamay kapagkuwa'y hinawakan ko na ang naglalakihan at nagtitigasan nilang mga kargada.

Agad silang napaungol. Inumpisahan ko na nga silang salsalin.

Kinakabahan ako kasi medyo malakas na ang mga ungol nila. Hinigpitan ko ng husto ang pagkakahawak at sinalsal ng napakabilis.

"Ahhhh.." sabay nilang ungol.

Ang sarap nilang pagmasdan. Pailing-iling ang kanilang mga ulo at kitang-kita sa mukha na labis silang nasasarapan. Gustong-gusto ko na talaga silang chupain no'n pero hindi ko talaga makaya dahil kay Carlo.

Alam kong mas lalo silang nasasarapan dahil sa laway ko na nagpapadulas sa ginagawa kong pagsalsal sa kanila.

Napuno na ng mga ungol at halinghing nila ang buong kubo at kung wala na silang pakialam kung may makarinig man ay gano'n na rin ako nang mga sandaling iyon.

Pareho na nilang nababanggit ang pangalan ko sa matinding sarap. Lalo na ring lumaki at tumigas ang kanilang mga kargada. Palatandaan na malapit na sila. Gusto ko talagang sabay silang labasan.

Itinigil ko muna saglit ang pagtaas-baba ng mga kamay at pinagduduraan ang kanilang mga kargada. Mas lalo iyong dumulas.

Sobrang bilis na ng ginagawa kong pagbayo sa mga kargada nila.

"Malapit na ako, Dinney..." ungol ni Mario.

"Malapit na rin ako..." ungol naman ng isa pa.

Ilang taas-baba pa ay parang fountain na pumulandit ang kanilang mga katas. Mas nauna lamang ng ilang sigundo si Mario.

Grabe ang daming katas. Napapalunok na lang ako ng laway. Gusto kong tikman pero hindi ko talaga kaya.

Hindi ko pa rin tinigilan sa pagsalsal ang dalawa hanggang sa pareho na silang nagreklamo na tama na raw.

Nagtawanan silang dalawa. Dahil siguro sa epekto ng shabu ay napatawa na rin ako. Kakaibang trip nga naman iyon.

Nanlalata lamang silang nakahiga pa. Habol pa nila ang kanilang mga hininga. Talagang naging biktima sila ng manananggal. Manananggal ng lakas hehe...

Ilang sandali ay nag-ayos na sila ng mga sarili. Lumabas na kami sa kubo at dumiretso kami sa may gripo para makapaghugas ako ng kamay. Amoy chlorox talaga.

----

To be continued...

Quote of the day! Read Here.

The Long Hair - Chapter 13


Chapter 13 - The Luckiest  


-----

ALAS SINGKO na ng hapon nagpaalam si Ejie na umuwi. Parang bumalik ang mga pangamba ko sa buhay. May utang pa ako kina nanay at tatay. Kailangan ko pang magpaliwanag sa kanila nang maayos tungkol kay Roel.

Tsk... kung 'di ko nakilala si Roel hindi sana naging komplikado ang buhay ko. But wait... kailangan ko ba talagang pagsisihan na nakilala ko siya? Ay ewan! Basta, ayoko nang makita ang retarded na 'yon!

Kinagabihan, nasa kwarto lamang talaga ako. Takot akong humarap kina nanay at tatay. Biglang kumatok si nanay sa pinto.

"Anak..." malambing niyang tawag sa 'kin.

Biglang tumulo ang aking mga luha. Bumangon ako at umupo. Sumandal ako sa headboard ng kama.

"Maria Isla..." tawag ulit ni nanay.

"Po?" mahina ang boses kong tugon. Nagpahid ako ng mga luha.

"Sabi ni tatay mo, maghanda ka raw. Sa labas tayo kakain. H'wag ka na ngang magmukmok diyan, nak."

Napangiti ako. Hindi na pala sila galit sa 'kin. Mahal na mahal talaga nila ako. Hindi nila ako kayang tiisin. Napahikbi ako. Mas lalo kasi akong naiyak.

"Okay po, nay," sagot ko.

So that's it! Bumalik na sa normal ang family namin. Parang walang nangyari. Nasabi ko na lamang sa aking sarili that I'm the luckiest daughter in the world. Sweldo kasi ni tatay Peps kaya ang lakas ng loob na sa isang medyo may kamahalang restaurant kami nag-dinner. Pero hindi naman ako masyadong nabusog kasi ang kunti lang naman ng kanin tapos ang mahal. Buti pang sa karinderya na lamang kumain.

Pagkatapos naming nag-dinner ay namasyal pa kami sa Mall of Asia. Ang saya-saya talaga, grabe. Kung kalog ako, mas kalog ang parents ko. Saan pa ba ako magmamana 'di ba? Pero siguro mas malala ako kasi pinagsanib-pwersa na ng kakalugan nina nanay at tatay ang napunta sa 'kin, e, hehe...

Pero bigla rin akong nalungkot nang 'di inaasahan. Wrong timing talaga. Alam niyo kung bakit? Well... nakita ko lang naman sina Roel at Selena. Ang sweet-sweet pa nga nila sa isa't isa, e. Alam niyo 'yong HHWW? Holding Hands While Walking 'yon.

Noong nakaraang gabi lang parang pag-aari ko si Roel. Nahalikan ko, nakatabi sa pagtulog at nakita ko pa ang ano nito. Abot-kamay ko lang, pero nang mga sandaling iyon ay parang nasa langit at lupa ang agwat namin sa sobrang layo. Pero siyempre nasa langit ako, 'no? Si Roel ang nasa lupa. Ang kapal naman nito kung hindi.

Tsk... sa tingin niyo ba mahal ko na si Roel? Bakit sobrang affected ako pagdating dito?

"'Di ba boyfriend mo si Roel?" tanong ni nanay. Nakita niya rin pala sina Roel at Selena na nasa isang boutique na no'n.

"Nay, hindi ko po boyfriend si Roel," sagot ko, "asan na si tatay?" Pag-iiba ko ng usapan. Nagpaalam kasi si tatay na magsi-CR kaya naupo muna kami ni nanay sa mga upuan.

"E, bakit babe tawag niya sa 'yo?" maang na tanong ni nanay Celia.

Tsk... bakit ba hindi naging imbestigador si nanay?

Bumuntong-hininga ako. I didn't know what to say. Baka masaktan lang si nanay kapag sinabi ko ang totoo na Bibang naman talaga ang ibig sabihin ni Roel sa 'babe'.

"Endearment lang 'yon ni Roel sa 'kin, nay. Sineryoso niyo pala 'yon?" medyo natawa ko pang sabi. But deep inside my heart, nandoon ang feeling na masakit. But it's really true that not everyone is brave enough to admit that they are in pain, and I'm one of them.

"But you know what, nak? Mas gusto namin ni tatay mo si Ejie. Naiintindihan namin na si Roel talaga ang gusto mo pero..."

"Nay? Bakit mo naman nasabing gusto ko si Roel?" pagputol ko sa iba pa niyang sasabihin.

Napaka-visible ko na pala sa mga mata ni nanay.

Napangiti si nanay Celia. "Basta, nak. Always remember, nandito lang kami ni tatay mo para sa 'yo. Saka bata ka pa. Pag-aaral nga muna ang atupagin mo bago 'yang mga love-love na 'yan," she said.

Napangiti ako sa sinabi niya. "Thank you, nay. Pangako, hinding-hindi ko sisirain ang pagtitiwala ninyo ni tatay sa 'kin."

Madrama ba?

"Hi, tita. Nandito rin pala kayo."

Pareho kaming napaangat ng ulo ni nanay sa nagsalita, si Roel 'yon. Tumambol agad ang puso ko sa kaba nang makita ito.

"Nakita ka na namin kanina pa. Asan na ang chicks mo?" masayang tanong naman ni nanay.

Umupo si Roel sa tabi ko. Bali napapagitnaan na nila ako ni nanay. Shit! Naamoy ko na naman ang bango nito. Parang anytime ay magko-collapse na talaga ako.

"Ewan ko do'n, tita. Biglang nag-walkout, e. Nagalit siguro kasi wala akong nagugustuhan sa mga napipili niyang damit," sagot naman ni Roel na medyo natatawa.

"Girlfriend mo?" tanong ulit ni nanay.

Hindi agad nakasagot si Roel. Lalo tuloy akong kinabahan sa isasagot nito.

"Hmmm... parang gano'n na nga, tita," mayamaya ay tugon ni Roel.

Para akong nauupos na kandila talaga. Kung puwede lang umiyak, umiyak na talaga ako. Napatingin sa 'kin si nanay kaya nagpilit akong ngumiti. Pero ewan ko lang kung kumbinsido ba si nanay sa ngiti na 'yon.

I'm not jealous! Why should I? I'm not in love with this retarded freak!

"Sorry nga pala tita sa nangyari. Nalasing kasi ako, e. Hindi ko na maalalang dinala pala niya ako sa bahay ninyo."

Hindi ko nagawang tingnan si Roel pero alam kong napapatingin din ito sa 'kin. So wala nga itong malay sa mga nangyari nang gabing iyon. Pati 'yong paghalik nito sa 'kin na first kiss ko pa ay parang wala lang.

"Napag-usapan na namin ang tungkol diyan. Wala ng problema doon. Next time lang, Roel, h'wag kang maglasing sa labas kasi hindi mo pa masyadong kilala ang mga tao sa lugar namin."

"Hindi ko na nga alam kung nasaan ang bag ko, tita, e," sabi ni Roel.

"Maria Isla, naiwan ba sa bahay natin ang bag niya?" tanong ni nanay sa 'kin.

"Wala akong nakitang bag," mahina ang boses kong tugon.

"Ayan na sabi ko. Don't worry, I'm gonna tell my husband about this," sabi ni nanay.

Paenglish-english na naman. Naiinis talaga ako sa totoo lang kapag nakakarinig ng nag-e-english e hindi naman foreigner ang kausap.

"Really, tita? Wow... good to hear that. I badly need it back because I have lot of important things there."

Isa pa ang Roel na ito. Mga bwesit! Mga feeler! Sarap pag-untugin ang mga ulo ng dalawa.

Tumayo ako. Hindi ko na kasi ma-take ang sobrang pressure. I need to walk-out.

"Where are you going, Maria Isla?" nanay asked.

Napalingon ako sa kanya. Keber lang ako kay Roel. Ayokong pansinin ang retarded nang mga sandaling iyon. Mixed emotions ako, e. Hindi ko alam kung papaano ito haharapin.

"I'll go to the comfort room, nay. I have too pee. I shall return," I replied. Parang si McArthur lang ang peg.

Nagpunta agad ako sa CR. Pinanindigan ko na lamang ang sinabi kahit sa totoo lang ay 'di naman talaga ako naiihi. Buti naman at walang tao. Kinuha ko ang powder sa shoulder bag. E, kasi naman mukha na akong mayaman. Ang daming langis. Inshort, oily.

Bakit gano'n? Dati naman wala akong pakialam sa hitsura ko, e. Pero nang mga sandaling iyon ay sobrang conscious ko na. Paano kaya mawawala 'tong pimples ko?

Pinagmasdan kong mabuti ang aking sarili sa salamin. Napapailing na lamang ako. Wala talagang pag-asa na may magkakagusto pa sa 'kin. How about Ejie? Tsk... alam kong naaawa lang sa 'kin 'yon. Hindi talaga ako magsasawang sabihin na awa lang ang nararamdaman ni Ejie para sa akin.

May biglang pumasok na isang magandang babae. Ang ganda talaga. Artista ba siya? Pero parang hindi naman. Nanliit tuloy ako. Grabe, ang sexy-sexy rin niya. Ang liit ng beywang.

"Hi..." nakangiting bati ng babae.

Gumaan ang loob ko. Ang bait-bait naman pala niya.

"Hello," nahihiya ko pang sabi.

"What's your name?" tanong niya. Kinuha sa bag ang kanyang face powder at naglagay sa mukha.

"Maria Isla," I muttered.

"Wow! What a unique name. Genius siguro ang parents mo. By the way, I'm Ana Marie."

Grabe, ang bait-bait naman niya. Panay ngiti pa sa 'kin.

"Thank you."

"Nahihiya ka ba sa 'kin?" tanong niya na hinarap ako.

"Medyo," mahina kong sagot.

"Why naman?"

Hindi ko na siya sinagot pa at nginitian na lang.

"You know what, girl? Napaka-angelic ng voice mo. 'Yang mga ganyang boses, dapat 'di mo tinatago. Saka h'wag ka ngang mahiya. You're a pretty girl. So speak up!"

Shit! Pretty raw ako. Pakiramdam ko tuloy ay lumaki na ang aking atay sa mga papuri niya.

"You're kidding me, right?" I asked.

"Oh c'mon! Why should I? Maganda ka naman talaga, e. Pero h'wag kang ma-offend ha, all you need is a little improvement. Kunting confidence at paganda, you'll be an eye-catcher, Maria Isla. Believe me," she said. 


-----

Itutuloy...


Quote of the day! Read Here.

Last Trip To Heaven - Chapter 11


Chapter 11 - Two Rounds Na, Bitin pa?


"KAKATAPOS niyo lang?"

Kinabahan ako sa salubong na tanong na iyon ni Carlo. Gising pala siya. Nakahiga siya sa sofa while holding his phone. 'Di ko alam kung naglalaro siya o nagte-text o baka nanonood ng porn hehe...

Ang sarap-sarap niyang pagmasdan talaga. Kapansin-pansin ang napakalaking bukol sa harap ng kanyang boxer. Nakaunan pa ang kaliwang kamay. Bigla na naman akong nakaramdam ng pag-iinit ng katawan.

Hindi ko alam kung paano siya sasagutin sa kanyang katanungan. Nakatayo lamang ako at pinagmamasdan siya. Ang sakit na ng ibabang labi ko kakakagat.

"Hoy! May tao ba?" nakangiti niyang tanong kaya nawala ang kaba ko.

"Ano nga ulit tanong mo, Carlo?" I asked at umupo sa sofa kung saan siya nakahiga. Inilagay niya ang kanyang dalawang paa sa hita ko kaya ako naman, minasahe agad ang mga daliri sa kanyang paa. Shit! Pati mga daliri niya ang sexy.

"Ilan naubos niyo? Nalasing ka ba?" Carlo asked.

Lumuwag ang aking dibdib. Akala ko kanina kung ano na ang kakatapos lang.

"Dalawang case lang naman. 'Di naman ako masyadong tinamaan," sagot ko sa kanya.

Naglakbay ang kanang kamay ko sa legs niya.

Pinaglaruan ko ng daliri ang mga balahibo niya. Napasinghap siya sa aking ginagawa.

"Sino ka-text mo?" tanong ko habang unti-unting naglakbay na ang kamay ko sa kanyang hita.

"Nanonood lang ako ng porn," natatawa niyang sagot.

"Naghahanda ka?"

"Para sa 'yo," tugon niya sabay kindat sa akin.

Na-touch ako do'n in fairness. Dahan-dahan kong inangat ang kamay ko at umabot na sa punong hita niya. Damang-dama ko na ang kagubatan niya at nasasagi ko na rin ang kanyang mga bola.

Napaungol si Carlo. "Ang sarap," anas niya.

Napatigil ako saglit sa ginawang paghihimas sa may singit niya.

"Oh... bakit ka tumigil?" Napatitig siya sa akin.

"Sure ka na talaga, Carlo?"

"Ano bang klaseng tanong 'yan? Oo naman."

"Okay, kaw bahala." Bigla kong ipinasok ang kamay ko sa loob ng kanyang boxer at hinawakan ko ang bagay na nasa gitna ng kanyang mga hita. Shit! Putang ina ang laki-laki at ang tigas-tigas na ng kargada niya.

"Ang laki naman," komento ko. Sinakal ko na ang bagay na iyon at pinisil-pisil.

"Kaya mo ba 'yang isubo lahat?" Ngumisi siya at kumindat sa akin.

"Try ko lang," tugon ko naman.

Pinaglaruan ko ng mabuti ang mga bagay sa gitna na iyon ng kanyang mga hita. Naroong salsalin ko ang kargada niya pagkatapos ay lalamasin ko naman ang mga bayag at paglalaruan ko naman ang napakakapal niyang kagubatan.

Ramdam na ramdam ko na ang matinding pagkadarang ni Carlo nang mga sandaling iyon. Napapaungol siya ng mahina at napapaliyad minsan sa ginagawa ko. Inilagay na niya sa center table ang cellphone at inunan ang dalawang mga kamay. Nag-concentrate siya sa pagpapaligayang ginagawa ko. Saglit akong tumigil sa aking ginagawa para ibaba ang kanyang boxer hanggang tuhod.

Napasinghap ako ng hangin nang buo ko ng nakikita ang kanyang kayamanan. Nagtakbuhan na naman ang milyon-milyong daga sa aking dibdib. Ang yummy niya talaga.

Muli kong hinawakan ang kargada niya. Pinaglaruan ko ng daliri ang butas sa dulo ng kanyang pagkalalaki na basang-basa at nanlalagkit na sa pre-cum.

"Aahhhh..." ungol ni Carlo sabay liyad.

Mga ilang minuto ring ganoon lang ang ginagawa ko hanggang sa mahigpit ko ng sinakal ang kargada niya. Mabilis kong sinalsal iyon. Ungol ng ungol si Carlo. Ang sarap niyang pagmasdan talaga. Pikit na pikit ang kanyang mga mata. Kagat-kagat niya ang ibabang labi. Liyad siya nang liyad at pailing-iling ang ulo.

Pumipintig na ang kanyang kargada na mas lalong tumigas at lumaki pa. Binilisan ko pa ng husto hanggang sa naghabol na ng hininga si Carlo.

"Shit! Dinney, lalabasan na ako..." paungol niyang sabi.

Wala na kaming pakialam no'n kung mahuli man kami. Ang importante ay pareho kaming nasarapan sa aming ginagawa.

Ilang taas-baba ko pa ng kamay ay pumulandit ang napakaraming katas ni Carlo. Grabe, bigla rin akong nilabasan. Hindi ko na nabilang kung ilang beses pumulandit ang katas ni Carlo pati ang sa akin. Marahil, bobo ako sa math.

"Dinney, ang sarap... heaven!" naghahabol-hininga na sabi ni Carlo.

Nahiya akong sabihin sa kanya na pati ako ay nilabasan din at heaven din talaga.

Pero hindi ako kuntento sa ganoon lang. Gusto ko siyang tikman. Gusto ko siyang dilaan sa buong katawan lalo na ang kargada niya.

"Carlo, baka makita tayo rito," mayamaya ay sabi ko.

"Oo nga pala. Sa kwarto tayo," sabi niyang tumayo at hinila ako paakyat sa hagdan.

Pagkapasok namin sa kwarto ay agad niya akong niyakap ng mahigpit. Hinalikan niya ako sa leeg. Napasinghap ako sa kakaibang sensasyon. Umangat ang labi niya papunta sa kaliwa kong tenga. Sobrang nakakakiliti talaga. Pagkatapos ay nagtangka siyang halikan ako sa labi. Umiwas ako.

"Bakit?" Nagtaka siya sa ginawa kong pag-iwas.

Ayoko namang dumihan siya noh. Kakagamit ko lang kay Darel tapos nilabasan pa sa aking bibig. Maaaring nawala na ang katas ni Darel sa bibig ko dahil kumain na nga ako at uminom ng softdrink pero pangit pa rin isipin e kahit pa gustong-gusto ko talagang tikman din ang labi at laway ni Carlo na plan ko na before pa kami nagkita. May pagkakataon pa para doon.

Hindi ko sinagot si Carlo. Sa halip ay itinulak ko siya sa kama. Hinubad ko agad ang boxer niya. Naka-on ang ilaw kaya malaya kong natitigan ang kahubaran ni Carlo. He's really perfect from the bottom to the top. Ani mo'y isa siyang masarap na putahe sa paningin ko. Ang sarap niya talagang pagmasdan at hindi ako magsasawang sabihin iyon. Ang balbon. Ang kargada niya ay nasa seven inchess ang haba. Gising na gising pa rin iyon kahit nilabasan na. Ang mga bola niya ay malalaki na parang punong-puno ng katas. Napapalibotan ang mga iyon ng makapal niyang kagubatan. Fuck! Jackpot na jackpot talaga ako kay Carlo!

Lumuhod agad ako sa paanan ng kama niya. Nasa gitna ako ng kanyang mga hita. Dinilaan ko ang kanang legs niya pataas sa may singit. Ang ginawa ko sa kanan ay ganoon din sa kaliwa. Dinilaan ko ng husto ang magkabilaan niyang singit na puno rin ng makapal na balahibo. Ang sarap-sarap niya talaga. Gustong-gusto ko ang maalat-alat na lasa ng mga iyon. Gustong-gusto ko rin ang amoy niya. Nang magsawa ako sa kanyang mga singit ay ang mga bola naman niya ang dinila-dilaan ko.

"Aaahhhhh... Dinney, ang sarap..." anas ni Carlo.

Hindi ako nakuntento sa pagdila lang ng mga bola ni Carlo kaya ang ginawa ko, isinubo ko na ng buong-buo ang mga iyon.

"Ooohhhhhh... shit!" Napapamura na si Carlo sa ginagawa ko. Habang ginawa kong parang buto ng santol ang mga bola niya ay hinawakan ko naman ng dalawang mga kamay ang kanyang dambuhalang kargada. Dalawang kamay ko ang sumalsal sa napakatigas niyang laman na parang bakal.

Lalong naulol sa sarap si Carlo sa ginagawa ko. Patuloy lang ako sa aking ginagawa. Wala na kaming pakialam kung marinig kami ng pamilya niya, lalo na ng kapatid niyang si Ariel na nasa kabilang kwarto lang. Ang importante ay ang sarap na niluto ng demonyo para sa amin.

Sobrang nag-enjoy ako sa kanyang mga bola at nakalimutan kong gusto ko ring matikman ang kanyang kargada.

Hanggang sa kumadyot na si Carlo sa mga kamay ko at matindi na rin ang mga pinakawalan niyang pag-ungol.

"Dinneeeyyyyy... aaahhhhh... ohhhhhhh..." mahaba niyang ungol at biglang umulan ng gatas

Shit! Bigla siyang nilabasan. Nakaramdam ako ng kunting pagkabitin. Gusto ko pa naman sanang sa bibig ko siya labasan at lunukin lahat ng katas niya gaya ng ginawa ko kay Darel kanina.

------

Author's note: Masarap ba? Hehe... may kasunod pa 'yan antay lang nabitin pa ako e kahit dalawang beses na si Carlo nilabasan hahaha... :p

Quote of the day! Read Here.

Thank you very much. Till next update! :)

The Long Hair - Chapter 14




Chapter 14 - In Love Na Nga Ba?


HINAWAKAN ako ni Ana Marie sa magkabilang braso. Pinagmasdan niyang maigi ang mukha ko pagkuwa'y may kinuha sa kanyang shoulder bag, isang calling card at ibinigay sa 'kin.

"Ano 'to?" I asked.

"Alam mo, Maria Isla, gusto kitang mas pagandahin pa. I'm a dermatologist. Call me anytime if you're interested," nakangiti niyang sabi.

Napanganga na lamang ako. Saan naman kaya ako kukuha ng perang pambayad sa pagpapaganda niya sa 'kin?

"Don't worry, hindi kita sisingilin sa service ko. Ewan ko ba, ang gaan-gaan ng loob ko sa 'yo, Maria Isla," aniyang parang nabasa ang iniisip ko.

I was confused. Ito na ba ang katuparan nang matagal kong pinapangarap na gumanda?

"Okay, I'll let you decide. Basta tawagan mo lang ako if you're interested. Hmmm... nice talking to you but I have to go now. May date kasi ako," sabi niya. Naglagay siya ng lipstick sa mapupula na niyang mga labi.

"Wait... Ilang taon ka na, Miss Ana Marie?" tanong ko.

"Ana Marie na lang puwede?" tugon niya, "I'm twenty-five, bakit?"

"Really? Akala ko twenty-four and eight months ka lang. Nagtaka ako kasi isa ka ng dermatologist."

"Ah... I see, thank you. Nice to know you, Maria Isla. "

Lumapit siya sa 'kin at nakipagbeso-beso. Nahiya naman ako sa napakagaspang kong pagmumukha.

Pagbalik ko ay naroon na si tatay Peps. Ang saya-saya ng pag-uusap nilang tatlo. Saglit na natuon ang pansin ko kay Roel. Ang pogi niya talaga. Ang hirap i-describe ng retarded na 'to. Napapahugot na lamang ako ng mga malalim na paghinga.

"Oh, nak, what took you so long?" tanong agad ni tatay Peps.

Ano ba 'to? Englishan na ba talaga ang labanan?

"Because my stomach is not feeling well so I deposit my shit!" I answered.

Napatingin sila sa 'kin. Nagtaka naman ako.

Akala ko'y hanggang sa Mall of Asia lang kami at uuwi na pero akala ko lang pala 'yon. Nagpunta pa kami sa Harrison Park. Kasama pa rin namin si Roel. I felt awkward pa rin sa presence niya pero binaliwala ko na lang. Ini-enjoy ko na lang ang aking sarili. Saka mukhang enjoy na enjoy naman sina nanay at tatay, e. Nagmumukha lang akong KJ. Napangiti pa tuloy ako nang naisip ko ang sinabi ni Roel sa 'kin noon, tanggap na raw siyang manugang ng parents ko.

Maraming tao sa plaza. May magsyota, pamilya at magbabarkada. Lahat ang saya-saya. Kaya nahawa na rin ako. Naupo kami sa damuhan.

"Nak, Roel, dito muna kayo ha. May bibilhin lang kami sandali para may makain naman tayo habang nakatambay rito," sabi ni nanay Celia.

"Kami na lang kaya ni Maria Isla ang bumili, tita, tito. Dito na lang kayo baka napagod na kayo sa kakalakad, e," sabi ni Roel.

"Asus... matigas pa sa kalabaw ang mga tuhod namin. 'Di ba, hon?" sabi ni tatay na inakbayan pa si nanay.

Nakakatuwa talaga silang pagmasdan. Parang bumalik sa pagka-teenagers.

"Kayo po bahala," natatawang sabi ni Roel.

"Babalik agad kami," sabi naman ni nanay.

Pareho silang nakatingin sa 'kin kaya ngumiti na lang din ako at tumango sa kanila.

Magkahawak-kamay na umalis sina nanay at tatay. Lalo tuloy akong na-tense noong kami na lamang dalawa ni Roel ang naiwan.

Napatingin ako sa aking cellphone, alas nuwebe na . Kaya pala nakaramdam na ako ng lamig. Hindi ko na alam ang aking gagawin kaya kahit walang load ay napilitan akong pumindot sa keypad at kunwari ay nagte-text.

"Pumunta ka ba kanina sa school?" mayamaya ay tanong ni Roel.

"Hindi, e. Ikaw?" ganting-tanong ko kahit alam kong hindi rin naman siya pumunta.

"Hindi rin. Pag-uwi ko kasi sa amin natulog ako ulit," he replied looking at me.

Kumakabog talaga ang dibdib ko sa matinding kaba no'n. Panay pa rin ang kunwaring pagte-text ko.

"Hi," I texted.

"You don't have enough balance to complete this transaction," Globe replied. Buti na lamang at mabilis mag-reply.

Katahimikan ulit. Wala kasi talaga akong naisip na sabihin sa kanya, e.

"Sino ka-text mo?" kapagkuwa'y tanong ni Roel.

"Si Ejie," mabilis kong sagot.

"Crush mo ba siya?" he asked.

Ano ba ang isasagot ko kay Roel? Oo, totoong super crush ko si Ejie, pero nang nakilala ko siya'y parang hindi ko na alam kung crush ko pa nga ba ang aking super hero.

"Siya ang ultimate crush ko since first year," sagot ko sa kanya.

"Okay," kibit-balikat niyang tugon.

Bakit gano'n? Parang may lungkot sa boses ni Roel nang sabihin 'yong 'okay'. Nagseselos kaya siya?

"Sorry nga pala sa ginawa ni Selena sa 'yo doon sa canteen."

"Okay lang 'yon, Roel. Sanay na naman ako sa mga panglalait niyo sa 'kin, e."

"I'm sorry," mahina niyang sabi pero malinaw ko namang narinig. I know he's guilty.

Mas pinili ko na lamang na manahimik na. Ayoko ng makipag-usap pa sa kanya. Mas lalo lang akong nakakaramdam ng kung anu-ano sa 'king dibdib. Pero bakit gano'n? Gusto kong marinig ang boses niya ng paulit-ulit pa.

"Alam mo, madalas ako dating tumatambay rito. Kasama ko si Christine," mayamaya ay sabi niya.

'Di ba si Christine ang bukambibig niya no'ng nakaraang gabi?

"Dito rin mismo, sa inuupuan natin ngayon," patuloy ni Roel.

Napalingon ako sa kanya. Nakatingin din pala siya sa 'kin. Pumipintig-pintig ang puso ko. Basang-basa ko sa mga mata niya ang matinding kalungkutan. At ano 'tong nakikita ko? Parang may namumuong luha sa mga mata niya?

Bigla siyang humiga. Ginawa niyang unan ang mga kamay. Seryoso siyang tumitig sa kalangitan.

"Puwede bang humiga ka rin, Maria Isla?" sabi niya sa tonong nakikiusap.

"Bakit?" maang kong tanong.

"Please..."

Bumuntong-hininga ako at dahan-dahang humiga na rin sa damuhan. Ang gandang pagmasdan ng maliwanag na buwan at ang napakaraming bituin sa kalangitan.

"Ang ganda 'di ba?" tanong ni Roel.

Ngumiti ako. "Oo, napakaganda," sagot ko.

"Ganyan kaganda si Christine," sabi niya at biglang humagulgol ng iyak.

Napatingin naman tuloy ako sa kanya. May lighter side pala talagang tinatago ang retarded na 'to. Pangalawang beses ko na siyang nakitang umiiyak. Ang iyak na kukurot din talaga sa puso mo kasi para siyang bata pakinggan.

Alam niyo 'yong batang naagawan ng laruan? Gano'n siya kung umiyak at ang tataba pa ng mga luha. Nalito naman tuloy ako kung ano ang aking gagawin sa kanya at pati ako ay parang naiiyak na rin.

"Roel..." mahina kong sambit sa kanyang pangalan.

Bigla siyang bumangon kaya bumangon na rin ako. At hindi ko inasahan ang biglang pagyakap niya sa 'kin. Humagulgol siya ng iyak sa balikat ko. Gumanti na rin ako ng yakap at hinagod ko ang kanyang likuran.

"Roel, ano ba talagang problema mo? Sino si Christine?" nag-aalala kong tanong sa kanya. Marami na ang napapatingin sa aming dalawa pero hindi ko na lang pinansin pa.

Pero walang sagot mula kay Roel. Kaya hinayaan ko na lamang siyang umiyak. Mas lalong humigpit ang yakap niya sa 'kin at ramdam na ramdam kong may mabigat siyang problema. Kung ano man iyon, kailangan ko pa bang alamin? Ang tanong, may karapatan ba akong gawin iyon?

*****

ISANG linggo na ang nakalipas mula nang mangyari sa plaza pero palaisipan pa rin sa 'kin ang tungkol kay Christine. Naisip kong baka first love ito ni Roel. Baka iniwan nito ang huli kaya labis na nasasaktan.

Hindi ko naman magawang usisain pa si Roel sa tuwing nagkikita kami sa school. Busy siya sa girlfriend na si Selena at hindi na naman kami masyadong nagpapansinan pa.

Binigyan kami ni Ma'am Valenzona ng another punishment. Linis ulit doon sa CR for one week pero wala, e. Lagi akong naghihintay na siya ang unang mamansin sa 'kin pero naghihintay lamang ako sa wala. Miss na miss ko na ang dating Roel na nakilala ko. Kung noon ay halos isumpa ko siya dahil sa mga panlalait niya, nang mga sandaling iyon ay parang hinahanap-hanap ko pa. Kahit anong lait tatanggapin ko mula sa kanya kung 'yon lamang ang paraan para mapansin niya ako. Ang saklap 'di ba?

Roel... Roel... Roel... Roel... Roel... Roel...

Roel, bakit mas lalo kang hindi nawawala sa isipan ko?

Mahal ko na yata siya. Pero hindi puwede, hinding-hindi talaga. In the first place, hindi kami bagay. Hindi ko kayang humawak ng apoy. Mapapaso lang ako at ang mas masakit ay mag-iiwan iyon ng malaking peklat sa mga kamay ko at kailanman ay hinding-hindi na mawawala. Mahal ang scar removal surgery, e. Tsk... ano na ba 'tong mga nangyayari sa 'kin? Masyado na akong nagdadrama. Pang-Oscar na ang show. Ako pa ba 'to? I thought, pang-comedy lang ako, e. Pero bakit ako umiiyak?

"Maria Isla, nandito si Ejie," narinig kong tawag ni nanay Celia na kumakatok na rin sa pintuan.

Si Ejie. Kinapa ko ang aking puso. Tuluyan na yatang nawala ang nararamdaman ko para sa kanya. Bumangon na ako. Pinunasan ko ng kumot ang luhaan kong mga mata.

"Okay, nay. Sabihin mong maghintay sandali," I told her.

Tumayo ako at nagpunta sa harap ng salamin. Grabe, hindi na talaga mapigilan ang mga pimples ko. Mas dumami pa ang mga iyon lalo na at panay ang pagpupuyat ko kakaisip kay Roel.

Bahala na si Batman! Lumabas na ako ng kwarto. Hindi man lamang ako nakapagsuklay ng buhok. Doon ako believe kay Ejie. Kaya kong humarap sa kanya kung ano ang aking hitsura. Kaya kong magpakatotoo.

"Hi, Maria Isla," bati ni Ejie sa akin at tumayo pa.

Bigla naman agad akong nanibago sa ayos niya. Nakasandong puti lang at shorts na maong. Lagi kasi siyang formal kung manamit. Pero nang mga sandaling iyon ay 'yong tipong rugged-looking. Well, bagay naman sa kanya ang kanyang get-up. Bagong gupit din siya, 'yong 'mushroom' style.

Ano naman kaya ang nakain ni Ejie at biglang may major changes?

"Ang pogi, a," hindi ko napigilang puri sa kanya.

"Talaga? Bagay ba sa 'kin, Maria Isla?" nakangiting tanong ni Ejie.

Napasinghap ako ng hangin. Akala ko, sa mga pangit lang ako kikilabutan. Pati rin pala sa mga gwapo.

-----

To be continued...



Quote of the day! Read Here.

Last Trip To Heaven - Chapter 10


Chapter 10 - Ang Pangarap Ni Darel

"MASARAP ba ako, Dinney?" nakangiting tanong ni Darel habang muling isinusuot ang brief at shorts. Ang t-shirt niya ay isinampay lang sa balikat.

Hindi na ako sumagot pero binigyan ko siya ng isang napakatamis na ngiti.

Pero may kunting guilt pa rin sa puso ko no'n. Shit! Nagawa kong magtaksil kay Carlo at sa kaibigan pa niya. But do I really have to regret? 'Di ba ginusto ko rin 'yon at nasarapan ako? Tsk... ewan! Bahala na! Ang dalangin ko lang no'n ay huwag talagang makarating kay Carlo itong nangyari. Sana lang ay may isang salita si Darel pati si Mario at 'yong isa pa na sinalsal ko kanina sa kubo.

Inakbayan pa ako ni Darel habang naglalakad kami pabalik sa kalsada.

"Yosi oh baka naumay ka sa katas ko," natatawa niyang sabi. 

Pero infairness, wala na akong nalasahan na katas sa bibig ko. Diretso talagang pumasok ang lahat sa tiyan. Sana nakakabuntis 'yon noh? Hehe...

"Salamat." Medyo napatawa na rin ako. Tinanggap ko ang yosi at sinindihan iyon.

"Ahm... Dinney, 'yong sabi ko sa iyo kanina," mayamaya ay sabi ni Darel.

Naintindihan ko naman agad iyon. Kinuha ko ang wallet sa bulsa at kumuha ako ng five hundred doon. Ibinigay ko sa kanya.

"Wala akong panukli nito, Dinney," sabi niya.

"Sayo na 'yan," I told him.

"One hundred lang naman sana ang kailangan ko e."

"Tanggapin mo na. Ang sarap-sarap mo kasi e." Nginitian ko siya.

"Salamat, Dinney." Niyakap niya ako ng mahigpit. Saglit kong nakalimutan si Carlo sa kasweetan ni Darel sa akin.

"Okay lang 'yon, basta promise mo ha... walang makakaalam lalo na si Carlo. Nakakahiya talaga, Darel."

"Pangako, Dinney," sabi niya na nakipagkalas na ng yakap sa 'kin.

Biglang kumalam ang tiyan ni Darel. Natawa siya.

"Ginutom akong bigla," sabi niya na napahimas ng tiyan.

"Ako nga rin e, saan ba puwedeng makakain dito?" sabi ko sa kanya.

"Ahm... may nagluluto ng noodles, gusto mo 'yon?"

"Sige... masarap humigop ng mainit na sabaw e," tugon ko.

Nagngitian kami at inakbayan niya ako.

"Tara!" sabi niya.

Naglakad na nga kami papunta sa sinabi niyang nagluluto ng noodles. Tahimik na ang paligid.

"Dinney, gaano mo kakilala si Carlo?" mayamaya ay tanong niya.

Gaano ko nga ba kakilala si Carlo?

"Actually, hindi ko pa naman siya gaanong kilala e," sabi ko. "Bakit mo pala natanong, Darel?"

"Wala lang. Parang ang swerte lang kasi niya sa 'yo e. Ang bait-bait mo, Dinney. Sana makahanap din ako ng bakla na kagaya mo," seryoso niyang sabi.

"Bakit bakla? Babae na lang hanapin mo, Darel. Actually, nakaka-guilty nga e ang nangyari sa atin. Una sa lahat, kaibigan ka ni Carlo. Pangalawa, sinamantala ko ang pagkakataon na may kailangan ka sa 'kin. Ngayon ko lang na-realize na puwede naman sanang binigyan na lang kita ng walang kapalit," seryoso ko ring sabi. Totoo 'yon e. Nakonsensiya akong bigla sa ginawa ko. 'Di ba para naman sa pag-aaral niya iyon?

"Sanay na ako, Dinney. Mahirap lang kasi kami e. Minsan hindi ako mabigyan ni nanay ng pang-allowance ko sa school,"

"Ang tatay mo?" tanong ko.

"Wala na si tatay, five years ago, pumanaw siya," nabasag ang boses ni Darel nang sabihin iyon.

Napatigil ako sa paglalakad. Parang kinurot ang puso ko nang mga sandaling iyon.

"Darel, I'm sorry," sabi ko.

Humarap siya sa akin at lumuluha na.

"Gusto ko lang makapagtapos kahit highschool, Dinney, para kahit papaano makapagtrabaho ako ng maayos. Kaya heto ako, ginagamit ko ang katawan ko para lang magkapera panggastos ko sa school. Si nanay kasi nagtitinda lang ng gulay sa palengke," gumagaralgal ang boses niyang sabi.

Shit! Naaawa ako sa kanya. Nakonsensiya talaga ako sa nagawa ko.

"Wala kang kapatid?" tanong ko.

"Wala, Dinney," sabi niya at bigla akong niyakap. Umiyak siya ng umiyak. Hinagod ko ang kanyang likod.

Tumulo ang mga luha ko. "Darel, bakit 'di mo sinabi sa 'kin 'to kanina? Kaya naman kitang bigyan e, naniniwala naman ako sa 'yo," sabi ko.

"Akala ko kasi, Dinney, katulad ka lang ng ibang mga bakla. Nasanay na ako e, twelve years old pa lang ako no'n, inumpisahan ko na ang pamamakla. Mas madali kasi ang pera e."

"Darel, hindi lahat ng bakla mapagsamantala. Kung hindi mo ako pinilit kanina walang mangyayari sa atin alam mo ba 'yon? Hindi ako malandi, Darel, nandito ako para kay Carlo, pero tingnan mo 'tong nangyari ngayon, nakokonsensiya ako alam mo ba 'yon?"

"Sorry, Dinney," sabi niya. "Pero alam mo, okay lang naman ang nangyari e. Totoo namang ginusto ko talaga, Dinney, kaya hindi ka dapat makonsensiya sa nangyari. Iba ka kasi e, first time kong nakakilala ng bakla na hindi maingay, hindi malandi. Iyong iba kasi ang babastos e, nanghihipo pa agad, pero ikaw hindi e. Naging challenge ko pa kanina kung paano ka mapapayag makipagtalik sa akin."

Kumalas ako sa mahigpit naming pagyayakapan. Nagngitian kami at pinahid ko pa ang luhaan niyang mga mata. Na-touch ako sa mga sinabi ni Darel.

"Mag-aral kang mabuti, kaya mo 'yan. Saka humanap ka ng ibang paraan. Alam kong matalino ka, Darel. Hindi pamamakla ang solusyon sa problema mo," sabi ko.

"Salamat, Dinney, baka isipin mong nagpapaawa lang ako sa 'yo ha."

"Of course not! Ramdam ko namang seryoso ka e," sabi ko na sinuklay ang buhok niya gamit ang aking kamay.

Nagkatitigan kami at nagngitian.

"Swerte talaga ni Carlo sa 'yo, Dinney," sabi niya.

"Ano ba iniisip mo sa aming dalawa?" tanong ko.

"'Di ba magjowa kayo?"

Napatawa ako. "Hindi ah, hindi kami ni Carlo. Pero aaminin kong in love ako sa kanya kaya nandito ako ngayon. Miss na miss ko na kasi siya e," sabi ko.

"Gano'n ba? Edi sobrang swerte nga ni pare sa 'yo. Hindi kayo pero sobrang effort mo at pinuntahan mo pa talaga siya rito."

"Ewan, gano'n na nga siguro," nakangiti kong sabi sa kanya. "By the way, tara na, masyado na tayong madrama e, nakalimutan na natin ang gutom."

Tumawa si Darel. Inakbayan niya ako at nagpatuloy na kami sa paglalakad.

Kumain nga kami sa tindahan ng noodles. Tuwang-tuwa akong pinagmamasdan si Darel habang kumakain. Bata pa nga siya talaga. Masakit isipin na maaga siyang namulat sa kahalayan nang dahil lang sa kahirapan. Naalala ko si James. Iyong kaibigan kong kinse rin ang edad na madalas kong makasex. Nagpapabayad din sa akin pero ang pera hindi naman ginagamit sa matinong bagay. Minsan pa nga ay drugs ang binibili kaya naisip kong wala naman talaga akong dapat ikakonsensiya kay James. Pero si Darel, iba. Alam kong napipilitan lang talaga siya.

"Dinney, kainin mo," nakangiti niyang sabi na nakalahad ang kutsara para subuan ako.

Tumawa ako. "Huwag na uy," sabi ko.

"Ay... sige na, Dinney," pabebe niyang sabi.

Buti na lamang at kami lang dalawa doon. Ang tindera naman ay abala sa pinapanood na movie sa laptop. Kinain ko nga ang isinubo ni Darel.

"Subuan mo rin ako, Dinney," sabi niya.

Sinubuan ko nga rin siya. Nagngitian kami at kumindat siya sa akin. Hindi ko alam kung bakit parang pumintig ang puso ko nang mga sandaling iyon. Pero kinontrol ko ang aking sarili. Hindi puwede. Mahal ko si Carlo.

Pagkatapos naming kumain ay nakaakbay pa rin si Darel sa akin habang naglalakad kami pabalik. Ang dami niyang kwento sa akin at tawa ako ng tawa. Minsan ay parang gusto niyang i-share sa akin ang tungkol sa family niya pero iniiba niya ang topic. Naiintindihan kong ayaw na niyang maging malungkot kaya iniiwasan niyang magkwento tungkol sa family niya.

Hindi na namin namalayang nakarating na kami sa lugar nila.

"Sige mauna na ako ha. Baka ano na ang iniisip ni Carlo ngayon, Darel," paalam ko sa kanya.

"Huwag kang mag-alala, tulog pa 'yon," sabi niya.

Nagtaka ako sa sinabi niya. "Bakit mo naman nasabing tulog pa siya?" tanong ko.

"Nag-text kanina e. Matutulog daw muna siya. Magpapagising na lang daw siya sa 'yo pagpasok mo."

Napatango-tango na lang ako. "Ah sige, papasok na ako ha," muli kong paalam.

"Okay. Salamat ulit, Dinney," sabi niyang itinaas ang kanang kamay para kamutin ang ulo.

Shit! Tumambad sa akin ang mabuhok niyang kilikili. Napakagat labi ako. You know na, fetish ko talaga ang hairy armpits e hehe...

"Ahm... Darel," sambit ko ng pangalan niya. Pero nagdadalawang-isip ako sa gusto kong gawin baka mabastos ko siya.

"Bakit, Dinney?" maang niyang tanong. "Gusto mo ng second round? Tutal five hundred naman 'tong binigay mo. Dapat five rounds 'to," sabay tawa siya sa kanyang sinabi.

"Loko-loko 'di 'yon. Gusto ko lang sanang amuyin ang mga kilikili mo," nahihiya kong sabi sa kanya.

Napatawa siya na inamoy ang mga kilikili. "Mabaho na e. Nakakahiya sa 'yo," nakangiting sagot niya.

Shit! Noon ko lang napansin na may dimple pala siya sa kanang pisngi.

"Okay lang 'yon," natatawa kong sabi.

"Kaw bahala, Dinney," sabi niya na itinaas na ang dalawang kamay at inilagay sa likod ng ulo. Pangiti-ngiti pa rin siya sa 'kin. Ang cute-cute niya talaga.

Dahan-dahan kong inilapit ang mukha ko sa kaliwa niyang kilikili. Walang amoy ang kilikili niya. Natural lang. Siguro hindi siya naglalagay ng deodorant. Pagkatapos sa kaliwa ay sa kanang kilikili naman.

Medyo napapatawa siya. Nakikiliti siguro. Pumipikit pa ako habang inaamoy ang mabuhok na niyang mga kilikili. Adik lang haha...

"Thanks," sabi ko pagkatapos.

"Sige papasok na ako, Dinney."

At hindi ko inasahan ang ginawa ni Darel. Bigla niyang hinawakan ang mukha ko at siniil ako ng halik sa mga labi. Napapikit ako sa sobrang sarap ng halik na iyon. Naramdaman ko ang dila niyang pinilit ang dila kong makipaglaro rin kaya hindi ko naman siya binigo. Naging sobrang maalab ang halikan namin. Hindi ko maintindihan kung bakit sobrang bilis ng pintig ng aking puso nang mga sandaling iyon. Pakiramdam ko no'n ay isa akong napakagandang babae char lang...

Kapwa kami hiningal pagkatapos. Magkadikit pa ang aming mga noo at ilong. Amoy na amoy ko ang mainit niyang hininga.

"Sana hindi ito ang huli, Dinney," pabulong niyang sabi sa akin pero malinaw ko namang narinig.

Napanganga ako. Ano'ng ibig niyang sabihin?

Tumango na lamang ako. Pagkatapos ay tumalikod na siya. Ako naman ay pumasok na rin sa gate ng bahay nila Carlo.

Shit! Ano 'tong nararamdaman ko?

----

Itutuloy... may nagbabasa ba?


Quote of the day! Read Here.